Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 107/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal, upholding lower court's remand due to failure to address statute of limitations. The court ruled the appeal lacks merit as it does not challenge the substantive grounds for remand. The decision emphasizes the formal nature of reviewing cassation appeals against remand orders. The court found the lower court properly identified the failure to examine the statute of limitations. The ruling clarifies that appeals against remand cannot re-evaluate the merits of the original case. The decision confirms the lower court's decision to remand the case for further proceedings. The court held that the appeal was inadmissible as it did not meet the required criteria. The judgment establishes that remand orders are subject to limited appellate review. The court determined that the lower court's reasoning was sufficient to justify the remand. The decision concludes that the appeal was properly dismissed without further analysis.

Numero d'incarto IV CZ 107/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the district court's decision to remand the case for retrial. The lower court had overturned the regional court's dismissal of the plaintiff's claim due to the statute of limitations and lack of evidence for damages. The Supreme Court ruled that the appeal was inadmissible because it did not challenge the substantive grounds for the remand, which were based on the failure to examine the statute of limitations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 11 k.p.c.; Art. 386 § 2, 4 k.p.c.: An appeal against a cassation order remanding a case to the first instance court is limited to verifying whether the order was based on the statutory grounds for remand and does not permit a re-evaluation of the substantive merits of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations remand for retrial cassation appeal two-instance principle substantive review evidence of damages contractual liability arretrati di locazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 11 k.p.c.
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że zażalenie przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c.
Art. 386 § 2 k.p.c.
II CZ 6/15, nie publ.).Sąd Okręgowy, uchylając zaskarżony wyrok, powołał się na nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.).
Art. 386 § 4 k.p.c.
II CZ 6/15, nie publ.).Sąd Okręgowy, uchylając zaskarżony wyrok, powołał się na nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.).
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art.
art. 328 § 2 k.p.c
art. 124 § 2 k.c
Nie zastosował art. 124 § 2 k.c., uznając niesłusznie, że termin przedawnienia po jego przerwaniu zawezwaniem do próby ugodowej zakończył bieg 21 listopada 2015 r., podczas gdy przedawnienie rozpoczęło bieg na nowo nie w dniu zawezwania, lecz dopiero po zakończeniu zainicjowanego nim postępowania.
art. 3941 § 11 k.p.c
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że zażalenie przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
II CZ 6/15, nie publ.).Sąd Okręgowy, uchylając zaskarżony wyrok, powołał się na nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.).
art. 3941 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 147/12
Supreme Court dismissed appeal for lack of jurisdiction, as it cannot review merits only procedural errors.
V CZ 6/16
Appeal court vacates lower court's stay of possession protection proceedings during divorce, allowing parallel security procedure.
I CZ 92/15
Supreme Court dismisses appeal on appeal court's correct application of evidence preclusion rules.
II CZ 6/15
Appeal allowed: Single fee applies for inheritance division combined with co-ownership termination under Civil Procedure Code.
I CZ 168/12
Supreme Court dismisses appeal against lower court remand for factual review in easement dispute.
II CZ 73/16
Supreme Court dismisses appeal, ruling that appellate courts must decide merits, not remand for non-merit errors.
V CZ 92/16
Supreme Court corrects a clerical error in party names within its own previous ruling order.
IV CZ 112/16
Supreme Court dismisses appeal when lower court fails to establish material facts for easement acquisition claim.
IV CZ 113/16
Supreme Court dismisses appeal against cassation ruling for lack of factual findings on easement claim.
IV CZ 114/16
Supreme Court dismisses appeal against cassation ruling for lack of factual findings on easement prescription. The court clarifies that procedural defects do not equate to failure to adjudicate the case's substance.
IV CZ 18/17
Plaintiff's claim dismissed; appeal rejected; court found first instance failed to assess tort liability prerequisites.
IV CZ 25/17
Supreme Court dismisses appeal, ruling first instance court improperly dismissed tort claim due to bankruptcy proceedings without assessing liability.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 107/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek (przewodniczący)‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote‎SSN Roman Trzaskowski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. O. ‎przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2020 r.,‎zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt IX Ga (…), oddala zażalenie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 września 2018 r. Sąd Rejonowy w L. z siedzibą w Ś. oddalił powództwo A. O. przeciwko „S.” sp. z o.o. w L. o zapłatę 62.286,67 zł z tytułu naprawienia szkody związanej z nienależytym wykonaniem przez pozwaną (wynajmujący) umowy najmu lokalu handlowego (art. 471 i n. k.c.).Ocenił, że roszczenie powódki uległo przedawnieniu, przyjmując m.in., iż po przerwaniu biegu przedawnienia złożeniem wniosku o zawezwanie do próby ugodowej (najwcześniej w dniu 20 listopada 2012 r.) termin przedawnienia biegł od nowa i zakończył się w dniu 21 listopada 2015 r. (pozew został złożony w dniu 4 listopada 2016 r.), jak również, że nie miał kompetencji do ustalania okoliczności aktualizujących odpowiedzialność karną członków zarządu pozwanej, a tylko przyjęcie takiego założenia mogłoby zmodyfikować długość terminu przedawnienia.

