Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 12/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal rejecting mediation summons as a final judgment for cassation purposes under Art. 3981 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto III CZ 12/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a cassation complaint. The appellant argued that a ruling rejecting a mediation summons should be treated as a final judgment allowing cassation, citing procedural inconsistencies. The Court held that Article 3981 § 1 of the Civil Procedure Code strictly limits cassation to specific final judgments, excluding mediation-related rulings which do not conclude the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: A ruling rejecting a request for mediation summons is not a final judgment and cannot be the subject of a cassation appeal under the closed system of civil procedure.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility mediation summons rejection final judgment requirement civil procedure code closed system of appeal ritiro della querela penale motivi di cassazione ritiro della domanda di revisione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 394 § 1 k.p.c.
z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 395 § 2 k.p.c.
na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. i przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, zaś w razie nieuwzględnienia wniosku uchylenie zaskarżonego zarządzenia w trybie autokontroli, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w z dnia 21 czerwca 2021 r.
art. 3891 § 1 k.p.c
akt I CZ 84/14, wskazując, że zawezwanie do próby ugodowej nie może być oczywiście uznane za pozew, dlatego też skarga kasacyjna nie może przysługiwać na podstawie art. 3891 § 1 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
Ustawodawca w art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3986 k.p.c
art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c
z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 395 § 2 k.p.c
na podstawie art. 395 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 12/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: Pierwszy Prezes SN Małgorzata Manowska (przewodniczący)‎SSN Ewa Stefańska‎SSN Kamil Zaradkiewicz (sprawozdawca) w sprawie z wniosku D. […] sp. z o.o. w W.‎przeciwko H. W.‎o zawezwanie do próby ugodowej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2022 r.,‎zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 21 czerwca 2021 r., sygn. akt V Cz […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 21 czerwca 2021 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez Przeciwniczkę od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 11 lutego 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się m. in. na postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I CZ 84/14, wskazując, że zawezwanie do próby ugodowej nie może być oczywiście uznane za pozew, dlatego też skarga kasacyjna nie może przysługiwać na podstawie art. 3891 § 1 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie wniosła Przeciwniczka H. W. zaskarżając je w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3981 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986 k.p.c. w zw. z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie może oczywiście być uznany za pozew w przypadku badania podstaw do dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej, podczas gdy Sąd Okręgowy rozpoznał uprzednio zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy odrzucenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, tym samym musiał uprzednio uznać, że do wniosku o zawezwanie do próby ugodowej stosuje się odpowiednio przepisy o pozwie, przy czym biorąc pod uwagę spójność systemu prawnego, niedopuszczalne jest nadawanie tym samym sformułowaniom różnych (a nawet przeciwnych) znaczeń, w zależności od sytuacji procesowej.

Naruszenie przez Sąd przepisów postępowania doprowadziło do odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej przez Przeciwniczkę, co w sposób oczywisty ma istotny wpływ na wynika sprawy. W oparciu o zarzut naruszenia prawa procesowego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 czerwca 2021 r. na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, zaś w razie nieuwzględnienia wniosku uchylenie zaskarżonego zarządzenia w trybie autokontroli, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w z dnia 21 czerwca 2021 r. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu celem przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, a także wniosła o zasądzenie od Wzywającej na rzecz Przeciwniczki kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawodawca w art. 3981 § 1 k.p.c. wyraźnie wskazał orzeczenia, od których można wnieść skargę kasacyjną bez możliwości rozszerzającej interpretacji. Zawezwanie do próby ugodowej nie może oczywiście być uznane za pozew i uzasadniać analogicznego stosowania regulacji.Regulacja art. 3981 § 1 k.p.c. wyłącza dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż w niej wskazane prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby kończyły one postępowanie w sprawie (tak m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 lipca 2012 r., sygn. akt II CZ 59/12, LEX nr 1228785; 3 czerwca 2014 r., sygn. akt III PZ 5/14, LEX nr 1483959; 12 listopada 2014 r., sygn. akt II PZ 16/14, LEX nr 1565764; 18 marca 2015 r., sygn. akt I CZ 25/15, LEX nr 1677125; 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I CZ 95/16, LEX nr 2209118; 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I CZ 43/16, LEX nr 2103706; 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II PZ 16/20, LEX nr 3112926).

Warunek, aby orzeczenie kończyło postępowanie w sprawie, dotyczy jedynie orzeczeń wymienionych w tym przepisie, a więc wyroków sądu drugiej instancji oraz postanowień sądu drugiej instancji, ale tylko wydanych w przedmiocie odrzucenia pozwu (w tym przypadku - odwołania) lub umorzenia postępowania i, jak podkreśla się w orzecznictwie, przypadki te powinny być wykładane ściśle. System zaskarżania skargą kasacyjną orzeczeń wydawanych w postępowaniach uregulowanych w Kodeksie postępowania cywilnego ma charakter zamknięty, zatem brak wyraźnej regulacji dopuszczalności skargi kasacyjnej w odniesieniu do określonego postępowania przesądza, że orzeczenia wydawane w tym postępowaniu nie są zaskarżalne skargą kasacyjną.

W orzecznictwie i doktrynie zwrócono uwagę, że postanowieniem w przedmiocie odrzucenia pozwu kończącym postępowanie w sprawie jest orzeczenie oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające pozew, orzeczenie zmieniające postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające na podstawie art. 222 k.p.c. zarzut, którego uwzględnienie uzasadniałoby odrzucenie pozwu, a także orzeczenie wydane w wyniku uwzględnienia apelacji, mocą którego uchylono zaskarżony wyrok i pozew odrzucono. Nie mieści się tu zatem postanowienie o odrzuceniu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.

W judykaturze podkreśla się, że nie należy posługiwać się analogią z ustawy odnośnie do postępowania pojednawczego, gdyż w ramach unormowania dotyczącego dopuszczalności zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu wniosku o zawezwanie próby ugodowej nie występuje - legitymizująca taką analogię - luka w prawie. Należy pamiętać, że przepisy o postępowaniu pojednawczym (art. 184-186 k.p.c.), podobnie jak przepisy dotyczące dopuszczalności zażalenia (art. 394 § 1 k.p.c.), są objęte regulacją Kodeksu postępowania cywilnego od chwili jego uchwalenia; prawodawca świadomie nie ustanowił zażalenia na zarządzenie o zwrocie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej - podobnie jak na zarządzenia o zwrocie innych pism - manifestując w uzasadnieniach poszczególnych wersji projektu, że zażalenie na postanowienie sądu i zarządzenie przewodniczącego niekończące postępowania przysługuje tylko w wypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie (z uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt III CZP 10/10, OSNC 2010, nr 10, poz. 137).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.