Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 33/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in enforcement proceedings where cassation appeal was inadmissible due to procedural changes.

Numero d'incarto IV CZ 33/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal against the District Court's rejection of their cassation appeal in enforcement proceedings. Although the case began before the 2005 Civil Procedure Code amendments, the cassation appeal was filed after the new law took effect, rendering it inadmissible under the updated rules. Consequently, the appeal against the subsequent rejection of that inadmissible cassation was also rejected as it lacked a proper legal basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Act on the Civil Procedure Code; Art. 7674 § 2 of the Civil Procedure Code: In enforcement proceedings, a cassation appeal does not apply to rulings of the second instance court issued following an appeal, regardless of the ruling's subject matter.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement proceedings cassation appeal procedural changes inadmissible appeal Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Act of 22 December 2004 on amending the Act on the Civil Procedure Code and the Act on the Organization of Common Courts
Act of 2 July 2004 on amending the Act on the Civil Procedure Code and certain other Acts
Article 3 of the Act of 22 December 2004
zastosowanie art. 3933 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Article 7674 § 2 of the Civil Procedure Code
Zgodnie bowiem z art. 7674 § 2 k.p.c.
Article 3941 § 2 of the Civil Procedure Code
k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), jednakże jako sąd, który miał jej
art. 397 § 2 k.p.c
w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c.
art. 369 § 1 k.p.c
wprawdzie wnieść za pośrednictwem sądu, który orzeczenie to wydał (art. 369 § 1
art. 3941 § 3 k.p.c
k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), jednakże jako sąd, który miał jej
art. 39821 k.p.c
i art. 39821 k.p.c.), jednakże jako sąd, który miał jej
art. 3941 § 1 k.p.c
Najwyższy (art. 3941 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 33/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie egzekucyjnej z wniosku Banku Gospodarki Żywnościowej Spółki

Akcyjnej w Warszawie Oddziału w B. i Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału

Terenowego w L.

przeciwko dłużnikom: J.D., i in. […] z udziałem licytanta T. P.

oraz z udziałem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – Oddziału

Okręgowego w R.

o świadczenie pieniężne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2009 r.,

zażalenia dłużnika J. D.

na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 24 czerwca 2008 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił

kasację dłużnika J. D. wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 20 listopada

2007

r.,

którym

oddalone

zostało

zażalenie

wymienionego

dłużnika

na

postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 23 stycznia 2007 r. w przedmiocie

przybicia. Sąd Okręgowy, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, przyjął, że skoro

postępowanie egzekucyjne w sprawie zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005

r., t.j. datą wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804),

wprowadzającej zasadnicze zmiany dotyczące dopuszczalności zaskarżenia

orzeczeń w tym postępowaniu, to zgodnie z jej art. 7, mimo późniejszego wejścia

w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz o ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2005 r.

Nr 13, poz. 98) wprowadzającej m. in. w miejsce kasacji instytucję skargi

kasacyjnej, należało w sprawie tej stosować zgodnie z zasadą kontynuacji przepisy

k.p.c. w ich dotychczasowym brzmieniu. Wniesiony przez dłużnika środek nazwany

skargą kasacyjną traktować należało zatem jako kasację. W konsekwencji,

oceniając

możliwość

skutecznego

wniesienia

jej

od

postanowienia

sądu

odwoławczego w przedmiocie przybicia, należało, stosownie do treści art. 775 1

k.p.c. przyjąć, że środek ten dłużnikowi przysługiwał. Nie przesądzało to jednak

o jego dopuszczalności w sprawie niniejszej. Sąd, analizując jego treść uznał

bowiem, że środek ten dotknięty jest istotnym nieusuwalnym brakiem jednego

z zasadniczych

elementów

konstrukcyjnych

przewidzianych

w

znajdującym

zastosowanie art. 3933 § 1 pkt 1-4 k.p.c. W kasacji nie przedstawiono mianowicie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (pkt 3 wymienionego przepisu).

Zdaniem Sądu, okoliczność ta przesądzała o niedopuszczalności kasacji w sprawie

niniejszej i powodowała konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 393 5 k.p.c.

w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i 13 § 2 k.p.c.

Na

postanowienie

o

odrzuceniu

kasacji

dłużnik

wniósł

zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 16 maja 2008 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia

braków formalnych zażalenia przez złożenie dodatkowych odpisów zażalenia wraz

z załącznikami oraz przez prawidłowe i wyczerpujące oznaczenie stron oraz

uczestników postępowania w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia

zażalenia. W dniu 28 maja 2008 r. żalący, częściowo uzupełniając braki zażalenia,

dołączył jego odpisy i wniósł o wydłużenie wskazanego terminu w celu usunięcia

pozostałych braków. Pismem z dnia 5 czerwca 2008 r., t.j. już po upływie

zakreślonego we wskazanym zarządzeniu terminu, żalący wskazał podmioty

będące – jego zdaniem – stronami postępowania, dołączając kolejne załączniki

i ich odpisy. Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2008 r. odmówiono przedłużenia

terminu do uzupełnienia braków zażalenia, a postanowieniem z tej samej daty Sąd

Okręgowy w L. zażalenie to odrzucił. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia Sąd

wskazał nieuzupełnienie przez dłużnika w wyznaczonym terminie wszystkich

braków formalnych zażalenia.

Na postanowienie o odrzuceniu zażalenia dłużnik wniósł zażalenie, które

skierował wprost do Sądu Okręgowego w L. Żalący, wnosząc o uchylenie

zaskarżonego postanowienia, domagał się także uchylenia zarządzenia o odmowie

przedłużenia terminu do uzupełnienia braków odrzuconego obecnie zażalenia.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik dłużnika w istocie nie zaprzeczając, że

doszło do uchybienia temu terminowi, jako przyczynę uchybienia wskazał trudności

w nawiązaniu kontaktu z mocodawcą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne.

Zażalenie zostało skierowane do niewłaściwego sądu. Żalący uczynił

bezpośrednim adresatem środka odwoławczego Sąd Okręgowy w L. Na

postanowienie sądu drugiej instancji zażalenie przysługuje zaś wyłącznie do Sądu

Najwyższego i jedynie w sprawach, o których mowa w art. 394 1 § 1 i 2 k.p.c. Jeżeli

zatem zamiarem żalącego było zaskarżenie takiego postanowienia powinien on je

wprawdzie wnieść za pośrednictwem sądu, który orzeczenie to wydał (art. 369 § 1

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), jednakże jako sąd, który miał jej

rozpoznać powinien wskazać sąd właściwy, a zatem w tym przypadku Sąd

Najwyższy (art. 3941 § 1 k.p.c.). Skierowanie zażalenia do sądu drugiej instancji

spowodowało, że środek ten nie mógł być uznany za dopuszczalny. Zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, uchybienie polegające na

uczynieniu adresatem zażalenia sądu niewłaściwego powoduje konieczność

odrzucenia tego środka zaskarżenia (por. np. postanowienie SN z dnia 7 listopada

2006 r., I CZ 79/06, nie publ., postanowienie SN z dnia 22 marca 2007 r., III CZ

17/07, nie publ.). Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek prawidłowego

oznaczenia sądu, do którego kieruje ona swój środek odwoławczy (art. 126 § 1

pkt 1 k.p.c.) i który to sąd właściwy jest do jego rozpoznania (por. uzasadnienie

postanowienia SN z dnia 1 października 1997 r. I CKN 255/97, Prok. i Pr. 1998,

nr 4, poz. 41). Ponieważ dłużnik w obecnym postępowaniu był, tak jak tego

wymaga art. 871 § 1 k.p.c., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika,

przeto błędne skierowanie zażalenia do Sądu Okręgowego zamiast do Sądu

Najwyższego nie mogło być kwalifikowane w kategorii oczywistej niedokładności

bądź niezachowania warunków formalnych pisma procesowego. Wykluczona

zatem była możliwość zastosowania w sprawie art. 130 § 1 k.p.c. i wezwania

pełnomocnika skarżącego do naprawienia popełnionego przez niego błędu przez

wskazanie sądu właściwego do rozpoznania zażalenia (por. np. postanowienie SN

z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 24 lipca

2006 r., IV CNP 57/06, nie publ.).

Zażalenie jest niedopuszczalne także z innej przyczyny. Zaskarżono nim

bowiem postanowienie, na które środek ten dłużnikowi nie przysługiwał. Jak już

wskazano, zażalenie do Sądu Najwyższego można skutecznie wnieść jedynie

w sprawach, o których mowa w art. 3941 k.p.c. Postanowienie Sądu Okręgowego

w L. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu kasacji

dłużnika nie zalicza się, ze względu na swój przedmiot, do orzeczeń wymienionych

w § 1 tego przepisu. Nie może być ono jednak także uznane za orzeczenie, o

którym mowa w paragrafie drugim art. 3941 k.p.c. Wprawdzie postanowienie z dnia

24 czerwca 2008 r. jest orzeczeniem, które kończy – w rozumieniu tego przepisu –

postępowanie w sprawie, lecz nie jest to jeszcze wystarczające do uznania, że na

postanowienie to przysługuje dłużnikowi zażalenie do Sądu Najwyższego.

Orzeczenie to, w myśl art. 3941 § 2 k.p.c., musiałoby zostać jeszcze wydane w

sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna. Oceny tej kwestii należało dokonać

według

przepisów

obowiązujących

w

brzmieniu

wynikającym

ze

zmian

wprowadzonych ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz o ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła w życie dnia 6 lutego 2005 r.

Postępowanie egzekucyjne w sprawie niniejszej zostało wprawdzie wszczęte

w roku 2003, a zatem przed wejściem w życie wskazanej ustawy nowelizującej.

Zgodnie jednak z jej art. 3 w takich sprawach przepisy dotychczasowe znajdują

zastosowanie do złożenia, rozpoznania oraz odmowy przyjęcia do rozpoznania

kasacji wyłącznie wówczas, gdy zostanie ona wniesiona od orzeczenia wydanego

przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Zaskarżone skarga kasacyjną

postanowienie Sądu Okręgowego w L. oddalające zażalenie dłużnika na

postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie przybicia zostało wydane

w dniu 20 listopada 2007 r., a zatem po dacie wejścia w życie wskazanej ustawy

nowelizującej. Należało zatem przyjąć, że skarga kasacyjna w sprawie niniejszej

uczestnikowi nie przysługiwała (por. np. postanowienie SN z dnia 3 października

2007 r., IV CZ 58/07, nie publ., postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2007 r., V CSK

501/07, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2007 r., V CSK 460/07,

nie publ.). Zgodnie bowiem z art. 7674 § 2 k.p.c. – w brzmieniu nadanym tą

nowelizującą ustawą – w postępowaniu egzekucyjnym na postanowienie sądu

drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarga kasacyjna nie

przysługuje bez względu na przedmiot tego orzeczenia. Nie jest w takim przypadku

możliwe traktowanie skargi kasacyjnej jako kasacji i przyjęcie, że jest ona

w sprawie dopuszczalna na podstawie art. 775 1 § 2 k.p.c., który to przepis został

uchylony ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804) z dniem 5 lutego

2005 r., stałoby to bowiem w sprzeczności z jednoznacznym brzmieniem art. 3

ustawy nowelizującej z dnia 22 grudnia 2004 r.

W konsekwencji należało przyjąć, że zażalenie dłużnika na postanowienie

Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 czerwca 2008 r. zostało wniesione w sprawie, w

której skarga kasacyjna nie przysługiwała, co ze względu na treść art. 3941 § 2

k.p.c. stanowiło samodzielną przyczynę odrzucenia tego zażalenia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na

podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i 373 k.p.c.

md