Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
II CSK 401/21 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal in lease fee dispute as inadmissible under specific procedural restrictions. The appeal was rejected because the case concerned a lease fee. The court ruled that such disputes are procedurally barred from cassation. This decision clarifies the scope of inadmissible lease fee cases. The legal principle restricts cassation appeals in lease fee matters. The outcome confirms the procedural bar for this case type. The ruling emphasizes the narrow scope of cassation in lease disputes. The decision upholds the lower court's dismissal of the appeal. The court applied the specific statutory provision on inadmissibility. The judgment finalizes the procedural bar for this case.

Numéro de cause II CSK 401/21
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision to reject the claim. The appellant argued that the lower court failed to determine the legal nature of the disputed lease fee, which allegedly affected the interpretation of the lease agreement. The respondent contended that the appeal was inadmissible because the case concerned a lease fee, a category explicitly excluded from cassation proceedings. The court ruled that the dispute over the lease fee structure and amount constituted a matter of lease fees under the relevant statute, thereby rendering the cassation appeal inadmissible.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible in cases concerning lease fees, which broadly encompasses disputes regarding the existence, amount, or legal characterization of such fees.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal inadmissibility lease fee dispute procedural bar ratione materiae second instance finality lease agreement interpretation procédure de revendication lors de la saisie contestation de la réalisation mise des frais de procédure

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 3981 § 1 in principio k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c.
Ogólna zasada dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu procesowym jest modyfikowana przez dwa rodzaje ograniczeń – ratione valoris (art. 3982 § 1 k.p.c.) oraz ratione materiae (art.
art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
Przypadkiem drugiego z tych ograniczeń jest wynikająca z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że pojęcie sprawy o czynsz najmu lub dzierżawy w rozumieniu art.
art. 3986 § 3 k.p.c.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
§ 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
art. 3982 § 1 k.p.c
Ogólna zasada dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu procesowym jest modyfikowana przez dwa rodzaje ograniczeń – ratione valoris (art. 3982 § 1 k.p.c.) oraz ratione materiae (art.
art. 3982 § 2 k.p.c
3982 § 1 k.p.c.) oraz ratione materiae (art. 3982 § 2 k.p.c.).
art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c
Przypadkiem drugiego z tych ograniczeń jest wynikająca z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
IV CZ 124/10
Supreme Court dismisses appeal on lease rent increase, ruling cassation inadmissible regardless of value threshold. 10 words.
I CZ 4/12
Supreme Court dismisses cassation appeal in rent arrears case, ruling it falls under inadmissible civil procedure exceptions.
V CSK 25/13
2 Gmina O. wniosła o zasądzenie od pozwanego A. S. kwoty 79.113,55 złotych z ustawowymi odsetkami ustawowymi. Na dochodzoną kwotę złożyły się zaległe opłaty z tytułu czynszu najmu lokalu użytkowego za okres od marca 2006 r. do stycznia 2007 r. W toku procesu powódka rozszerzyła powództwo o kwotę 976 złotych z odsetkami ustawowymi jako opłaty dodatkowe do czynszu z tytułu opłat za ekspozycję reklamową umieszczoną w obiekcie powoda. Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa podniósł zarzut potrącenia z tytułu nakładów na przedmiot najmu. Sąd Rejonowy w O. nie uwzględnił zarzutu potrącenia podniesionego przez pozwanego i wyrokiem z dnia 23 marca 2012 r. uwzględnił powództwo z tytułu należności czynszowych do łącznej kwoty 80.090,- złotych z ustawowymi odsetkami. Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił w całości apelację jaką wniósł pozwany od wyroku Sądu pierwszej instancji. Pozwany A. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w O.
IV CSK 71/14
Strona powodowa wnosiła o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 100 277,37 zł tytułem czynszu najmu na podstawie łączącej strony umowy o współpracy, stanowiącej ramową umowę najmu.
IV CSK 194/14
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2013 r.
V CSK 286/14
Powód, powołując się na bezskuteczność/nieważność wypowiedzenia przez pozwanego warunków najmu w zakresie wysokości czynszu i opłat eksploatacyjnych, domagał się zasądzenia kwot: 62.371,55 zł tytułem zwrotu nadpłaconego czynszu i 25.746,78 zł tytułem zwrotu nadpłaconych opłat eksploatacyjnych, łącznie 88.118,33 zł oraz ustalenia nieistnienia uprawnień pozwanego do pobierania miesięcznego czynszu w podwyższonej wysokości i do pobierania podwyższonych opłat eksploatacyjnych. Jako wartość przedmiotu sporu powód wskazał kwotę 413.139 zł (413.138,33 zł) i w ramach tej ogólnej kwoty, dla roszczeń o ustalenie wskazał jedną kwotę - 325.020 zł (413.138,33 minus 88.118,33).
II CSK 14/15
2 Sąd Okręgowy w Ł. nakazem zapłaty wydanym dniu 20 grudnia 2012 r. w postępowaniu nakazowym uwzględnił powództwo J. N. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. G. przeciwko H. J. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budownictwa „E.” o zapłatę kwoty 99.651,73 zł z ustawowymi odsetkami. Wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. wydanym na skutek zarzutów pozwanego od nakazu zapłaty, wniesionych co do kwoty 96.001,73 zł Sąd Okręgowy uchylił nakaz zapłaty w powyższym zakresie i zasądził od pozwanego kwotę 36.568,02 zł z ustawowymi odsetkami oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
I CSK 734/20
Cassation appeal dismissed as inadmissible; rent arrears case falls under Art. 3982 § 2 k.p.c. inadmissibility rule.
II CSK 379/20
Wyrokiem z 13 lutego 2020 r.
II CZ 7/21
Supreme Court dismisses cassation appeal in rent dispute, ruling it inadmissible under civil procedure law.
Généré par l'IA
II CZ 7/21
Supreme Court dismisses cassation appeal in rent dispute, ruling it inadmissible under civil procedure law.
IV CSK 192/21
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error requiring qualified violation of contract law.
I CSK 4475/22
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Civil Procedure Code.
II CZ 72/19
Supreme Court dismisses appeal on cassation inadmissibility due to property value under 50,000 PLN threshold.
III CZ 207/22
Supreme Court dismisses appeal due to lack of correlation between scope of appeal and request for annulment under Civil Procedure Code.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt II CSK 401/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa S. O.‎przeciwko S. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I AGa […], 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 listopada 2020 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację powódki S. O. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 27 czerwca 2019 r. w sprawie przeciwko S. sp. z o.o. z siedzibą w W..Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wniosła powódka. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na jej oczywistą zasadność, zarzucając m.in. uchylenie się przez Sąd Apelacyjny od ustalenia charakteru prawnego spornego czynszu, co miało istotny wpływ na interpretację treści umowy dzierżawy z 30 listopada 2007 r. oraz aneksu nr 2 z 8 marca 2010 r., a w konsekwencji na ocenę zasadności roszczenia powódki.W odpowiedzi pozwany wnosił o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na jej niedopuszczalność w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3981 § 1 in principio k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie.

