Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PSK 119/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for procedural defect: complaint scope does not match appeal scope.

Numero d'incarto III PSK 119/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal because the scope of the complaint did not align with the scope of the appeal lodged against the lower court's judgment. The plaintiff challenged only the award for mobbing damages while the appeal covered multiple claims including equal treatment, creating a procedural mismatch. Consequently, the court rejected the complaint under Article 3986 § 2 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.: A cassation complaint must precisely define the scope of the appeal; if the complaint challenges only part of the judgment while the appeal covers the whole, the complaint is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal scope procedural defect inadmissible complaint Code of Civil Procedure mobbing damages equal treatment legal aid costs spese di difesa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3986 § 2 k.p.c.
3984 § 1 k.p.c., co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:
Art. 102 k.p.c.
Uwzględniając sytuację życiową i majątkową skarżącej, Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. w zw.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c., w punkcie 3 postanowienia odstąpił od obciążania jej kosztami postępowania kasacyjnego.
art. 943 § 3 k.p
do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie art. 943 § 3 k.p., a nadto o zasądzenie kwoty 20.000,00 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r.
art. 444 § 1 k.c
art. 445 § 1 k.c
art. 39816 k.p.c
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III PSK 119/24 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Góra-Błaszczykowska w sprawie z powództwa A. K. ‎przeciwko M. N. w K. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, zadośćuczynienie w związku z mobbingiem i odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 listopada 2025 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VIII Pa 4/23, 1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. oddala wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu;

3. odstępuje od obciążania powódki kosztami postępowania ze skargi kasacyjnej.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 23 listopada 2019 r. A. K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego M. N. w K. kwoty 11.400,00 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, zasądzenie kwoty 50.000 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie art. 943 § 3 k.p., a nadto o zasądzenie kwoty 20.000,00 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu na podstawie art. 183d § 1 k.p.Sąd Rejonowy w Puławach, wyrokiem z dnia 14 października 2022 r., zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 7.543,50 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty (pkt I), zasądził od pozwanego na rzecz powódki 7.543,50zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z mobbingiem wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty (pkt II), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt III).Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r., oddalił apelację powódki oraz apelację pozwanego (pkt I).

Powódka, reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w części, tj. co do punktu I w zakresie, w jakim oddalono jej apelację. Wartość przedmiotu zaskarżenia pełnomocnik skarżącej określił na kwotę 64 913 zł. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 943 § 3 k.p. w zw. z art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy zadośćuczynienia zasądzonego przez Sąd I Instancji w sytuacji, w której zasądzone zadośćuczynienie jest rażąco zaniżone i nieodpowiadające, wbrew twierdzeniu Sądu II Instancji, standardom wartościowania zadośćuczynienia, jak również rozmiarowi cierpień i dolegliwości zdrowotnych wywołanych mobbingiem oraz czasowi ich trwania, jak również nie stanowi odpowiedniej dolegliwości dla pozwanego, a jego wysokość nie spełnia charakteru represyjnego i prewencyjnego w stosunku do pozwanego na przyszłość.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie: czy zadośćuczynienie za doznaną krzywdę związaną ze stosowaniem mobbingu (art. 943 § 3 k.p. w zw. z art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c.) przez pracodawcę winno obejmować wyłącznie okres, w którym trwał mobbing, czy również winien rozciągać się na okres, w którym osoba mobbowana odczuwała w dalszym ciągu skutki i następstwa mobbingu? Ponadto tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących wątpliwość, a to art. 444 § 1 k.c., tj. kwestii dotyczącej pojęcia „wszelkie koszty”, zawartego w tym artykule w zdaniu pierwszym.Pełnomocnik skarżącej wniósł o „3.1 uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie 3.2 o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c., tj. poprzez zasądzenie zadośćuczynienia od pozwanego na rzecz powódki zgodnie z pierwotnym żądaniem (żądaniem pozwu)”.

Wniósł też o zwolnienie powódki od kosztów postępowania przez Sądem Najwyższym w całości, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, oświadczając, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały uiszczone w całości ani w części.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. przez brak sformułowania podstaw kasacyjnych skargi w zakresie obejmującym pełne zaskarżenie wyroku Sądu II instancji; ewentualnie o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, a także o zasądzenie od powódki na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku pozwanego o odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;

2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;

3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że ustawowy wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika pozwala przyjąć, że w razie zaskarżenia jedynie części wyroku sądu drugiej instancji, wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. jest spełnione tylko wówczas, gdy skarżący określił precyzyjnie zakres zaskarżenia i zgodny z nim zakres żądania uchylenia lub uchylenia i zmiany zaskarżonego wyroku, odpowiadający także wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13).

