Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 335/14 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed; subjective claim of obvious merit rejected; compensation amount remains within judicial discretion.

Numero d'incarto III CSK 335/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's reduction of compensation damages. The plaintiff argued the appeal was obviously meritorious, but the court found this to be a subjective assessment failing to demonstrate a clear legal error. Consequently, the court upheld the lower court's discretion in determining the compensation amount and awarded costs to the defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal claiming obvious merit is rejected if the applicant fails to provide objective legal arguments proving a clear violation of law, as compensation assessment falls within the judicial discretion of the court of first and second instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal judicial discretion compensation obvious merit standard appellate court review plaintiff burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 39821 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.
art. 391 § 1 k.p.c
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 335/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A. P. ‎przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń Wzajemnych "T." w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) - w sprawie o zapłatę - zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 31 maja 2013 r. w ten sposób, że obniżył zasądzoną kwotę.Wyrok Sądu drugiej instancji powódka zaskarżyła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącej, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna ona w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).

Ocena i ustalenie wysokości zadośćuczynienia – odnoszone do konkretnych okoliczności sprawy – należy w zasadzie do sądów meriti i do sfery oceny sędziowskiej. Ponadto, ze względu na bogactwo stanów faktycznych, nie jest możliwe kompleksowe i wyczerpujące wskazanie zasad dotyczących ustalania wysokości zadośćuczynienia. Twierdzenia skarżącej o „oczywistej zasadności” skargi są wynikiem jej subiektywnej oceny, przedstawionej w sposób, który nie podważa stanowiska zajętego przez Sąd drugiej instancji. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.