Ogólna zasada dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu procesowym jest modyfikowana przez dwa rodzaje ograniczeń – ratione valoris (art. 3982 § 1 k.p.c.) oraz ratione materiae (art. 3982 § 2 k.p.c.). Przypadkiem drugiego z tych ograniczeń jest wynikająca z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że pojęcie sprawy o czynsz najmu lub dzierżawy w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. powinno być interpretowane szeroko i sprawą taką jest sprawa dotycząca płacenia czynszu, jego rodzaju, wysokości, sposobu płacenia, istnienia zobowiązania z tego tytułu, jak również sprawa o ustalenie stosunku prawnego lub o ukształtowanie, jeżeli ich przedmiotem ma być czynsz najmu lub dzierżawy.

Pojęcie to obejmuje również sprawy o odsetki za opóźnienie w zapłacie czynszu, a także sprawy, w której pozwany kwestionuje swoją legitymację bierną, legitymację czynną powoda lub istnienie zobowiązania z tytułu czynszu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 lutego 2011 r., IV CZ 124/10; z 3 lutego 2012 r., I CZ 4/12; z 5 grudnia 2013 r., V CSK 25/13; z 2 października 2014 r., IV CSK 71/14; z 8 października 2014 r., IV CSK 194/14; z 2 grudnia 2014 r., V CSK 286/14; z 9 grudnia 2015 r., II CSK 14/15; z 30 kwietnia 2021 r., I CSK 734/20; z 13 stycznia 2021 r., II CSK 379/20 i z 10 marca 2021 r., II CZ 7/21).W określeniu przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma sformułowane przez stronę roszczenie w rozumieniu procesowym, tzn.

żądanie oparte na twierdzeniach strony co do okoliczności faktycznych, z których miałoby dla niej wynikać określone uprawnienie, dochodzone przed sądem. Powódka wywodziła swoje roszczenie z umowy dzierżawy z dnia 30 listopada 2007 r. oraz aneksu sporządzonego do niej w późniejszym terminie. Czynsz został określony w § 9 pkt 1 umowy w wysokości 0,10 zł netto za każdy litr paliwa sprzedany w danym miesiącu przez pozwanego na przedmiocie dzierżawy, nie mniej jednak niż 5 000 zł netto miesięcznie. Strony postanowiły ponadto, że jeśli dzierżawca nie wzniesie na przedmiocie dzierżawy stacji paliw w terminie sześciu miesięcy od dnia otwarcia dla przejazdów samochodowych mostu łączącego centrum F. (Niemcy) i Z., czynsz za okres liczony od dnia upływu tego terminu do dnia wzniesienia stacji ulegnie podwyższeniu do kwoty 50 000 zł.

Postanowienia te zostały uszczegółowione w aneksie nr 2 do umowy.Analiza powyższego prowadzi do wniosku, że rozpoznawana sprawa jest sprawą o czynsz dzierżawy w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.