Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 28/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on divorce property division, ruling the court may independently verify the value of the subject matter.

Numero d'incarto III CZ 28/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's determination of the case value in a joint property division dispute. The appellant argued for a specific monetary figure to access cassation proceedings, but the court clarified that the indicated value is not binding and can be verified independently. Consequently, the court upheld the lower court's assessment that the actual interest involved was significantly lower than claimed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: The value of the subject matter indicated by a party in a cassation complaint is not binding for the court of the second instance or the Supreme Court, which may verify it based on the case file without being restricted by procedural rules regarding the value of the subject matter.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint property division value of subject matter cassation appeal independent verification procedural rules costs of proceedings appellant's claim soglia del valore litigioso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 3 k.p.c.
i wniósł o jego uchylenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest bezzasadne.Uczestnik postępowania o podział majątku wnosząc skargę kasacyjną powinien, zgodnie z art. 3984 § 3 k.p.c. w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia.
Art. 25 k.p.c.
Sądy te mogą poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c.
Art. 26 k.p.c.
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Praktyczne znaczenie możliwości tej weryfikacji ujawnia się w przypadkach oczywiście nieprawidłowego wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w zamiarze zapewnienia sobie dostępu do postępowania kasacyjnego ze względu na wymaganie wynikające z art. 5191 § 2 i § 4 pkt 4 k.p.c.
Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
Praktyczne znaczenie możliwości tej weryfikacji ujawnia się w przypadkach oczywiście nieprawidłowego wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w zamiarze zapewnienia sobie dostępu do postępowania kasacyjnego ze względu na wymaganie wynikające z art. 5191 § 2 i § 4 pkt 4 k.p.c.
Art. 232 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
Podobnie należy uznać na tle sprawy o podział majątku wspólnego, w której uczestnik domaga się orzeczenia o prawie do lokalu socjalnego.Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art.
Art. 39815 k.p.c.
postanowił odstąpić od obciążenia skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39815 w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 20/01
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, 6 czerwca 2012 r., IV CZ 7/12, 22 października 2014 r., II CSK 235/14, 21 maja 2015 r., IV CZ 12/15, 16 czerwca 2016 r., V CZ 24/16).
I CZ 152/01
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, 6 czerwca 2012 r., IV CZ 7/12, 22 października 2014 r., II CSK 235/14, 21 maja 2015 r., IV CZ 12/15, 16 czerwca 2016 r., V CZ 24/16).
III CZ 98/02
Supreme Court dismissed appeal as value of disputed property was under 50,000 PLN threshold. Appeal rejected due to low value of specific co-ownership right. Constitutional complaint upheld as no right to appeal exists below threshold.
IV CZ 7/12
Supreme Court dismisses appeal on inheritance division where claimed value falls below statutory admissibility threshold.
II CSK 235/14
Cassation appeal dismissed in inheritance dispute where individual interest value exceeded 150,000 PLN threshold. Appeal rejected as value of each heir's claim surpassed statutory minimum. Court verified actual asset value rather than parties' stated amount.
IV CZ 12/15
Supreme Court dismisses cassation appeal in marital property division where disputed asset value falls below statutory threshold.
V CZ 24/16
Supreme Court dismisses appeal on joint property division due to inadmissible cassation appeal value under Civil Procedure Code.
IV CR 34/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2006 r., IV CR 34/06 i 15 grudnia 2006 r., III CZ 88/06).Przyjmuje się także, że w kategorii spraw działowych wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość konkretnego interesu, np.
III CZ 88/06
Supreme Court dismisses appeal when cassation claim value is lower than statutory threshold. The court rejects the applicant's inflated valuation. The court determines the claim value is binding only for the first instance. The court holds that the Supreme Court may verify the claimed value independently. The court rules that the Supreme Court is not bound by the parties' valuation. The court concludes that the appeal was inadmissible due to insufficient value. The court emphasizes that the Supreme Court must verify the claim value. The court notes that the Supreme Court can ignore procedural value rules. The court states that the Supreme Court has independent authority. The court affirms that the Supreme Court is not bound by lower court valuations.
II CZ 25/02
III CZ 153/02
Cassation dismissed because claim value under 50,000 PLN; only challenging division principle allows higher value.
II CKN 481/97
SN z 12 grudnia 1997 r., II CKN 481/97, OSNC 1998, nr 6, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 28/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Paweł Grzegorczyk‎SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) w sprawie z wniosku K. M.‎przy uczestnictwie B. T.‎o podział majątku wspólnego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 września 2018 r.,‎zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), 1) oddala zażalenie, 2) oddala wniosek K. M. o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

W sprawie z wniosku K. M. przy uczestnictwie B. T. o podział majątku wspólnego, Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 58 173,25 zł i odrzucił skargę kasacyjną uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 373.719,14 zł jest zawyżona i dokonał samodzielnego jej ustalenia, co doprowadziło do odrzucenia skargi kasacyjnej.Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem uczestnik postępowania zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 oraz art. 3862 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest bezzasadne.Uczestnik postępowania o podział majątku wnosząc skargę kasacyjną powinien, zgodnie z art. 3984 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia.

Wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest jednak wiążąca dla sądu drugiej instancji ani dla Sądu Najwyższego. Sądy te mogą poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, 6 czerwca 2012 r., IV CZ 7/12, 22 października 2014 r., II CSK 235/14, 21 maja 2015 r., IV CZ 12/15, 16 czerwca 2016 r., V CZ 24/16). Praktyczne znaczenie możliwości tej weryfikacji ujawnia się w przypadkach oczywiście nieprawidłowego wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w zamiarze zapewnienia sobie dostępu do postępowania kasacyjnego ze względu na wymaganie wynikające z art. 5191 § 2 i § 4 pkt 4 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2006 r., IV CR 34/06 i 15 grudnia 2006 r., III CZ 88/06).Przyjmuje się także, że w kategorii spraw działowych wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość konkretnego interesu, np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem kwestionuje skarżący (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, 26 lipca 2007 r., V CZ 66/07, 24 kwietnia 2013 r., IV CZ 36/13).Z reguły wartość ta nie przekracza - nawet gdy orzeczenie zakwestionowano w całości - wartości udziału skarżącego uczestnika.

Tylko wyjątkowo jest inaczej, na przykład wtedy, gdy uczestnik podważa zasadę podziału (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, 15 grudnia 2006 r., III CZ 88/06, 21 maja 2015 r., IV CZ 12/15).Skarżący uczestnik wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej kwotę 373 719,14 zł, która stanowiła ustaloną przez Sąd Okręgowy wartość majątku małżeńskiego. Wskazany zabieg była nieprawidłowy już tylko z tego powodu, że jak wynika z treści skargi kasacyjnej uczestnik nie skarży zasady podziału, a jedynie jego poszczególne rozstrzygnięcia.

Alternatywnie jednak skarżący wskazał najniższą w jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia jako sumę kwot: 16.293 zł oraz 181.711,02 zł. Pierwszą stanowi rozliczenie wartości samochodu, a drugą wartość lokalu, co do którego orzeczono opuszczenie i opróżnienie przez uczestnika.Sąd Okręgowy trafnie ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia wskazując, że uczestnik kwestionuje w skardze kasacyjnej jedynie wysokość zasądzonych na jego rzecz dopłat oraz wartość zbytego przez niego samochodu. Z wyliczeń tych bezspornie wynika, że łączna wartość interesu dochodzonego przez skarżącego, przy uwzględnieniu jego wniosków apelacyjnych wynosi 54.048,25 zł.

Kluczowe znaczenie ma jednak zaskarżenie przez skarżącego także pkt 1 j) postanowienia Sądu Okręgowego w K., którym nakazano uczestnikowi opuścić i opróżnić lokal mieszkalny w określonym terminie. Uczestnik tą cześć żądania wycenił na kwotę 181.711,02 zł, a więc całkowitą wartość lokalu. Wskazał ponadto, że zarzucał w skardze brak orzeczenia przez Sąd Okręgowy o przyznaniu mu prawa do lokalu socjalnego, co powinno prowadzić do oceny, że w sprawie przeważający jest interes niemajątkowy, a zatem skarga kasacyjna powinna być dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.Jak trafnie uznał Sąd Okręgowy treść skargi kasacyjnej nie zarzuca samego rozstrzygnięcia o opróżnieniu zajmowanego lokalu, a jedynie termin, w jakim powinno to nastąpić.

Zdaniem skarżącego termin opuszczenia lokalu powinien być orzeczony już po otrzymaniu przez skarżącego ostatniej raty tytułem dopłaty od wnioskodawczyni. Nie można było zatem uznać, że wartość interesu podlegającego ochronie w tym zakresie powinna być wyliczona przy uwzględnieniu wartości całej nieruchomości podlegającej opuszczeniu. Zastosowanie przy ustalaniu tejże wartości przez Sąd Okręgowy art. 232 k.p.c., który dotyczy zbliżonej sytuacji, nie może zatem budzić wątpliwości.Całkowicie chybiony jest zaś zarzut zawarty w zażaleniu, że kwestionowanie w skardze kasacyjnej braku orzeczenia przez Sąd Okręgowy o prawie do lokalu socjalnego świadczy o tym, że sprawa jest sprawą o prawa niemajątkowe.

W orzecznictwie wyrażono odmienny pogląd, że zawarcie w skardze kasacyjnej takiego żądania nie zmienia majątkowego charakteru sprawy o eksmisję (por. post. SN z 12 grudnia 1997 r., II CKN 481/97, OSNC 1998, nr 6, poz. 102). Podobnie należy uznać na tle sprawy o podział majątku wspólnego, w której uczestnik domaga się orzeczenia o prawie do lokalu socjalnego.Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39815 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).jw