Supreme Court dismisses appeal claiming procedural violation; substantive law prevails over procedural defects in civil judgments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment for non-compliance with procedural law. The plaintiff argued that the lower court's dismissal of their claim violated specific procedural articles, while the defendant contended the decision was legally sound. The court ruled that a judgment can be procedurally flawed yet substantively correct, meaning a procedural defect alone does not constitute a violation of law under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; A final judgment's non-compliance with law requires substantive legal error, not merely procedural defects, as procedural flaws do not automatically render the decision legally inconsistent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 25/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D. S.przeciwko K. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2018 r.,na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę i oddala wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 września 2015 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zapłatę oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 kwietnia 2014 r.Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z art. 232 w związku z art. 117 § 5 k.p.c. co doprowadziło do nieważności postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy wielokrotnie już podkreślał, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia oznacza jego niezgodność z prawem przedmiotowym, czyli przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
Tylko w szczególnie wyjątkowych wypadkach naruszenie przepisu prawa procesowego może uzasadniać niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2014 r., III CNP 36/13, nie publ., z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ. oraz z dnia 8 grudnia 2015 r., III CNP 23/15, nie publ.).Skoro powódka żądała od pozwanego zapłaty określonej kwoty, to podstawą jej roszczenia był (mógł być) określony przepis prawa materialnego (prywatnego), uzasadniający żądanie.
Oddalenie tego żądania - oznaczone przez skarżącą jako niezgodnego z prawem może być wtedy niezgodne wyłącznie z przepisem prawa materialnego stanowiącego podstawę żądania (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Zaskarżony wyrok dotyczy zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz zasądzenia określonych kwot na rzecz organizacji pozarządowych nie może być sprzeczny z art. 232 w związku z art. 117 § 5 k.p.c. Skarżąca w skardze ograniczyła się wyłącznie do prawa procesowego, z którym oczywiście wyrok oddalający apelację nie może być niezgodny.Poza tym - co jednoznacznie wyjaśniono w doktrynie - nieważność postępowania, jeżeli rzeczywiście do niej doszło, sama przez się nie prowadzi do niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Jest oczywiste, że wyrok wydany w warunkach nieważności może być zgodny z prawem, a więc mimo usterek postępowania, prawidłowo realizować normę prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wywołując skutek w postaci odrzucenia środka prawnego, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, wyrok z dnia 8 maja 2001 r., IV CKN 189/00, nie publ. postanowienie z dnia 10 grudnia 2001 r., I PKN 248/01, OSNAPiUS 2002, nr 9, poz. 5, postanowienie z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41, postanowienie z dnia 29 kwietnia 2015 r., III CNP 2/15, nie publ.).jw r.g.