Supreme Court quashes appeal ruling for early pension due to failure to verify specific work conditions legally.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision denying early pension rights to the insured, S.C., who claimed work in special conditions. The insured worked as a loader and gardener, while the social insurance fund recognized periods in a different industry as qualifying. The court found the lower court failed to substantively evaluate the insured's specific tasks against the statutory list of special conditions. Consequently, the case was remitted for a new trial to properly determine if the work performed met the legal criteria for early retirement.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 i 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 15 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c.: The Supreme Court cannot establish facts or substitute its own assessment of whether specific work tasks qualify as 'work in special conditions' without a proper factual finding by the lower court, requiring remittal for a lawful evaluation of the statutory criteria.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 110/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca)SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku S.C.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...]o wcześniejszą emeryturę,po rozpoznaniuna posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt III AUa …/14, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. oddalił odwołanie ubezpieczonego S.C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w [...] z dnia 20 maja 2014 r., odmawiającej ubezpieczonemu prawa do emerytury bowiem jego staż pracy w szczególnych warunkach był niższy niż 15 lat.Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony S. C., urodzony w dniu 26 października 1953 r., od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. był zatrudniony w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym „S.” na stanowisku operatora koparki przy zakładaniu zieleńców miejskich.
Od dnia 1 lutego 1986 r. do dnia 15 maja 1986 r. zatrudniony był w Miejskim Przedsiębiorstwie Dróg i Mostów na stanowisku maszynisty koparki. W dniu 16 maja 1986 r. ubezpieczony został zatrudniony w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] jako ogrodnik zieleńców miejskich, od dnia 1 listopada 1986 r. jako brygadzista – ogrodnik zieleni miejskiej, zaś od dnia 1 lutego 1988 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. oraz od dnia 25 czerwca 1990 r. do dnia 18 września 1992 r. na stanowisku operatora koparki. W trakcie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] zajmował się między innymi likwidacją wysypiska śmieci oraz wyrównywaniem terenu w celu zakładania zieleńców, załadunkiem ziemi na wywrotki.
Zaskarżoną decyzją organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach okres pracy w F. S.A. od dnia 11 grudnia 1974 r. do dnia 30 czerwca 1976 r., od dnia 5 maja 1977 r. do dnia 10 lipca 1981 r. oraz od dnia 4 października 1981 r. do dnia 31 sierpnia 1983 r. w łącznym wymiarze 7 lat 7 miesięcy i 25 dni.Przy takich ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczony nie wykazał 15 lat pracy w szczególnych warunkach, o których mowa w art. 184 w związku z art. 32 i 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.; dalej jako ustawa o emeryturach i rentach z FUS) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43, dalej jako rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r.), wymaganych aby nabyć prawo do emerytury w wieku obniżonym. Sąd Okręgowy podniósł, że ubezpieczony w okresach, których domagał się zaliczenia jako pracy w szczególnych warunkach, pracował w branży gospodarki komunalnej.
Natomiast w dziale IX wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., odnoszącego się do branży gospodarki komunalnej, nie wymieniono jako okresu pracy w szczególnych warunkach pracy na stanowisku operatora koparki. Praca na stanowisku operatora koparki wymieniona została w wykazie A dział V w „Budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych” pod pozycją 3 jako prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych. Ubezpieczony nie był jednak zatrudniony w branży budowlanej i nie był operatorem ciężkich maszyn budowlanych.
Wobec powyższego, nawet przy zaliczeniu okresu zatrudnienia w Miejskim Przedsiębiorstwie Dróg i Mostów od dnia 1 lutego 1986 r. do dnia 15 maja 1986 r. na stanowisku maszynisty koparki (trzy i pół miesiąca), nie udowodnił on 15 lat pracy w szczególnych warunkach.Apelację od wyroku wywiódł ubezpieczony, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a w szczególności nie ustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji do okresów jego pracy w okresie od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. oraz od dnia 16 maja 1986 r. do dnia 1 lutego 1988 r. w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] przy likwidacji wysypiska śmieci jako do okresów pracy w szczególnych warunkach, a zwłaszcza nie zbadanie, czy praca ta może być uznana za wymienioną w wykazie A dział IX poz. 3 stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., tj. za prace przy wywozie nieczystości stałych i płynnych oraz prace na wysypiskach i wylewiskach nieczystości a także prace przy pryzmach kompostowych z nieczystości miejskich oraz naruszenie prawa materialnego - art. 184 i 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz § 4 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na uznaniu, że w wymienionym powyżej okresie ubezpieczony nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach.
