Supreme Court dismisses lawyer's fee request for inadmissible appeal filed by court-appointed counsel.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court denied a request to award costs to a court-appointed lawyer who filed an inadmissible appeal. The lawyer argued that the appeal was properly drafted, but the court found it inadmissible because the underlying judgment could have been challenged via other legal remedies. The court ruled that such procedural errors by appointed counsel do not justify state funding, as they fail the standard of professional diligence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 351 § 1 k.p.c.; Art. 118 § 5 k.p.c.; Court-appointed counsel must exercise professional diligence and cannot claim state-funded costs for filing inadmissible appeals or failing to identify available alternative remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II CNPP 29/22 POSTANOWIENIE 5 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski (przewodniczący)SSN Marcin Łochowski (sprawozdawca)SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 5 kwietnia 2023 r. w Warszawiew sprawie ze skargi J. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 czerwca 2018 r., XXVII Ca 3032/16,wydanego w sprawie z wniosku B. P.z udziałem K. D., J. M., P. M. i K. M. o podział majątku wspólnego i dział spadku, na skutek wniosku pełnomocnika J. M.o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r., uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r. w ten sposób, że oddala wniosek adwokat A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestniczce J. M. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z 8 lutego 2023 r. odrzucił skargę J. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ze względu na jej niedopuszczalność (art. 4248 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Pełnomocnik ustanowiony z urzędu do reprezentowania uczestniczki J. M. w postępowaniu skargowym adwokat A. K. wniosła o uzupełnienie tego postanowienia przez przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce. Wskazała, że w skardze został sformułowany prawidłowy wniosek o przyznanie tych kosztów również w razie odrzucenia skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:1.
Zgodnie z art. 351 § 1 k.p.c., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu skargowym (art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 42412 k.p.c.), strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie postanowienia następuje z urzędu – od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c.).2.
Pełnomocnik ustanowiony przez sąd (pełnomocnik z urzędu) jest legitymowany do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia w zakresie przyznania na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (zob. uchwały SN z 20 maja 2011 r., III CZP 14/11, OSNC 2012, nr 1, poz. 2, i z 8 marca 2012 r., III CZP 2/12, OSNC 2012, nr 10, poz. 115). Taki wniosek pełnomocnik wnosi w imieniu własnym i na własną rzecz, nie działając w tym zakresie w imieniu mocodawcy (uczestniczki).3. W orzecznictwie Sądu Najwyższego od wielu lat utrwalone jest już stanowisko, że czynności pełnomocnika z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienia SN: z 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40; z 12 lutego 1999 r., II CKN 280/98; z 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123; z 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178; z 16 marca 2000 r., I PZ 86/99; z 10 grudnia 2001 r., I PKN 248/01, OSNAPiUS 2002, nr 9, poz. 5; z 20 września 2007 r., II CZ 60/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41; z 20 lipca 2016 r., II CNP 5/16; z 11 stycznia 2017 r., IV CZ 80/16;
z 11 stycznia 2017 r., IV CZ 81/16; z 31 stycznia 2018 r., I CZ 146/17; z 6 lutego 2020 r., II CZ 73/19, a także uchwała składu siedmiu sędziów SN z 21 września 2000 r., III CZP 14/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 21).4. Nie budzi wątpliwości, że wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która podlegała odrzuceniu, ze względu na to, że zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia była możliwa w drodze innych środków prawnych (art. 4248 § 2 k.p.c.), wyklucza przyjęcie, iż pełnomocnik z urzędu dochował należytej staranności przy konstruowaniu skargi.
Na pełnomocniku spoczywa bowiem obowiązek rozważenia w pierwszej kolejności, czy skarga jest w danej sprawie w ogóle dopuszczalna. Stwierdzenie, że było możliwe wzruszenie zaskarżonego orzeczenia np. przy pomocy skargi kasacyjnej, implikuje z kolei konieczność wskazania w skardze okoliczności, o których mowa w art. 4241 § 2 w zw. z art. 4248 § 2 k.p.c. Błędna ocena dopuszczalności skargi w danej sprawie nie odpowiada natomiast wymaganemu od pełnomocnika z urzędu stopniowi profesjonalizmu.Zgodnie z art. 118 § 5 k.p.c. jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony w związku z postępowaniem ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić na piśmie o tym stronę oraz sąd, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu.
Do zawiadomienia adwokat lub radca prawny dołącza sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że pełnomocnik z urzędu nie powinien wnosić niedopuszczalnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ale sporządzić opinię o braku podstaw do wniesienia skargi, a wola mocodawcy nie ma w tym wypadku decydującego znaczenia.5. W konsekwencji, w razie odrzucenia wniesionej przez pełnomocnika z urzędu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniosek o przyznanie temu pełnomocnikowi od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlega oddaleniu (tak m.in. postanowienia SN: z 2 lipca 2014 r., IV CNP 7/14; z 30 czerwca 2015 r., IV CNP 79/14; z 15 czerwca 2016 r., V CNP 85/15; z 20 lipca 2016 r., II CNP 5/16).
Z tego względu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 351 § 1 k.p.c. oddalił wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o uzupełnienie postanowienia.