Supreme Court dismisses cassation appeal on ownership dispute, ruling legal issue lacks precedent value and is not obviously flawed.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a dispute over ownership of an excavator following a lease termination. The appellant argued the lower court erred in finding no ownership transfer due to the withdrawal of a sales contract, citing specific civil code articles. The court rejected this, stating the legal issue was already extensively settled and did not require a new precedent, nor was the error obvious enough to warrant intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; The Supreme Court will not examine a cassation appeal if the legal issue lacks a precedent character or if the error is not of an obvious and flagrant nature.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CSK 1062/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa P. G.przeciwko F. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje radcy prawnemu T. R. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych, powiększoną o podatek VAT, z tytułu wynagrodzenia za udzielenie powodowi nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, 3) nie obciąża powoda na rzecz pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 maja 2013 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Sąd Apelacyjny podzielił wniosek Sądu pierwszej instancji o braku nabycia przez powoda własności koparko-ładowarki, używanej przez niego wcześniej na podstawie umowy leasingu. W szczególności, wskazał on na brak przeniesienia jej własności na powoda w wyniku odstąpienia przez niego od umowy sprzedaży maszyny, pozwana nie uznała bowiem skuteczności tego oświadczenia, dalsze zaś postępowanie stron wskazuje na jego konkludentne cofnięcie.Orzeczenie to zostało zaskarżone w części skargą kasacyjną przez powoda, zarzucającego wydanie go z naruszeniem: art. 65 § 1 i 2 w związku z art. 5 k.c.; art. 65 § 2 w związku z art. 560 § 1 i 2 k.c. oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 378 § 1 k.p.c. Na tej podstawie wniósł on o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie powództwa, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie - o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przez zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć kwestię o nowym i precedensowym charakterze, istotną dla rozpoznania skargi kasacyjnej, której wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy może przyczynić się zarazem do rozwoju prawa - stanowiąc punkt odniesienia przy rozstrzyganiu innych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, nie publ., z dnia 15 czerwca 2012 r., I CSK 10/12, nie publ. oraz z dnia 30 kwietnia 2015 r., V CSK 598/14, nie publ.).
Wskazywany przez skarżącą problem następczego odwołania oświadczenia o odstąpieniu od umowy na podstawie art. 560 § 1 i 2 k.c. nie odpowiada jednak tej przesłance. Problem skutków oświadczenia o odstąpieniu od umowy był już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego, odnoszących się także - na co zwraca uwagę sam skarżący - do możliwości odwołania oświadczenia, które dotarło już do adresata. Z tego powodu nie można przyjąć, by kwestia ta stanowiła nadal problem o precedensowym charakterze, wymagający zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.
Problem wad zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie mógłby mieścić się ewentualnie w ramach oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), również w tym zakresie nie można jednak stwierdzić, by wniesiona skarga odpowiadała tej przesłance. Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi rozumieć należy sytuację, w której skarga ta jest uzasadniona w sposób ewidentny, możliwy do stwierdzenia bez potrzeby prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, nie publ. oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, nie publ.).
Na tle całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego nie można jednak stwierdzić, by ewentualne uchybienia zaskarżonego wyroku mogły mieć taki właśnie - oczywisty i rażący charakter. Ten sam wniosek dotyczy także twierdzeń skarżącego co do oczywistej zasadności skargi z uwagi na brak odniesienia się przez Sąd Apelacyjny do wszystkich zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w apelacji. Także w tym wypadku - niezależnie od oceny, czy zarzuty te zostały rozważone przez Sąd drugiej instancji – nie można stwierdzić (a skarżący nie przedstawił szerszej argumentacji w tym zakresie), by fakt ten z góry powodował rażącą i ewidentną wadliwość zaskarżonego orzeczenia, odpowiadającą przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jedynie w takim wypadku uzasadnione byłoby rozpoznanie skargi kasacyjnej jak nadzwyczajnego środka zaskarżenia, przysługującego od prawomocnych orzeczeń i realizującego w pierwszym rzędzie cele publiczne.
Zasadność, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie może być z tego powodu zasadnością normalnego rodzaju, właściwą zwykłym (instancyjnym) środkom zaskarżenia - lecz posiadać musi, opisany wyżej, szczególny i kwalifikowany charakter.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania należnych pełnomocnikowi reprezentującemu powoda z urzędu rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. Biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową powoda, na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy odstąpił od obciążania go kosztami postępowania kasacyjnego.