Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 194/20 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal sentence for missing probation period duration due to material law violation.

Numero d'incarto IV KK 194/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's decision regarding a criminal prohibition order because it failed to specify the duration of the ban. The defendant argued that the lack of a time limit violated the Criminal Code, rendering the order effectively indefinite. The Court agreed, ruling that the omission constituted a material error with significant impact on the verdict's content.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 43 § 1 k.k.; Art. 39 pkt 2b k.k.: A criminal prohibition order must specify a duration between one and fifteen years; failure to do so violates material law and renders the order invalid.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal prohibition order duration specification material law violation Criminal Code Art 43 quashing of verdict durata dell'infrazione inutilizzabilità delle prove illecite termine di prescrizione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 43 § 1 k.k.
39 pkt 2b k.k., na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw.
Art. 39 pkt 2b k.k.
Kasację od powyższego wyroku w zakresie pkt 6, w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych z art. 39 pkt 2b k.k., na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art.
Art. 41a § 4 k.k.
z art. 41a § 4 k.k. orzeczono środek karny w postaci zakazu jakiegokolwiek kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów (pkt 6).
Art. 46 § 2 k.k.
Na podstawie art. 46 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec M.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
Bezspornym jest, że Sąd orzekający jest zobowiązany do umieszczenia w wyroku precyzyjnego rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, w tym wskazanie czasu ich obowiązywania (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.).
Art. 105 k.p.k.
Zaistniałego błędu nie można postrzegać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 105 k.p.k. (por.
Art. 13 § 1 k.k.w.
Nie jest to również błąd, który możliwy byłby do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w., albowiem nie ma tu wątpliwości co do wykonania orzeczenia czy obliczenia kary.
Art. 638 k.p.k.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji.
art. 193 k.k
(M.), skazanego za czyn z art. 193 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
193 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., ‎w dniu 17 czerwca 2020 r., kasacji wniesionej na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego, od wyroku od wyroku Sądu Rejonowego w W.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 194/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki w sprawie M. M. (M.), skazanego za czyn z art. 193 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., ‎w dniu 17 czerwca 2020 r., kasacji wniesionej na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego, od wyroku od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), 1. uchyla punkt 6 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.;

2. obciąża Skarb Państwa wydatkami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), M. M. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 193 k.k., za który wymierzono mu karę 30 dziennych stawek grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł (pkt 4). Na podstawie art. 46 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec M. M. nawiązkę w kwocie 1 000 zł na rzecz pokrzywdzonej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt 5). Na podstawie art. 39 pkt 2b w zw. z art. 41a § 4 k.k. orzeczono środek karny w postaci zakazu jakiegokolwiek kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów (pkt 6).

Ponadto w wyroku orzeczono o kosztach postępowania (pkt 7, 8 i 9). Przedmiotowy wyrok dotyczył również innej osoby, wobec której Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie karne. Rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zostały zakwestionowane kasacją. Wyrok uprawomocnił się w dniu 11 czerwca 2019 r. Kasację od powyższego wyroku w zakresie pkt 6, w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych z art. 39 pkt 2b k.k., na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego M.M.

środków karnych w postaci zakazu jakiegokolwiek kontaktowania się z pokrzywdzoną M. R. i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów, bez wskazania okresu obowiązywania tych środków, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. wskazuje, że zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 - 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15, co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania środków karnych.”W związku z podniesionym zarzutem skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wieliczce do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Wyrok Sądu Rejonowego, jak trafnie podniósł skarżący, został wydany z rażącą obrazą przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzucie kasacji.Sąd Rejonowy w W. w pkt 6 zaskarżonego wyroku orzekł wobec skazanego M. M. , na podstawie art. 39 pkt 2b k.k. w zw. z art. 41a § 4 k.k. środek karny w postaci „zakazu jakiegokolwiek kontaktowania się z pokrzywdzoną M. R. i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów”, niemniej jednak nie określił, wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 43 § 1 k.k., czasu obowiązywania tego zakazu.

Tymczasem przepis art. 43 § 1 k.k. stanowi, że tego rodzaju środek karny - o ile ustawa nie stanowi inaczej - orzeka się w latach, od roku do lat 15. Uchybienie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o środku karnym. Brak wskazania przez Sąd Rejonowy czasu trwania zakazu, pomimo że Sąd ten był to tego zobligowany, powoduje bezspornie, iż nie można określić, jak długo ma trwać i być wykonywany przez skazanego. Nieokreślenie czasu trwania (obowiązywania) orzeczonego środka karnego powoduje, że w rzeczywistości zakaz kontaktowania się i zbliżania został orzeczony wobec skazanego bezterminowo (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2015 r., II KK 75/15).

Bezspornym jest, że Sąd orzekający jest zobowiązany do umieszczenia w wyroku precyzyjnego rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, w tym wskazanie czasu ich obowiązywania (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.). Sąd Rejonowy temu obowiązkowi nie sprostał. Zaistniałego błędu nie można postrzegać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 105 k.p.k. (por. m.in.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18, OSNKW 2018, z. 8, poz. 54). Nie jest to również błąd, który możliwy byłby do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w., albowiem nie ma tu wątpliwości co do wykonania orzeczenia czy obliczenia kary.

Jest to błąd bezpośrednio związany z niewskazaniem czasu trwania orzeczonego środka karnego, w sytuacji, gdy ustawa wprost statuuje wspomniany wymóg określania w wyroku, jak długo zakaz ma trwać (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2018 r. II KK 378/18; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2018 r., III KK 437/18).Podsumowując, stwierdzić należy, że sprawie doszło do rażącej obrazy prawa materialnego, mającej istotny wpływ na treść wyroku. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zawarte w pkt 6 wyroku nie zawiera koniecznego orzeczenia czasu trwania środka karnego, co powoduje, że obecnie środek ten ma charakter bezterminowy (a co stoi w sprzeczności z art. 43 § 1 k.k.).

Występujące uchybienie skutkowało uchyleniem orzeczenia w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.. Orzekając ponownie, Sąd będzie miał na względzie treść art. 43 § 1 k.k., jak również fakt, że kasacja została wniesiona na korzyść skazanego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji.