Supreme Court dismisses late civil law claim for invalidating final judgment due to missed appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's request to declare a final appellate judgment inconsistent with the law. The plaintiff filed the claim after the statutory appeal period expired, arguing fundamental rights violations. The court rejected this because the plaintiff failed to prove exceptional, non-faulty reasons for missing the available cassation appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; A claim for invalidating a final judgment is admissible only if the party suffered damage and could not use available remedies, or if exceptional non-faulty reasons prevented using them.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 3/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I ACa (…), w sprawie z powództwa I. K.przeciwko J. L.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2020 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację powódki I. K. , wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w G., który uchylił w całości nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym dnia 22 stycznia 2005 r. przeciwko J. L. oraz oddalił w całości powództwo. Postępowanie nakazowe tyczyło się na podstawie weksla in blanco wypełnionego na kwotę 92.591,92 złotych. Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego został doręczony pełnomocnikowi powódki dnia 2 lutego 2018 r. (k. 576 ). Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu 3 kwietnia 2018 r. (art. 115 k.c.).Powódka I.
K. w piśmie z dnia 27 września 2019 r. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 września 2017 r. Skargę oparła na zarzutach naruszenia art. 10 prawa wekslowego w związku z art. 299 k.s.h., art. 5 i 378 § 1 k.p.c., art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej wskazując, że zaskarżony wyrok jest niezgodny ze wskazanymi przepisami a dodatkowo narusza nie tylko podstawowe zasady porządku prawnego opisane w art. 6 TUE ale również konstytucyjne wolności praw człowieka, tj. prawo do rzetelnego procesu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (art. 4241 § 2 k.p.c.).W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zmiana lub uchylenie zaskarżonego wyroku były możliwe w drodze przysługującej od tego orzeczenia skargi kasacyjnej.
We wniesionej skardze, która mogłaby znaleźć oparcie w treści art. 424 1 § 2 k.p.c. nie wskazano żadnych przyczyn, które uniemożliwiły wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji.Pojęcie wyjątkowych wypadków, o których mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. uzasadniających złożenie skargi odnosi się zarówno do przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia, jak i powodów, dla których strona nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ., z dnia 9 czerwca 2006 r., IV CNP 47/06, nie publ., z dnia 3 marca 2016 r., II CNP 37/15, nie publ., z dnia 4 grudnia 2015 r., II CNP 31/15, nie publ.).Jednocześnie należy podnieść, że orzecznictwie interpretuje się przesłankę nieskorzystania przez stronę z tych środków w sposób restrykcyjny.
Przyjmuje się, że muszą to być przyczyny wyjątkowe i niezawinione, które usprawiedliwiają niewniesienie przez stronę odpowiedniego środka odwoławczego lub zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, z dnia 29 stycznia 2009 r., II CNP 130/08, z dnia 14 grudnia 2012 r., V CNP 20/12, z dnia 20 sierpnia 2013 r., IV CNP 17/13, z dnia 27 listopada 2013 r., III CNP 27/13, z dnia 27 listopada 2013 r., III CNP 27/13, nie publ., z dnia 28 listopada 2014 r., I CNP 25/14, czy z dnia 11 lutego 2015 r., II CNP 38/14, nie publ.).Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca powinna wykazać w niniejszej skardze, że występuje wyjątkowy wypadek usprawiedliwiający niewniesienie skargi kasacyjnej a zarazem uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Przesłanka ta nie została jednak w żaden sposób wykazana przez skarżącą.Z tych względów, wobec braku podstaw do przyjęcia, iż zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. odrzucił skargę powódki I.K.. jw