Spełnienie wymagania art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. w takiej właśnie formie jest niezbędne w celu określenia zakresu dopuszczalnej ingerencji Sądu Najwyższego w zaskarżony wyrok i zakresu orzekania przez ten Sąd. Z tego względu niedopuszczalne jest pozostawienie w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości, które Sąd Najwyższy musiałby usuwać w drodze zabiegów interpretacyjnych. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r. V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008/3/81, z dnia 2 lipca 2009 r. III UZ 5/09, z dnia 13 lipca 2007 r.

V CSK 214/07). Brak korelacji pomiędzy wskazanym w skardze kasacyjnej zakresem zaskarżenia, treścią wniosków skargi kasacyjnej i treścią zarzutów traktuje się w orzecznictwie jako niespełnienie przez skargę kasacyjną jej warunków konstrukcyjnych, o których mowa w art. 3984 § 1 k.p.c., co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. bez możliwości sanowania tego braku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., V CSK 309/07, z dnia 26 czerwca 2009 r., V CNP 40/09, z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 64/13, z dnia 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13, z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CZ 14/14, z dnia 11 grudnia 2014 r., III CZ 54/14).W skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie widoczny jest brak korelacji pomiędzy zakresem zaskarżenia, treścią zarzutów kasacyjnych, wnioskami skargi a wskazaną przez pełnomocnika skarżącej wartością przedmiotu zaskarżenia.

Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w części, tj. co do punktu I w zakresie, w jakim oddalono apelację powódki. Powódka apelacją zaskarżyła rozstrzygnięcie Sądu I instancji w przedmiocie: zasądzenia odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w kwocie 7 543,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty (powódka w pozwie żądała kwoty 11 400 zł), zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę w związku z mobbingiem w kwocie 7543,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty (powódka w pozwie żądała 50 000 zł); oraz w przedmiocie oddalania powództwa w pozostałym zakresie (tj. poza różnicami dotyczącymi żądanej i orzeczonej kwoty odszkodowania oraz zadośćuczynienia, także oddalenia żądania zasądzenia kwoty 20 000 zł z tytułu naruszenia zasady równego traktowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu).

Z analizy sentencji obu orzeczeń wynika zatem, że oddalenie apelacji powódki wyrokiem Sądu II instancji dotyczyło nie tylko żądania zasądzenia zadośćuczynienia w związku z mobbingiem. Tymczasem zarzuty skarżącej, jak trafnie zauważył pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ograniczają się do kwestionowania rozstrzygnięcia w sprawie zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną mobbingiem. Należy jednocześnie zauważyć, że we wnioskach skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku nie precyzując zakresu uchylenia (zob. pkt 3.1 skargi kasacyjnej).

Ewentualnie, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, tj. przez zasądzenie zadośćuczynienia od pozwanego na rzecz powódki zgodnie z pierwotnym żądaniem tj. żądaniem pozwu (zob. pkt 3. 2 skargi). Oba żądania nie korelują z zakresem zaskarżenia skargą kasacyjną ani z określoną w skardze wartością przedmiotu zaskarżenia.Mając to na względzie na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.Sąd Najwyższy w punkcie 2 sentencji postanowienia oddalił wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej.

Rozstrzygnięcie takie wynika z utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, że czynności profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego przez sąd, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 oraz z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40). W orzecznictwie pogląd ten stanowi podstawę nieprzyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zazwyczaj wtedy, gdy środek prawny sporządzony przez zawodowego pełnomocnika, z powodu wad konstrukcyjnych, podlega odrzuceniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008/3/41, z dnia 29 kwietnia 2015 r., III CNP 2/15; z dnia 12 marca 2018 r., III CNP 25/17).

W ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnikowi z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, skoro sporządzona przez niego skarga kasacyjna zawiera wady konstrukcyjne, nie podlegające uzupełnieniu i skutkujące jej odrzuceniem. Uwzględniając sytuację życiową i majątkową skarżącej, Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c., w punkcie 3 postanowienia odstąpił od obciążania jej kosztami postępowania kasacyjnego. [KK][a.ł] ‎