Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CNP 38/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review due to lack of legal basis and damages. The defendant failed to appeal the default judgment timely. The court ruled the appeal inadmissible under civil procedure law.

Numero d'incarto II CNP 38/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging the final default judgment against them. The defendant argued the judgment violated legal principles, but the court found the appeal inadmissible because they had not exhausted available remedies and failed to appeal the default judgment within the required time limits. Furthermore, the court determined that a mere debt judgment does not constitute established damage requiring compensation, as the debt had not yet been enforced.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1, 2 k.p.c.; Art. 361 § 2 k.c.; Art. 4171 § 2 k.c. An appeal for legal review of a first-instance judgment is inadmissible if the party failed to use available remedies without justified cause, and a judgment establishing a debt does not constitute established damage unless the debt has been enforced.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for legal review default judgment exhaustion of remedies established damage civil procedure law enforcement of debt inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 2 k.p.c.
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Nie można też pominąć, że art. 4245 § 1 k.p.c., wśród wymogów konstrukcyjnych skargi w pkt 4 zawiera wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
Art. 4248 § 1, 2 k.p.c.
Jeżeli więc strona miała obiektywną możliwość zaskarżenia wyroku zaocznego i z możliwości tej nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.).
Art. 361 § 2 k.c.
Jeżeli zaś pasywa, choćby wymagalne, nie zostały jeszcze zrealizowane, nie ma wystarczających podstaw do twierdzenia, że mamy do czynienia ze szkodą wymagającą naprawienia (art. 361 § 2 k.c.); dług, który nie zostanie zaspokojony, trudno uznać za szkodę podlegającą naprawieniu (por.
Art. 4171 § 2 k.c.
Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość dochodzenia od państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku.
Art. 4241 § 2 k.p.c
art. 4248 § 2 k.p.c
Jeżeli więc strona miała obiektywną możliwość zaskarżenia wyroku zaocznego i z możliwości tej nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
Nie można też pominąć, że art. 4245 § 1 k.p.c., wśród wymogów konstrukcyjnych skargi w pkt 4 zawiera wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
art. 4171 § 2 k.c
Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość dochodzenia od państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku.
Art. 4171 k.c
Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość dochodzenia od państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CNP 38/14 . POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lutego 2015r. skargi L. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 marca 2012r., wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w R. przeciwko L. D. o zapłatę, odrzuca skargę. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem zaocznym z dnia 15 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w P. zasądził od pozwanego L. D. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w R. kwotę 256.220 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 kwietnia 2011 r. tytułem odszkodowania, o którym orzekł na podstawie art. 58 ustawy z dnia 16 września 1982 r.- prawo spółdzielcze. Wyrok został zakwestionowany przez pozwanego w całości skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestionowany wyrok jest orzeczeniem wydanym przez sąd pierwszej instancji. Art. 4241 § 2 k.p.c. dopuszcza wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji „w wyjątkowych wypadkach“, to jest wówczas, gdy strona nie skorzystała z przysługując jej środków prawnych, a ponadto niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Z tego uregulowania płynie zatem wniosek, że warunkiem kontroli legalności orzeczenia jest w tym wypadku nie tylko kwalifikowane naruszenie przez kwestionowane skargą orzeczenie prawa w postaci podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, ale też nieskorzystanie przez stronę z przysługujących jej środków prawnych.

Przyczyny nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków prawnych muszą być jednak wyjątkowe, a więc chodzi o sytuacje, w których strona z przyczyn niezawinionych i usprawiedliwionych jej zaniechanie nie mogła z tych środków skorzystać (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 stycznia 2008 r. V CNP 187/07 OSNC-ZD 2008/4/107, z dnia 14 grudnia 2012 r. V CNP 20/12 i z dnia 20 sierpnia 2013 r. IV CNP 17/13, niepubl.). Stan zawinionej niemożności skorzystania przez stronę z właściwego środka zaskarżenia nie jest wypadkiem wyjątkowym w rozumieniu powołanego przepisu, a taka sytuacja miała miejsce w badanej sprawie.

W sprawie tej Sąd oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku 3 zaocznego wobec niestwierdzenia, iżby uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Jak ustalił bowiem Sąd, pozwany mimo faktycznego niezamieszkiwania pod adresem wskazanym w pozwie sam, albo przez zamieszkującą w tym lokalu córkę, miał możliwość odbierania kierowanej do niego na ten adres korespondencji; w konsekwencji, Sąd odrzucił sprzeciw od wyroku zaocznego jako spóźniony. Jeżeli więc strona miała obiektywną możliwość zaskarżenia wyroku zaocznego i z możliwości tej nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.).

Nie można też pominąć, że art. 4245 § 1 k.p.c., wśród wymogów konstrukcyjnych skargi w pkt 4 zawiera wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość dochodzenia od państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku. Art. 4171 k.c., jako materialno-prawna podstawa późniejszego powództwa o odszkodowanie, wymaga od powoda wykazania wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, z których istnienie szkody i związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem sprawczym jakim jest wydanie wyroku, powinno być wykazane już na etapie uzyskiwania prejudykatu.

Tak więc w niniejszym postępowaniu uprawdopodobnienie wystąpienia szkody powinno dotyczyć szkody, która już istnieje, a nie szkody, która może dopiero powstać na skutek ewentualnego wykonania zobowiązania, w tym w wyniku przymusowego zaspokojenia w drodze egzekucji. Wyrok zasądzający od skarżącego oznaczoną kwotę stanowi o istnieniu długu, pasywa jednak stanowią szkodę tylko wówczas, gdy doszło do ich umorzenia w drodze wykonania zobowiązania. Jeżeli zaś pasywa, choćby wymagalne, nie zostały jeszcze zrealizowane, nie ma wystarczających podstaw do twierdzenia, że mamy do czynienia ze szkodą wymagającą naprawienia (art. 361 § 2 k.c.); dług, który nie zostanie zaspokojony, trudno uznać za szkodę podlegającą naprawieniu (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2007 r.

I CSK 86/07, niepubl. oraz m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2014 r. II CNP 18/14, niepubl.; z dnia 31 stycznia 4 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz.14; z dnia 18 listopada 2014 r., IV CNP 32/14, niepubl.). Z przedstawionych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.