Supreme Court allows appeal by revoking lower court's dismissal due to insufficient appeal fee payment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court revoked the appellate court's decision dismissing the appellant's cassation appeal because the lower court incorrectly applied a repealed statute regarding appeal fees. The appellant argued that a fee paid in a lower amount than the statutory requirement did not justify dismissal without a prior summons to pay the difference. The court held that the repealed provision no longer existed, and the current law requires a summons to correct underpayment before dismissal, thus mandating the appeal's reconsideration.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: The repeal of the provision allowing dismissal for insufficient appeal fees necessitates a prior summons to correct the underpayment under the current procedural code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CZ 95/10
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Iwona Koper
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Jerzego S.
przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w S.
o uchylenie uchwały,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 lutego 2011 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 1 września 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie
powoda Jerzego S. na postanowienie tego Sądu z 9 sierpnia 2010 r., odrzucające
skargę kasacyjną powoda wniesioną od wyroku tegoż Sądu (błędnie nazwanego
„Sądem Okręgowym w O.”) z dnia 8 kwietnia 2010 r., albowiem skarżący –
działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wniósł opłatę od
zażalenia w kwocie 36 zł, zamiast w kwocie 40 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia
Sąd Apelacyjny wskazał przepis art. 1302 § 3 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie wymienione na wstępie powód zarzucił,
że żaden przepis nie stanowi, iż zażalenie można odrzucić, jeżeli opłatę uiszczono
w niższej wysokości aniżeli stanowi ustawa, gdyż o różnicę należało wezwać
po myśli art. 130 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia
i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołany na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przepis art. 130 2
§ 3 k.p.c. został uchylony przez ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy –
Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234,
poz. 1571) z dniem 1 lipca 2009 r. Nie znajduje on więc zastosowania do zażalenia
wniesionego w postępowaniu kasacyjnym (jako postępowaniu samodzielnym – zob.
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca
2008 r., III CZP 142/07, OSN 2008, nr 11, poz. 122), wszczętym na skutek skargi
kasacyjnej powoda wniesionej w dniu 27 lutego 2010 r.
Nie można podzielić poglądu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
18 stycznia 2010 r., II UZ 48/09, Lex nr 583830), że uchylenie art. 130 2 § 3 k.p.c.
w istocie nie spowodowało zmiany stanu prawnego obowiązującego w czasie
obowiązywania tego przepisu. W stanie prawnym obowiązującym po uchyleniu
art. 1302 § 3 k.p.c. brak jest przepisu pozwalającego na odrzucenie bez wezwania
o
uiszczenie należnej opłaty stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej
przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez adwokata, radcę
prawnego
lub
rzecznika
patentowego
środka
odwoławczego
lub
środka
zaskarżenia, który nie został w ogóle opłacony lub został opłacony w nienależytej
wysokości. W tej sytuacji znajduje zastosowanie art. 130 § 1 k.p.c., jedynie z tą
modyfikacją,
że
w
razie
nieopłacenia
(nienależytego
opłacenia)
środka
odwoławczego lub środka zaskarżenia w terminie wskazanym w tym przepisie
powinno nastąpić jego odrzucenie (zob. art. 370, 397 § 2, art. 398 6 § 2, art. 4246
§ 3 k.p.c.). Zastosowanie art. 130 § 1 k.p.c. nakazuje zatem w razie nieopłacenia
(nienależytego opłacenia) środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, także
wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego,
wezwanie do usunięcia tego braku. Pogląd taki Sąd Najwyższy wyraził już
w postanowieniu z dnia 3 lutego 2010 r., II CZ 79/09 (Lex nr 585775).
Odrzucenie
zaskarżonym
postanowieniem
zażalenia
wniesionego
przez powoda bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia brakującej opłaty
od tego zażalenia w terminie tygodniowym sprawia, że rozpoznawane zażalenie
zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie to należało zatem uwzględnić (art. 398 16
w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Ponieważ postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia powoda,
wniesione w toku postępowania kasacyjnego, nie kończy tego postępowania,
postanowieniem tym nie orzeczono o kosztach postępowania zażaleniowego
(art. 108 § 1 zd. pierwsze k.p.c.). Koszty te powinny zostać uwzględnione
w orzeczeniu o kosztach postępowania kasacyjnego, zawartym w orzeczeniu
kończącym to postępowanie.