Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 318/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal verdict for misappropriation due to failure to apply new theft threshold law.

Numero d'incarto II KK 318/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's verdict convicting the defendant for theft without a trial. The defendant argued that the value of stolen goods fell below the statutory threshold for a crime under the law effective at the time of sentencing. The court ruled that the Regional Court failed to apply the updated minimum wage-based threshold, incorrectly classifying the act as a crime instead of a misdemeanor.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 278 § 1 k.k.; Art. 119 § 1 k.w.; Art. 4 § 1 k.k.; Art. 335 § 1 k.p.k.; Art. 343 § 7 k.p.k.: A criminal court must apply the statutory threshold for theft defined by the minimum wage at the time of sentencing; failure to do so constitutes a material and procedural error requiring the quashing of the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
theft threshold minimum wage standard criminal vs misdemeanor retroactive application quashing of verdict procedural error change in law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 278 § 1 k.k.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2016 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 9 marca 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Ł.
Art. 119 § 1 k.w.
wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z art.
Art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego
119 § 1 k.w., bowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.
Art. 47 § 9 k.w.
art. 47 § 9 k.w. minimalnym wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r.
Art. 4 § 1 k.k.
119 § 1 k.w., co implikowało obowiązek stosowania przez Sąd art. 4 § 1 k.k. i zmianę oceny karnoprawnej czynu z przestępstwa z art.
Art. 335 § 1 k.p.k.
z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora i wydaniu na posiedzeniu w dniu 9 marca 2016 r.
Art. 343 § 7 k.p.k.
wniosku i rodzi konieczność rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.).W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy, uwzględniając wniosek prokuratora złożony na podstawie art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że naruszenie wskazanych przepisów istotnie wpłynęło na treść zapadłego orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
art. 535 § 5 k.p.k
akt II KK 318/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jarosław Matras‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w sprawie A.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 209/14
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2015 r., II KK 209/14, Biul.PK 2015/8/10-13).Nie ulega tym samym wątpliwości, że przypisany A.
III KK 199/14
Supreme Court quashes theft sentence for violating procedural rules and temporal validity of the law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 318/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jarosław Matras‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w sprawie A. L. skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2016 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 9 marca 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEW dniu 29 stycznia 2016 r. Prokurator Rejonowy wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o wydanie w stosunku do A. L. - oskarżonego o to, że w dniu 7 grudnia 2015 r. w Ł., będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, zabrał w celu przywłaszczenia mienie w postaci jednej butelki alkoholu o pojemności 700 ml marki Chivas oraz 3 butelek alkoholu o pojemności po 700 ml każda marki Black Label, o łącznej wartości 461,99 zł na szkodę Spółki z o.o.

Sp-k Markety K. Polska, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie oskarżonemu uzgodnionej z nim kary 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy, na posiedzeniu w dniu 9 marca 2016 r., powyższy wniosek uwzględnił i wydanym w tym dniu wyrokiem skazał A. L. na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 25 marca 2016 r.Od powyższego wyroku kasację na korzyść skazanego wniósł Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 343 § 3 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora i wydaniu na posiedzeniu w dniu 9 marca 2016 r. wyroku skazującego za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełniony w dniu 7 grudnia 2015 r., gdzie wartość skradzionego mienia wynosiła 461,99 zł, tj. z rażącą obrazą przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 k.k., gdyż w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie zachowanie A.

L. wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) wartość skradzionego mienia nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia.Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, stąd jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Sąd rozpoznając wniosek prokuratora o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k. jest zobowiązany do zbadania sprawy zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

W ramach tej kontroli niezbędne jest sprawdzenie, czy przedłożone przez prokuratora propozycje pozostają zgodne z uprzednimi ustaleniami stron, a także czy nie są sprzeczne z przepisami prawa materialnego. Niespełnienie tego warunku uniemożliwia uwzględnienie złożonego w trybie art. 335 k.p.k. wniosku i rodzi konieczność rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.).W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy, uwzględniając wniosek prokuratora złożony na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. i skazując A. L. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., nie sprostał wskazanym powyżej wymogom.

W dacie czynu kradzież dokonana przez A. L. na szkodę Spółki z o.o. Sp-k Markety K. Polska stanowiła przestępstwo kwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. W dacie wyrokowania czyn ten nie był już jednakże przestępstwem, a to wobec wejścia w życie w dniu 9 listopada 2013 r. art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247), na mocy którego to przepisu dokonano zmiany dotychczasowego uregulowania w zakresie wskazania granicy oddzielającej wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. od przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., wprowadzając w miejsce dotychczasowego ograniczenia kwotowego 250 zł, ograniczenie, które jest pochodną minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. 1/4 tego wynagrodzenia.

W myśl bowiem obowiązującego również od 9 listopada 2013 r. art. 47 § 9 k.w. minimalnym wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Zgodnie zaś z wydanym na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz.1679 ze zm.) rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 roku (Dz.U. z 2015 r. poz. 1385) od dnia 1 stycznia 2016 r., a po tej dacie orzekał w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy, wynagrodzenie to zostało ustalone w wysokości 1850 zł, a zatem ¼ tego wynagrodzenia wynosiła 462,50 zł.

Podkreślić przy tym należy, że za minimalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 119 § 1 k.w. i innych przepisach Kodeksu wykroczeń, uznać należy wynagrodzenie obowiązujące w dacie orzekania w sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2015 r., II KK 209/14, Biul.PK 2015/8/10-13).Nie ulega tym samym wątpliwości, że przypisany A. L. czyn polegający na zaborze w celu przywłaszczenia rzeczy o wartości 461,99 zł w chwili orzekania stanowił wykroczenie z art. 119 § 1 k.w., co implikowało obowiązek stosowania przez Sąd art. 4 § 1 k.k. i zmianę oceny karnoprawnej czynu z przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. na wykroczenie określone w art. 119 § 1 k.w. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2014 r., III KK 199/14).Sąd Rejonowy nie dostrzegając dokonanej z dniem 9 listopada 2013 r zmiany stanu prawnego i akceptując wniosek prokuratora o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, a w następstwie skazując A.

L. za przestępstwo, uczynił to zatem z rażącą obrazą przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj. art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k. oraz art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nie ulega przy tym wątpliwości, że naruszenie wskazanych przepisów istotnie wpłynęło na treść zapadłego orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie uniknięcie uchybień będących podstawą uwzględnienia kasacji i rozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującym prawem procesowym i materialnym.Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku. kc