Supreme Court dismisses appeal on cassation complaint inadmissibility due to pre-2015 indictment date.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's order refusing to accept a cassation complaint. The defense argued for the application of new procedural rules, but the indictment was filed in 2000, predating the relevant 2015 amendments. Consequently, the court ruled that the new rules on cassation complaints did not apply, rendering the lower court's procedural order unnecessary and the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego; The new provisions on cassation complaints apply only to cases where the indictment was filed on or after July 1, 2015, excluding older cases from such procedural remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KZ 52/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 22 października 2019 r., w sprawie M.M., oskarżonego o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt. 3 i 4 k.k. zażalenia obrońcy oskarżonego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. II AKa (…), o odmowie przyjęcia skargi na wyrok sądu odwoławczego postanowił: zażalenie pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIESąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), uchylił w pkt 26 wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt V K (…), którym M.M. został skazany za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 4 § 1 k.k. na karę 25 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego złożył skargę od wyroku Sądu Apelacyjnego.Zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k., odmówiono przyjęcia skargi obrońcy M.M..Zażalenie na to zarządzenie złożył obrońca nie zgadzając się z jego treścią.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niedopuszczalne, dlatego należało pozostawić je bez rozpoznania.Podkreślić należy, że w art. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 tej ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2016r., poz. 437), ustawodawca wprost stwierdził, że przepisy Rozdziału 55a k.p.k. stosuje się w postępowaniach, w których akt oskarżenia wniesiono na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca 2015 r. To jednoznaczne odesłanie do kategorii spraw, której wyznacznikiem jest data wniesienia aktu oskarżenia, powoduje, że w pozostałych sprawach, w których został on wniesiony przed dniem 1 lipca 2015 r., przepisy o skardze na wyrok kasatoryjny zastosowania nie znajdują. O takim ograniczeniu dopuszczalności skargi na wyrok kasatoryjny sądu odwoławczego przesądzała bowiem zarówno wykładania systemowa jak i funkcjonalna przepisów intertemporalnych, w tym art. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 cyt.
Ustawy.W rozstrzyganej sprawie jasnym zatem jest, że z uwagi na to, że akt oskarżenia w odniesieniu do m. in. tego oskarżonego został wniesiony do Sądu Rejonowego w dniu 19 czerwca 2000 r (k. 14025, t. 73 i 74), przepisy Rozdziału 55a Kodeksu postępowania karnego, w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 11 marca 2015 r., nie miały w tym postępowaniu zastosowania. W takiej sytuacji, wniesione przez obrońcę pismo, zatytułowane skargą, powinno jedynie spotkać się z czynnością prezesa sądu o charakterze administracyjnym, bez potrzeby wydawania w tym zakresie zarządzenia, na które służy zażalenie.
Wydawanie więc zarządzenia o charakterze procesowym o odmowie przyjęcia wniesionej skargi, dodatkowo z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia, a następnie przyjęcie i przedstawienie Sądowi Najwyższemu zażalenia obrońcy było niezasadne (zob. np. postanowienia SN: 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16 oraz III KS 14/18 i przywołane tam orzecznictwo). To zaś skutkować musiało pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania.Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie postanowienia.as