Supreme Court quashes lower court conviction for theft where value dropped below criminal threshold between indictment and verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's conviction and sentence for theft, remanding the case for retrial. The defendant committed theft in September 2016, but the value of stolen goods fell below the criminal threshold due to a change in the minimum wage law before the January 2017 verdict. The court ruled that the regional court erred by convicting for a crime that no longer existed at the time of judgment, violating procedural and substantive law requirements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 335 § 2 k.p.k.; Art. 343 § 3 i 7 k.p.k.; Art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; Art. 119 § 1 k.w. – A court must assess the prosecutor's request for conviction under Art. 335 k.p.k. against both its substantive correctness and compliance with material law, ensuring that the legal characterization of the act remains valid at the time of the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 235/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata GierszonSSN Andrzej RyńskiProtokolant Danuta Bratkrajc po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy M. B. skazanego z art. 278 § 1 w zw. z art. 12 k.k. i innych z powodu kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II K …/16 uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. co do pkt I, III i IV i w tym zakresie sprawę M. B. przekazuje Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 roku, sygn. akt II K …/16, uwzględniając na posiedzeniu złożony w trybie art. 335 § 2 k.p.k. wniosek prokuratora, uznał oskarżonego M.B. za winnego popełnienia dwóch ciągów przestępstw:- opisanych w akcie oskarżenia w punktach III, IV i IX i zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 278 § 1 k.k. i 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.- opisanych w punktach I, II, V, VI, VIII oraz od X do XXVI aktu oskarżenia i zakwalifikowane z art. 279 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.Za czyny objęte pierwszym ciągiem przestępstw Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt I), za drugi ciąg 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt II).
Na podstawie przepisów art. 85 k.k., 86 § 1 k.k. i 91 § 2 k.k., orzekł wobec M. B. karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności (pkt III). Nadto w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. zobowiązał go do naprawienia pokrzywdzonym wyrządzonej szkody (pkt IV).Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się 3 lutego 2017 r. Od tego wyroku kasację złożył Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz środku karnym na korzyść skazanego M.
B. (pkt I, III i IV wyroku) i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie art. 343 § 3 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wadliwie zmodyfikowanego wniosku prokuratora i wydaniu na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 2017 r. wyroku skazującego m.in. za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., obejmujący m.in. kradzież mienia o łącznej wartości 500 zł, tj. z rażącą obrazą przepisu art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., ponieważ w dacie wyrokowania przez Sąd, zachowanie M.
B. wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z brzmieniem art. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247), wartość skradzionego mienia nie przekraczała wówczas 1/4 minimalnego wynagrodzenia, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna. Poza sporem jest, że złożony przez prokuratora wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k. winien być poddany przez Sąd Rejonowy w T. ocenie zarówno pod względem jego merytorycznej poprawności, jak też zgodności z przepisami prawa materialnego.
W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w T., uwzględniając wniosek oskarżyciela publicznego i skazując w trybie art. 335 k.p.k. M. B. za z zarzucane mu przestępstwa na karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, nie sprostał tym wymaganiom. O ile bowiem w dacie skierowania do Sądu Rejonowego w T. aktu oskarżenia, tj. 30 grudnia 2016 r. wniosek prokuratora o skazanie oskarżonego M. B. w trybie art. 335 k.p.k., na uzgodnioną wcześniej karę, był prawidłowy, o tyle po zmianie stanu prawnego w styczniu 2017 r. wymagał on stosownej korekty, która uwzględniałaby aktualny stan prawny.Przypisany w punkcie I wyroku ciąg przestępstw, zawierający czyny opisane w pkt III, IV i IX aktu oskarżenia, obejmował m.in. dokonaną przez M.
B. w dniu 5 września 2016 r. w T. kradzież akumulatorów samochodowych o łącznej wartości 500 zł na szkodę A. K. i P. B. (czyn z pkt III aktu oskarżenia). W dacie popełnienia tego czynu zachowanie sprawcy, z uwagi na wartość skradzionego mienia, stanowiło przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami, wartość mienia uzasadniająca przyjęcie w przypadku tzw. czynów przepołowionych przestępstwa kradzieży, a nie wykroczenia, była wielkością przekraczającą 1/4 ówczesnego minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę określiło jego wysokość w 2016 roku na poziomie 1850 zł, a zatem 1/4 tego wynagrodzenia wynosiła 462,50 zł. W tej sytuacji przypisany czyn polegający na zaborze w celu przywłaszczenia rzeczy o wartości 500 zł w dniu 5 września 2016 r. był przestępstwem.Sytuacja prawna uległa jednak zmianie w chwili wyrokowania, albowiem od dnia 1 stycznia 2017 roku, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz.1456), wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę została ustalona na poziomie 2000 zł.
Wartość skradzionych przez M. B. akumulatorów przestała zatem przekraczać wskaźnik 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę i w dniu wydania wyroku skazującego, tj. 26 stycznia 2017 r. oznaczała, iż oskarżony dopuścił się jedynie wykroczenia określonego w art. 119 k.w.Sąd Rejonowy w T. nie dostrzegał tej zmiany stanu prawnego i akceptując w opisanej sytuacji wniosek oskarżyciela publicznego o skazanie M. B. na posiedzeniu, bez przeprowadzenia rozprawy, a następnie uznając, iż dopuścił się on i przestępstwa kradzieży rażąco naruszył przepisy art. 335 § 2 k.p.k. w zw. z art. 343 § 3 i 7 k.p.k. oraz art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (por. też wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II KK 209/14 i z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II KK 318/16).
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k., rozstrzygnął jak w wyroku. kc