Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding continuous sexual offense timeline and mandatory psychiatric confinement.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The lower courts convicted the defendant of a continuous sexual offense against a minor under 15, imposing a 12-year sentence and a psychiatric confinement measure. The defense argued the offense timeline predated the relevant legal provision, but the court clarified that the continuous act's end date determined the applicable law, making the confinement mandatory based on expert opinions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 § 1 k.k.; Art. 93g § 3 k.k.; Art. 6 § 1 k.k.; Art. 53 § 1, 2 k.k.; Art. 438 pkt 4 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A continuous sexual offense against a minor is evaluated based on the last act's date, rendering the mandatory psychiatric confinement measure applicable if the act ended after the law's entry into force, while mere disproportionality in sentencing does not constitute grounds for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 690/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r., sprawy M.L.skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt IX Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 23 listopada 2020 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. A. i B. - Kancelaria Adwokacka w W. – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23% VAT- tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 23 listopada 2020 r., uznał M. L. za winnego tego, że „ w okresie od daty bliżej nieustalonej 2011 r. do daty bliżej nieustalonej – nie później niż do 1 grudnia 2017 r.”, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie doprowadził małoletnią poniżej 15 lat, M. L. (ur. 7 sierpnia 2005 r.), do obcowania płciowego oraz do poddania się innym czynnościom seksualnym, to jest przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 12 lat pozbawienia wolności, orzekł wobec oskarżonego dwa środki karne z art. 41a § 2 k.k. i art. 41 § 1a k.k. oraz przyznał od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej kwotę 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (art. 46 § 1 k.k.).
Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu w dniach 25 marca i 7 maja 2021 r. trzech apelacji: prokuratora (żądał orzeczenia środka zabezpieczającego na podstawie art. 93g § 3 k.k.), obrońcy (domagał się złagodzenia kary pozbawienia wolności do 4 lat i obniżenia zadośćuczynienia do kwoty 10 000 zł) i kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej (wnosił o podwyższenie zadośćuczynienia do 100 000 zł) – zmienił pierwszoinstancyjny wyrok przez złagodzenie kary pozbawienia wolności do 10 lat i orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawie art. 93g § 3 k.k. w zw. z art. 93a § 1 pkt 4 k.k., tytułem środka zabezpieczającego pobytu w zakładzie psychiatrycznym, utrzymując go w pozostałym zakresie w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego w części dotyczącej kary i środka zabezpieczającego złożył obrońca, podnosząc trzy zarzuty rażącego i mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa:
1) materialnego, to jest art. 4 § 1 k.k. i art. 93g § 3 k.k.;
2) procesowego, to jest art. 438 pkt 4 k.p.k.;
3) materialnego, to jest art. 53 § 1 i 2 k.k. W konsekwencji autor kasacji domagał się uchylenia wyroku Sądu odwoławczego w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja – rozpoznana w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.) – okazała się niezasadna w stopniu oczywistym.Wysunięta przez skarżącego na czoło argumentacji teza, jakoby ,,w datach popełnienia czynów, tj. w okresie od 2011 r. do 2015 r.”, nie obowiązywało rozwiązanie przewidziane w art. 93g § 3 k.k., była – jak wolno przyjąć – skutkiem nieporozumienia.
Przede wszystkim – M. L. dopuścił się nie wielu czynów, ale jednego czynu ciągłego stanowiącego jedno przestępstwo; fakt, że w skład przypisanego skazanemu czynu ciągłego wchodziło wiele zachowań, nie miał tu nic do rzeczy. Następstwem takiego podejścia – stojąc na gruncie regulacji z art. 6 § 1 k.k., według której za czas popełnienia przestępstwa w warunkach ciągłości uznaje się ostatni moment działania sprawcy, a mówiąc precyzyjniej, czas ostatniego ze składających się na to przestępstwo zachowań (zob. postanow.
SN z 27 września 2011 r., III KK 89/11) – stało się ustalenie, że przestępstwa seksualnego wykorzystania małoletniej bratanicy M.L. dopuścił się w czasie, w którym zaprzestał działania, tj. 1 grudnia 2017 r. Skoro wprowadzony ustawą z 20 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015 r., poz. 396) przepis art. 93g § 3 k.k. wszedł w życie od 1 lipca 2015 r., to forsowana przez skarżącego koncepcja rażącego naruszenia art. 4 § 1 k.k. wymagała zdecydowanej krytyki.Przesłuchani na rozprawie apelacyjnej biegli wyrazili zgodnie opinię, że skazany ,,wymaga bezwzględnie terapii dla przestępców seksualnych z zaburzeniami preferencji seksualnych” i że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez niego podobnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej.
Sąd odwoławczy podzielił zapatrywania biegłych, uzasadniając przekonywająco swoje stanowisko w tej mierze. W zaistniałych warunkach orzeczenie izolacyjnego środka zabezpieczającego było obligatoryjne (zob. wyr. SN z 10 kwietnia 2019 r., II KK 236/18).Pozostałe dwa zarzuty kasacyjne znalazły się na granicy dopuszczalności. Trzeba dobitnie stwierdzić, że sama niewspółmierność kary nie może być podstawą kasacji (art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.); tym samym niedozwolona jest kasacja odwołująca się jedynie do naruszenia zasad wymiaru kary, np. art. 53 § 1 i 2 k.k., gdyż mamy wówczas do czynienia z uchybieniem określonym w art. 438 pkt 4 k.p.k., a nie z obrazą prawa materialnego, o jakiej mowa w pkt 1 tego przepisu (zob. postanow.
SN z 27 maja 2020 r., II KZ 14/20).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.