Social security contribution dispute dismissed as property right case under 10,000 zł threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the calculation base for social security contributions. The appellant argued that disputes over contribution bases fall under the broader category of social security coverage, allowing cassation regardless of the claim's value. The court rejected this, ruling that such disputes are distinct property rights cases where the appeal value was only 3,680.35 zł, falling below the statutory 10,000 zł threshold for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A dispute over the calculation base for social security contributions is a property rights case, not a social security coverage case, and is inadmissible if the disputed value is under 10,000 zł.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 16/12
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Romualda Spyt (przewodniczący)
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z wniosku E. K. i R. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o podstawę wymiaru składek,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2012 r.,
zażalenia wnioskodawczyni R. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20
stycznia 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z
dnia 20 stycznia 2012 r. odrzucił skargę kasacyjną R. K. od wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 24 marca 2011 r. Uznał za chybione powoływanie się przez
wnoszącą skargę na art. 3982 § 1 in fine k.p.c., gdyż spór dotyczył prawa
majątkowego o wartości niższej od 10.000 zł, a sprawa, której przedmiot zakreślała
zaskarżona decyzja organu rentowego, nie była sprawą o objęcie ubezpieczeniem
społecznym; tytuł podlegania ubezpieczeniu społecznemu (umowa o pracę) nie był
kwestionowany. Stwierdził, że przedmiotem sporu było ustalenie wysokości
podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz fundusz pracy i
fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za okres trzech miesięcy
(listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń 2011 r.) o wartości 3.680,35 zł, a nie
wskazana przez stronę suma wynagrodzeń za 3 miesiące w kwocie 12.900 zł.
W zażaleniu R. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia,
podnosząc, że bez wątpienia jej sprawa nie ma charakteru sprawy o świadczenie
(jego wysokość), gdyż pojęcia „objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego"
nie można sprowadzać tylko do spraw o podleganie bądź niepodleganie
obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Jej zdaniem to, że spór dotyczy
podstawy wymiaru składki jako jednego z elementów objęcia obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego, nie odbiera sprawie charakteru sprawy o objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których skarga kasacyjna jest
dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W ocenie skarżącej
w zakres tych spraw wchodzą zarówno sprawy, w których kwestionowany jest tytuł
do objęcia ubezpieczeniem społecznym w ogóle, a także sprawy, w których spór
dotyczy wysokości składki, gdyż w takich sprawach organ rentowy kwestionuje
treść tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną, jest sprawą o prawa
majątkowe, niezależnie od tego, czy dotyczy ustalenia podleganiu ubezpieczeniom
społecznym, czy określenia wysokości świadczeń z tego ubezpieczenia. W takich
sprawach w skardze kasacyjnej oznacza się wartość przedmiotu zaskarżenia
(art. 3984 § 2 k.p.c.) m.in. w celu sprawdzenia jej dopuszczalności, stosownie do
art. 3982 § 1 k.p.c., przewidującego, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w
sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest
niższa niż dziesięć tysięcy złotych, chyba że przedmiotem sprawy jest objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, przyznanie lub wstrzymanie emerytury
lub renty.
Treść
art.
3982
§
k.p.c.
nie
upoważnia
do
zaaprobowania
zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta odwołaniem,
w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, uzależniona od
przyjętej podstawy wyliczenia (wynagrodzenia), dotyczy „objęcia obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego”. Pojęcia te nie pokrywają się w żadnym zakresie, a
Sąd Najwyższy przyjmuje, że spór o włączenie określonych świadczeń do
podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne nie jest sporem o objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (por. postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 17 lipca 2009 r., I UZ 22/09, OSNP 2011 Nr 5-6, poz. 88, z dnia 8 lutego
2002 r., II UKN 45/01, OSNP 2003 Nr 22, poz. 553, z dnia 9 października 2002 r., II
UZ 94/02, OSNP 2004 Nr 6, poz. 107, z dnia 17 września 2008 I UZ 14/08 OSNP
2010 Nr 3-4, poz. 54 oraz z dnia 8 września 2009 r., I UZ 61/09, z dnia 1 września
2009 r., I UZ 72/09 i z dnia 16 czerwca 2009 r., I UZ 16/09 - niepublikowane).
Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o wysokość podstawy wymiaru
składki na ubezpieczenie społeczne równa jest różnicy między wysokością składki
wskazywaną przez ubezpieczonego i należną, ustaloną w zaskarżonej decyzji za
okres sporny, jeżeli jest krótszy niż 12 miesięcy (art. 22 w związku z z art. 398 2 § 1
k.p.c.). Wskazanie więc przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia jako
trzykrotnego
wynagrodzenia
miesięcznego,
było
nieprawidłowe.
Wysokość
wynagrodzenia – podstawy, od której wylicza się należne składki – nie stanowiła
przedmiotu sporu.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił jako bezzasadne
(art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).