Ponadto nie zostały zgłoszone dowody prowadzące do możliwości ustalenia wiedzy i winy członków zarządu oraz pozostałych warunków uzasadniających ich odpowiedzialność karną.Ubocznie Sąd Rejonowy wskazał, że powództwo podlegało również oddaleniu ze względu na niewykazanie przez powódkę przesłanek uzasadniających odpowiedzialność kontraktową pozwanej. Przede wszystkim nie przedstawiła dowodu, na podstawie którego Sąd mógłby ustalić wysokość szkody. Autentyczność złożonych przez nią kserokopii została zakwestionowana skutecznie przez stronę przeciwną, ponadto wykazanie szkody wymagało przedstawienia nie tylko faktur i rachunków, ale przede wszystkim potwierdzeń uiszczenia tych należności.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie zostało także wykazane, że naruszenie zobowiązania wynikało z okoliczności, za które pozwana ponosi odpowiedzialność, pozwana bowiem skutecznie obaliła domniemanie swojej winy (nie była w stanie stwierdzić wcześniej istnienia wad budynku, w którym był położony lokal). Wskutek apelacji powódki Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2019 r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd odwoławczy ocenił, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy.

Wprawdzie Sąd Rejonowy stwierdził ubocznie, że nawet gdyby roszczenie powódki nie było przedawnione, nie mogłoby zostać uwzględnione, jednak uzasadnienie stanowiska w tym zakresie jest wyjątkowo lakoniczne i nie spełnia wymogów wynikających z art. 328 § 2 k.p.c.Rozstrzygnął o zgłoszonym roszczeniu procesowym bez oparcia swej decyzji o właściwie ustaloną podstawę faktyczną, z czym wiąże się konieczność czynienia po raz pierwszy istotnych ustaleń faktycznych przez Sąd drugiej instancji. Przede wszystkim dlatego, że pominął wnioski dowodowe powódki o dołączenie do akt sprawy akt innego postępowania oraz dokumentacji związanej z dopuszczeniem obiektu handlowego do użytkowania.

Zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego postępowania dowodowego doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy i uniemożliwiło również powódce obronę jej praw w zakresie zastosowania wydłużonego okresu przedawnienia.Ponadto Sąd Rejonowy w sposób błędny obliczył 3-letni okres przedawnienia roszczenia powódki. Nie zastosował art. 124 § 2 k.c., uznając niesłusznie, że termin przedawnienia po jego przerwaniu zawezwaniem do próby ugodowej zakończył bieg 21 listopada 2015 r., podczas gdy przedawnienie rozpoczęło bieg na nowo nie w dniu zawezwania, lecz dopiero po zakończeniu zainicjowanego nim postępowania.

Zażalenie od wyroku Sądu Okręgowego wniosła pozwana, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że zażalenie przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c. ma na celu jedynie skontrolowanie przez Sąd Najwyższy, czy orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji, przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zostało prawidłowo oparte na jednej z przesłanek przewidzianych w art. 386 § 2 lub 4 k.p.c., a więc, czy powołana przez sąd drugiej instancji przyczyna uchylenia odpowiada wskazanej w uzasadnieniu podstawie ustawowej i czy rzeczywiście wystąpiła w sprawie.

Dokonywana ocena powinna mieć zatem charakter formalny i skupiać się wyłącznie na ustanowionych w powyższych przepisach przesłankach uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji i nie może wkraczać nie tylko w ocenę merytorycznego stanowiska sądu drugiej instancji w kwestii materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia, lecz także w ocenę prawidłowości zastosowania przez ten sąd innych przepisów prawa procesowego, nie związanych bezpośrednio ze wskazaną przyczyną uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r.

IV CZ 147/12, OSNC 2013, Nr 3, poz. 41, z dnia 25 czerwca 2015 r., V CZ 6/16, z dnia 29 października 2015 r., I CZ 92/15 i z dnia 7 kwietnia 2016 r. II CZ 6/15, nie publ.).Sąd Okręgowy, uchylając zaskarżony wyrok, powołał się na nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.). Sąd ten słusznie zauważył, że nierozpoznanie istoty sprawy zachodzi nie tylko w wypadku wydania sąd pierwszej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy lub zaniechania zbadania przez ten sąd materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów stron z powodu bezpodstawnego przyjęcia, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie, ale także w przypadku dokonania przez sąd pierwszej instancji oceny prawnej żądania bez ustalenia podstawy faktycznej, co wymagałoby poczynienia kluczowych ustaleń po raz pierwszy w instancji odwoławczej; w takiej sytuacji uzasadnione jest uchylenie orzeczenia ze względu na respektowanie uprawnień stron wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., I CZ 168/12, OSNC 2013, Nr 5, poz. 68, z dnia 23 września 2016 r., II CZ 73/16, nie publ., z dnia 24 stycznia 2017 r., V CZ 92/16, nie publ., z dnia 22 lutego 2017 r., IV CZ 112/16, IV CZ 113/16 i IV CZ 114/16, nie publ. oraz z dnia 14 czerwca 2017 r., IV CZ 18/17 i IV CZ 25/17, nie publ.).

Zdaniem Sądu Najwyższego taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, skoro Sąd Okręgowy zakwestionował prawidłowość stanowiska Sądu Rejonowego co do skuteczności zarzutu przedawnienia, a „uboczne” uwagi dotyczące przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej uznał za niewystarczające, przede wszystkim w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw