Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 241/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on property boundary dispute, citing lack of obvious legal error.

Numero d'incarto III CSK 241/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by E. K. against the lower court's decision on a property boundary dispute. The appellant argued the lower court made an obvious legal error, but the Supreme Court found no such error. The court ruled that the lower court had the full freedom to determine the legal status of boundaries based on land ownership deeds and maps, and the appellant failed to demonstrate an obvious violation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; an appeal is obviously justified only if the judgment resulted from a glaring violation of law visible at first glance without further analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal property boundary obvious justification freedom of assessment land ownership deeds legal error Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zasadności skargi nie można więc upatrywać wyłącznie w tym, że są sytuacje - a taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła - w których granice wynikające z aktu własności ziemi nie odzwierciedlają stanu prawnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zasadności skargi nie można więc upatrywać wyłącznie w tym, że są sytuacje - a taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła - w których granice wynikające z aktu własności ziemi nie odzwierciedlają stanu prawnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zasadności skargi nie można więc upatrywać wyłącznie w tym, że są sytuacje - a taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła - w których granice wynikające z aktu własności ziemi nie odzwierciedlają stanu prawnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
Zasadności skargi nie można więc upatrywać wyłącznie w tym, że są sytuacje - a taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła - w których granice wynikające z aktu własności ziemi nie odzwierciedlają stanu prawnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 241/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku K. Ś., M. Ś., Z. Ś. i J. Ś.‎przy uczestnictwie K. B., A. D., E. K., M. L., J. L., R. L. i Z. L. - następców prawnych H. L.‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki E. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach‎z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II Ca 1269/12, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adw. A. A. (Kancelaria Adwokacka w K.) od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Kielcach kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt zł) z należnym podatkiem od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej uczestniczce E. K. z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach - w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości - oddalił apelację uczestniczki E. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 7 maja 2012 r. Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność.Postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. Sąd Najwyższy zawiesił postępowanie kasacyjne ze względu na śmierć uczestniczki H. L.. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. podjął zawieszone postępowanie kasacyjne z udziałem - w miejsce zmarłej – M.

L., J. L., R. L., Z. L., E. K., A. D. i K. B..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona, skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić wskazujące na to argumenty.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu najwyższego, wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Skarżąca nie wykazała oczywistej zasadności skargi.

Sąd dokonujący rozgraniczenia nieruchomości ma pełną swobodę w ustaleniu stanu prawnego granic. Jednym ze źródeł tego stanu może być stan wynikający z aktów własności ziemi, jeżeli odzwierciedlają one - wespół z mapami i innymi dowodami - rzeczywisty, „prawny” przebieg granic. Takie stanowisko zajęły Sądy i przekonująco je uzasadniły, odwołując się do dowodów. Zasadności skargi nie można więc upatrywać wyłącznie w tym, że są sytuacje - a taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła - w których granice wynikające z aktu własności ziemi nie odzwierciedlają stanu prawnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n