Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 197/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 197/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The defendant argued that the lower court incorrectly applied civil law provisions regarding fee calculation and the principle of clean hands, claiming the decision was obviously unjustified. The court ruled that the appellant failed to substantiate these claims with the required professional legal reasoning, thereby not meeting the statutory conditions for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision is obviously unjustified or raises a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obviously unjustified decision significant legal issue Civil Procedure Code legal reasoning standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tego względu nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia z zagadnieniem prawnym występującym w sprawie.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tego względu nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia z zagadnieniem prawnym występującym w sprawie.
art. 750 k.c
Ustalenia faktyczne w sprawie były niesporne, a podstawę prawną roszczenia był art. 750 k.c.
art. 100 k.p.c
art. 751 § 1 k.c
5 w związku z art. 751 § 1 k.c.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, tj.
art. 5 k.c
przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 5 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tego względu nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia z zagadnieniem prawnym występującym w sprawie.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Z tego względu nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia z zagadnieniem prawnym występującym w sprawie.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
czystych rąk, którą wyraża w ogólności wyrażone zdanie, ale to jest kwestia zastosowania tej zasady, a nie zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a ponieważ skarga kasacyjna jest wyjątkowym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądowego, które ma sporządzone uzasadnienie i nie podniósł skarżący zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 197/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa L .J. K. D.‎przeciwko Z. S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 23 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację Z. S. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 18 września 2013 r., którym zasądzona została na rzecz powódki L. J. K. D. kwota 177 250 złotych z tytułu wynagrodzenia należnego poprzednikowi prawnemu powódki – radcy prawnemu R.D. za prowadzenie sprawy sądowej pozwanego. Ustalenia faktyczne w sprawie były niesporne, a podstawę prawną roszczenia był art. 750 k.c. Sąd drugiej instancji podzielił ocenę prawną sprawy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, apelacja pozwanego okazała się nieskuteczna, a odnosiła się do zarzutów procesowych dotyczących art. 322 i art. 100 k.p.c. oraz do naruszenia prawa materialnego, odnośnie do przedawnienia roszczenia i uwzględnienia w tym celu art. 5 w związku z art. 751 § 1 k.c.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 w związku z art. 751 § 1 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 5 k.c. w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu i w związku z postanowieniami Kodeksu Etyki Radcy Prawnego przez przyjęcie, że prawidłowe było ukształtowanie wynagrodzenia za świadczone usługi przez pozwanego jako success fee.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. co do punktu II i III i oddalenie powództwa, ewentualnie uchylenie tego wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na brak spełnienia warunków prawnych określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarżący wnosząc o przyjęcie skargi winien wskazać i uzasadnić spełnienie przynajmniej jednej z czterech przesłanek:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne;

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów;

3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołał się na oczywiste uzasadnienie skargi oraz na występowanie w sprawie zagadnienia prawnego. Oczywista zasadność skargi ma polegać na tym, że roszczenie powódki jest przedawnione, a motywy przytoczone przez sąd za nieuwzględnieniem zarzutu przedawnienia są nieprzekonujące. Jedynym argumentem za takim twierdzeniem jest, zdaniem pozwanego, że „w ocenie skarżącego naruszenie prawa materialnego w tym przypadku nie budzi wątpliwości i jest oczywiste”.

Skarżący nie zauważył, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie od dawna jest utrwalone i znane stanowisko co do tego, jak powinno się uzasadnić oczywistość skargi. Wymaga to przeprowadzenia profesjonalnego wywodu prawniczego, z którego treści będzie wynikać, że rozstrzygnięcie sądu jest prima facie rażąco nieprawidłowe i dostrzegalne dla przeciętnego prawnika bez przeprowadzania analizy przepisów (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 59/11, z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13 i z dnia 8 września 2015 r., I CSK 1060/14, nie publ.).

Nie wystarczy wyrazić własnego przekonania, że wydany wyrok jest nieprzekonująco uzasadniony i że naruszenie prawa materialnego „nie budzi wątpliwości i jest oczywiste”. Z tego względu nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Podobnie się sprawa przedstawia z zagadnieniem prawnym występującym w sprawie. Pozwany formułuje je jako „możliwość powoływania się na naruszenie zasady współżycia społecznego przez stronę, która ich sama nie przestrzega”. Wprawdzie ma rację skarżący, że występuje w stosowaniu prawa zasada tzw. czystych rąk, którą wyraża w ogólności wyrażone zdanie, ale to jest kwestia zastosowania tej zasady, a nie zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Najpierw jednak należy podnieść, że jeżeli uważa się, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, to skarga nie może być jednocześnie oczywiście uzasadniona.

Ponadto wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego od dawna są utrwalone poglądy na rozumienie „występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego”, a więc nie wystarczy, że zagadnienie prawne w ogóle występuje, jak to sformułował skarżący w uzasadnieniu wniosku. Przedstawione zagadnienie powinno zostać szczegółowo uzasadnione, z powołaniem się na orzecznictwo i doktrynę, ze wskazaniem jego nowości, a więc braku rozstrzygnięcia w dotychczasowym orzecznictwie, a także, że poza znaczeniem jakie ma jego rozpatrzenie przez Sąd Najwyższy dla konkretnej sprawy, ma znaczenie dla rozwoju prawa w ramach publicznoprawnego charakteru skargi kasacyjnej (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., I CSK 189/10, z dnia 23 marca 2012 r., II PK 2/12, z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 83/13 i z dnia 8 września 2015 r., I CSK 1062/14, nie publ.).W niniejszej sprawie należało wykazać, skoro tak twierdzi skarżący, źródło – w twierdzeniach teorii prawa – co do bliżej nieznanej podległości przepisów kodeksu cywilnego i rozporządzenia wykonawczego do ustawy o radcach prawnych - której pozwany w ogóle nie powołał - wewnętrznym zasadom etyki uchwalonym przez korporację prawniczą radców prawnych, na zasadach lex specialis do legi generali.

W tym stanie rzeczy w oczywisty sposób nie zostały wykazane przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a ponieważ skarga kasacyjna jest wyjątkowym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądowego, które ma sporządzone uzasadnienie i nie podniósł skarżący zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. db