Supreme Court quashes summary order imposing 30 days detention for a repeat offender, ruling it legally impermissible.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the lower court's summary order regarding the imposition of a 30-day detention sentence. The General Prosecutor argued that imposing detention in a summary proceeding violated procedural law, as such orders are limited to reprimands, fines, or restriction of liberty. The Court agreed, holding that while the offense warranted detention, the procedural form of a summary order precluded its application, necessitating a retrial in ordinary proceedings.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 93 § 1 k.p.w.; Art. 119 § 1 k.w.: Although a summary order may impose restriction of liberty, it cannot impose detention; therefore, imposing detention in a summary proceeding constitutes a grave procedural violation requiring retrial.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
V KK 211/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie P. S., ukaranego za czyn z art. 119 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 20 czerwca 2024 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 4 października 2023 r., VI K 733/23, uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. [J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 4 października 2023 r., VI K 733/23, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, w sprawie P. S., oskarżonego o to, że w dniu 23 listopada 2022 r. w Ł., będąc uprzednio skazanym na karę pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne i w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy tej kary, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 509,97 zł w postaci szczoteczki marki O. o wartości 219,99 zł oraz dwóch szczoteczek marki O.1 o łącznej wartości 289,98 zł, czym działał na szkodę R. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., w miejsce zarzuconego czynu uznał oskarżonego P. S. za winnego tego, że w dniu 23 listopada 2022 r. w Ł., dokonał kradzieży mienia o łącznej wartości 509,97 zł w postaci szczoteczki marki O. o wartości 219,99 zł oraz dwóch szczoteczek marki O.1 o łącznej wartości 289,98 zł, czym działał na szkodę R. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., czym wyczerpał dyspozycję art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 35 k.w. w zw. z art. 19 k.w. wymierzył mu karę 30 dni aresztu.
Sąd Rejonowy orzekł ponadto o obowiązku naprawienia szkody i kosztach sądowych. Powyższy wyrok nakazowy nie został zaskarżony i uprawomocnił się.Kasację od tego wyroku, na korzyść ukaranego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, wniósł Prokurator Generalny, który zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 93 § 1 zd. 1 k.p.w., polegające na wymierzeniu P. S. wyrokiem nakazowym za popełnienie wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 119 § 1 k.w. kary 30 dni aresztu, której orzeczenie w trybie nakazowym jest prawnie niedopuszczalne”.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Zgodnie z art. 93 § 1 k.p.w. sąd na posiedzeniu może wydać wyrok nakazowy w sprawach o wykroczenia, w których wystarczające jest wymierzenie nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności.
Z powyższego wynika, że nie jest dopuszczalne orzeczenie w trybie wyroku nakazowego kary aresztu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2023 r., V KK 427/23).Tym samym wymierzenie obwinionemu P. S. wyrokiem nakazowym kary aresztu stanowiło rażące naruszenie prawa – art. 93 § 1 k.p.w. Powyższe uchybienie miało oczywisty wpływ na treść orzeczenia, bowiem w jego następstwie orzeczono karę, której wymierzenie w postępowaniu nakazowym w sprawach o wykroczenia nie jest dopuszczalne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 2019 r., II KK 191/18; z dnia 10 sierpnia 2017 r., III KK 308/17; z dnia 23 listopada 2016 r., V KK 328/16; z dnia 24 sierpnia 2016 r., IV KK 263/16).Powyższej konstatacji nie zmienia fakt, że za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. w ramach ustawowego zagrożenia karą przewidziano karę aresztu.
W art. 93 § 1 k.p.w. przewidziano bowiem szczególne ograniczenie możliwości orzekania kar w postępowaniu nakazowym. Dlatego też w tej sprawie nie było dopuszczalne orzeczenie wyrokiem nakazowym najsurowszej przewidzianej w Kodeksie wykroczeń kary, czyli kary aresztu, mimo że przewidziano ją w przepisie stanowiącym podstawę prawną ukarania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2023 r., V KK 420/23).Przekonanie Sądu I instancji o potrzebie wymierzenia obwinionemu kary aresztu powinno było przesądzić o odstąpieniu od orzekania w trybie nakazowym i skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie zwyczajnym.
Skoro jednak tego nie uczyniono i wydano wyrok nakazowy z rażącym naruszeniem art. 93 § 1 k.p.w., koniecznym było uchylenie tego wyroku nakazowego w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku. [J.J.][ms]