Ubezpieczony przedłożył jednocześnie świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach w okresie od dnia 1 marca 1996 r. do dnia 4 października 1996 r. na stanowisku operatora koparki wystawione przez Przedsiębiorstwo Przerobu Metali D. Spółkę z o.o. w K. w dniu 6 listopada 2014 r., domagając się przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu w postępowaniu apelacyjnym. Wskazując na powyższe zarzuty ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uznanie, że przysługuje mu prawo do wcześniejszej emerytury od daty złożenia wniosku.Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. oddalił apelację i zasądził od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.Sąd Apelacyjny stwierdził, że dla uzyskania przez ubezpieczonego prawa do emerytury niezbędne było wykazanie okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach, co stanowiło istotę sporu w rozpoznawanej sprawie, bowiem spełniał on pozostałe przesłanki warunkujące nabycie prawa do emerytury określone w art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Tymczasem ubezpieczony nie udokumentował wymaganego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Nawet zaliczenie spornych okresów pracy od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. oraz od dnia 16 maja 1986 r. do dnia 1 lutego 1988 r. w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, nie daje mu wymaganego przedziału czasowego 15 lat. Sąd Apelacyjny uwypuklił, że jeśli by zsumować wszystkie okresy pracy wskazywane w apelacji, określane przez ubezpieczonego jako zatrudnienie w szczególnych warunkach, to uzyskuje się jedynie 12 lat 7 miesięcy i 14 dni.
Wobec powyższego ubezpieczony nie spełniał przesłanek warunkujących nabycie prawa do emerytury w wieku obniżonym.Ubezpieczony zaskarżył w całości skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego w [...], domagając się zmiany zaskarżonego wyroku przez uznanie spełnienia przez niego wymogów uzyskania wcześniejszej emerytury, tj. przepracowania 15-letniego okresu w szczególnych warunkach, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 3983 § 1 k.p.c. Skarżący zarzucił w pierwszej kolejności obrazę przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. rażące naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji i brak odniesienia się do zakresu zaskarżenia, jako że Sąd Apelacyjny oparł wyrok na treści uzasadnienia apelacji, zamiast we wskazanym zakresie zaskarżenia, skoro skarżący zaskarżył wyrok w całości.
Podniesione w apelacji zarzuty i wnioski nie wyznaczały granic apelacji, miały jedynie określić kierunek postępowania merytorycznego i kontroli sądu drugiej instancji. Tymczasem zaniechano w ogóle merytorycznego zbadania sprawy z uwagi na zakres podniesionych w apelacji zarzutów.Skarżący na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. zarzucił także obrazę przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez uznanie, że nie przepracował on 15 lat w szczególnych warunkach oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez bezpodstawne naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa wskutek błędnej wykładni przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.W uzasadnieniu skargi wskazano, że naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. spowodowane jest niepełnym rozpatrzeniem sprawy przez Sąd Apelacyjny, którego uzasadnienie dotyczyło wyłącznie okresów zatrudnienia skarżącego od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. oraz od dnia 16 maja 1986 r. do dnia 1 lutego 1988 r.
Sądy obu instancji pominęły udokumentowaną świadectwami i zeznaniami świadków kwestię zatrudnienia skarżącego w pozostałych okresach na stanowisku operatora koparki, miedzy innymi w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] w okresie od dnia 25 czerwca 1990 r. do dnia 18 września 1992 r. Skarżący zarzucił ponadto, że niezależnie od miejsca wykonywania pracy jako operator koparki, czy na terenie budów, czy w branży budowlanej wykonywana przez niego praca kwalifikuje się do spełnienia przesłanek uzyskania wcześniejszej emerytury.
W tym kontekście zaznaczył, że rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r. nie zabrania łącznego rozpatrywania przynależności obejmowanego stanowiska pracy do kilku pozycji rozporządzenia, jak i nie nakazuje dyskwalifikowania wykonywania takiego rodzaju pracy jako pracy w szczególnych warunkach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ocenę zasadności skargi kasacyjnej trzeba zacząć od zarzutu zgłoszonego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), bowiem badanie, czy w konkretnej sprawie prawo materialne zostało właściwe zastosowane jest możliwe po wykluczeniu takich uchybień procesowych, które by mogły istotnie wpłynąć na ustaloną podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zarzut skarżącego sformułowany w obrębie tej podstawy kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. Według tego przepisu sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego, ustanowiony w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji oznacza zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków, przy czym rozpoznając sprawę na skutek apelacji sąd drugiej instancji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (por. wyrok z dnia 13 lipca 2016 r., I PK 273/15, LEX nr 210947; z dnia 28 kwietnia 2016 r., V CSK 504/14, LEX nr 2054102; z dnia 25 listopada 2015 r., IV CSK 55/15, LEX nr 1968452; z dnia 3 czerwca 2015 r., V CSK 550/14, LEX nr 1771404).
