Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 62/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on civil costs as it lacks jurisdiction, remanding to the court of second instance.

Numero d'incarto IV CZ 62/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court declared the appeal inadmissible due to a lack of jurisdiction, ruling that the Court of Appeal retains authority over civil costs decisions. The appellant challenged the lower court's refusal to award fees for a legal opinion regarding the lack of grounds for a cassation appeal. The Supreme Court determined that its statutory role is limited to specific matters and cannot substitute the second-instance court's competence in this area.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3942 § 1 k.p.c.; The Supreme Court lacks jurisdiction to hear appeals against second-instance court decisions concerning civil costs, which remain within the exclusive competence of the court of second instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil costs legal aid fees jurisdiction second instance appeal inadmissibility ripetibili dell'avvocato spese di gratuito patrocinio onorari legali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3942 § 1 k.p.c.
z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 3942 § 1 k.p.c.
Art. 200 § 1 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
i art. 397 § 2 k.p.c. postanowił jak na wstępie.jw
art. 3942 § 1 k.p.c
z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 3942 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
art. 397 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 62/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska (przewodniczący)‎SSN Joanna Misztal-Konecka (sprawozdawca)‎SSN Tomasz Szanciło w sprawie o zwolnienie J. J.od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku wydanego w sprawie IV Ca (…) Sądu Okręgowego w S.oraz celem sporządzenia skargio wznowienie postępowania w sprawie IV Ca (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2019 r.,‎zażalenia adwokata P. J.na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt IV Co (…), stwierdza swoją niewłaściwość i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w S. w celu rozpoznania zażalenia.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 marca 2018 roku, wydanym w sprawie IV Co (…) Sąd Okręgowy w S.:1. przyznał adwokatowi P. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu J. J. kwotę 2 700 zł, podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 października 2013 roku w sprawie IV Ca (…), oraz kwotę 195,57 zł tytułem zwrotu niezbędnych wydatków;2. oddalił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 października 2013 roku w sprawie IV Ca (…) (uprzednio IX C (…) Sądu Rejonowego w S.).Na powyższe postanowienie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 zażalenie złożył adw.

P. J., zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku - Prawo o adwokaturze oraz § 16 ust. 5 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 3942 § 1 k.p.c. na postanowienia sądu drugiej instancji, których przedmiotem są m.in. zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przysługuje zażalenie do innego składu tego sądu, z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Wprowadzenie tej normy do Kodeksu postępowania cywilnego jest wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2013 roku, SK 14/13, w którym art. 3942 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w sprawie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej został uznany za niezgodny z Konstytucją. Pośrednio również na jej kształt miał wpływ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2012 roku, SK 20/11, uznający niekonstytucyjność art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym do 2 maja 2012 roku, w zakresie, w jakim nie przewidywał zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji.Wskazana regulacja art. 3942 § 1 k.p.c. obowiązuje od 18 kwietnia 2014 roku, oznaczając jako sąd funkcjonalnie właściwy do rozpoznania zażalenia - sąd drugiej instancji.

Znajduje ona zastosowanie do zaskarżonego postanowienia, ponieważ zostało ono wydane w dniu 21 marca 2018 roku.Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawy, w których została wyraźnie określona jego kompetencja do rozstrzygania, i nie może zastępować innych sądów w zakresie wykonywania kompetencji dla nich zastrzeżonych. Stwierdzając brak swojej właściwości sąd przekazuje sprawę sądowi właściwemu (postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lutego 2019 roku, II CZ 103/18, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2013 roku, III CZ 17/13, niepubl.).Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na mocy art. 200 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c. postanowił jak na wstępie.jw