To oznacza, że sąd drugiej instancji „rozpoznaje sprawę”, a nie tylko „środek odwoławczy”, czyli raz jeszcze bada sprawę rozstrzygniętą przez sąd pierwszej instancji, a postępowanie apelacyjne stanowi kontynuację postępowania przed tym sądem. W polskim systemie apelacji pełnej sąd odwoławczy jest bowiem sądem merytorycznym. Rozstrzyga na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału procesowego (art. 382 k.p.c.) i z urzędu stosuje prawo materialne. Sąd drugiej instancji nie może więc poprzestać na ustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego, lecz musi – niezależnie od ich treści – dokonać ponownych własnych ustaleń, a następnie poddać je ocenie pod kątem prawa materialnego, a dodatkowo dać temu wyraz w treści uzasadnienia wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2015 r., III CSK 203/14, LEX nr 1678964; z dnia 27 stycznia 2015 r., II PK 65/14, LEX nr 1663405 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, poz. 86 oraz z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 7-8, poz. 86 z uwagami M.
Kowalczuk, Palestra 2009 nr 1, s. 270, z glosą G. Rząsy i A. Urbańskiego). A zatem sąd drugiej instancji ma pełną swobodę jurysdykcyjną, ograniczoną jedynie granicami zaskarżenia.Wobec powyższego skarżący prawidłowo upatruje naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. w nierozważeniu przez Sąd drugiej instancji wszystkich jego okresów zatrudnienia, w tym w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...], warunkujących spełnienie przesłanki 15 lat pracy w szczególnych warunkach, o której mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W tej kwestii Sąd ten nie poczynił jakichkolwiek ustaleń ani rozważań odnośnie do podniesionych w apelacji zarzutów i zawartych w niej wniosków, a brak jest również stwierdzenia, że ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny podziela (w całości lub w części) i uznaje za własne, mimo iż w apelacji skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. W wypadku orzeczenia oddalającego apelację, wydanego na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji bez uzupełnienia postępowania dowodowego, sąd odwoławczy nie musi powtarzać dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, wystarczy stwierdzenie, że ustalenia sądu pierwszej instancji podziela i przyjmuje za swoje (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2014 r., I CSK 628/13, LEX nr 1554252 czy z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12, LEX nr 1318346 i powołane tam orzecznictwo).
Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera takiego stwierdzenia. Z całą pewnością nie jest wystarczające poprzestanie przez Sąd Apelacyjny na tym, że nawet zaliczenie skarżącemu owych spornych okresów pracy od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. oraz od dnia 16 maja 1986 r. do dnia 1 lutego 1988 r. w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach nie daje wymaganego przedziału czasowego 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 12 lat 7 miesięcy i 14 dni, ponieważ na sądzie drugiej instancji spoczywa obowiązek wskazania ustalonych w sprawie okoliczności.Należy zauważyć, że zakresem zaskarżenia został objęty wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, jako że skarżący domagał się jego zmiany i przyznania prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, które okresy zatrudnienia wraz ze szczegółowo opisanymi w tym zakresie zarzutami apelacji stanowią, zdaniem Sądu Apelacyjnego, zatrudnienie w szczególnych warunkach. Kwestia ta nie może pozostawać w sferze domysłów, lecz musi być jednoznacznie wyjaśniona przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. W tym kontekście nie może zniknąć z pola widzenia, że skarżący podczas postępowania przed Sądem pierwszej instancji domagał się zaliczenia do stażu pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia:
1) od dnia 1 września 1983 r. do dnia 31 stycznia 1986 r. w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym „S.” na stanowisku operatora koparki, 2) od dnia 1 lutego 1986 r. do dnia 15 maja 1986 r. w Miejskim Przedsiębiorstwie Dróg i Mostów na stanowisku maszynisty koparki, 3) od dnia 16 maja 1986 r. do dnia 31 stycznia 1988 r. na stanowisku ogrodnika i brygadzisty – ogrodnika zieleni miejskiej, a także od dnia 1 lutego 1988 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. oraz od dnia 25 października 1990 r. do dnia 18 września 1992 r. na stanowisku operatora koparki w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...], 4) od dnia 1 marca 1996 r. do dnia 4 października 1996 r. w Przedsiębiorstwie Przerobu Metali D.
Spółce z o.o. na stanowisku operatora koparki, które wraz z okresem zatrudnienia w F. S.A. w liczbie 7 lat 7 miesięcy i 25 dni, wynoszą ponad 15 lat. W tej kwestii, co zostało zaznaczono w rozważaniach dokonanych powyżej, Sąd odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń w sprawie i nie odniósł się merytorycznie do zarzutów i wniosków apelacji, a brak ustaleń faktycznych uniemożliwia ocenę zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego. O prawidłowym stosowaniu prawa materialnego można mówić dopiero wtedy, gdy ustalenia stanowiące podstawę wydania wyroku pozwalają na ocenę jego zastosowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r., IV CSK 89/12, LEX nr 1275008).Należy także zwrócić uwagę, że Sąd pierwszej instancji odnosząc się do okresów zatrudnienia skarżącego na stanowisku operatora (maszynisty) koparki przyjął, iż skarżący w tych okresach pracował w branży gospodarki komunalnej, a nie w przedsiębiorstwie budowlanym.
Wskazał, że praca operatora koparki została wymieniona w załączniku A do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. dział V „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych” pod poz. 3 jako prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych i z tego względu nie zaliczył skarżącemu okresów pracy na stanowisku operatora koparki w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...] do pracy w szczególnych warunkach. Powyższa konstatacja nawiązuje do utrwalonej linii judykatury, zgodnie z którą kwalifikacja pracy jako pracy w warunkach szczególnych odbywa się na podstawie kryterium stanowiskowo-branżowego (czyli konkretne stanowisko w określonej branży).
Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia i uciążliwości w oddzielnych działach oraz przypisanie poszczególnych stanowisk pracy do odrębnych gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż konkretne stanowisko jest narażone na ekspozycję czynników szkodliwych w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale gospodarki (branży) jest umiejscowione. Dlatego konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki. Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi gospodarki ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2016 r., III UK 40/16, LEX nr 2186064; z dnia 21 kwietnia 2015 r., I UK 316/14, LEX nr 1755906; z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652; z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638; z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 20/09, LEX nr 515698; z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067; z dnia 3 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112).Niemniej jednak od kryterium branżowego można odstąpić w pewnych sytuacjach, gdy wykonywana jest praca uznana za szkodliwą dla jednej branży, mimo iż warunki jej wykonywania w innej branży są tak samo szkodliwe.
Jeżeli pracownik w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy narażony był na działanie tych samych czynników, na które narażeni byli pracownicy innego działu przemysłu, w ramach którego to działu takie same prace zaliczane są do pracy w szczególnych warunkach, to zróżnicowanie tych stanowisk pracy musiałoby być uznane za naruszające zasadę równości w zakresie uprawnień do ubezpieczenia społecznego pracowników wykonujących taką samą pracę (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 3 sierpnia 2016 r., I UK 282/15, niepublikowany; z dnia 28 października 2015 r., I UK 483/14, LEX nr 1929076; z dnia 26 marca 2014 r., II UK 368/13, OSNP 2015 nr 7, poz. 99; z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 314/13, OSNP 2015 nr 5, poz. 66; z dnia 9 marca 2010 r., I UK 324/09, LEX nr 1001287).
Zasadą jednak jest, że wykonywanie takiej samej pracy w innej branży, bądź przypisywanie stanowiska do branży, w której nie zostało ono wymienione nie może prowadzić do uznania tej pracy za wykonywaną w warunkach szczególnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2016 r., III UK 121/15, LEX nr 2080883 czy z dnia 13 sierpnia 2015 r., II UK 298/14, LEX nr 1797093).Do tych okresów pracy, w przedstawiony powyżej sposób, nie odniósł się Sąd Apelacyjny, podobnie jak i do merytorycznej oceny pozostałych okresów zatrudnienia skarżącego w Przedsiębiorstwie Zieleni i Ochrony Środowiska w [...], których zakwalifikowania, jako pracy wymienionej w wykazie A dział IX poz. 3 załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., tj. prace przy wywozie nieczystości stałych i płynnych oraz prace na wysypiskach i wylewiskach nieczystości a także prace przy pryzmach kompostowych z nieczystości miejskich, skarżący domagał się w apelacji.Wskazany wyżej brak merytorycznego stanowiska Sądu drugiej instancji w odniesieniu do zgłoszonych w apelacji zarzutów i wniosków jest zatem takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto nie jest możliwe prawidłowe zastosowanie prawa materialnego bez zgodnego z prawem procesowym ustalenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy nie jest bowiem uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych (art. 39813 § 2 k.p.c.) i nie może domniemywać, jak według sądu odwoławczego przedstawia się stan faktyczny sprawy.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. orzekł jak w sentencji. kc