Supreme Court dismisses appeal for failure to request reasoned order from joint applicant, citing non-procedural nature of adverse possession case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by participant J. S. against the District Court's rejection of the cassation complaint. The appellant argued that the court erred by not recognizing necessary joint participation between the applicant and participant due to their marital relationship and by failing to summon the participant's lawyer. The court ruled that the appeal was inadmissible because the applicant's lawyer explicitly requested the reasoned order in their name, satisfying the statutory prerequisite for filing a cassation complaint.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3985 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; The filing of a cassation complaint requires the applicant to have requested a reasoned order within the statutory period, and in non-procedural adverse possession proceedings, rules on joint participation do not apply to participants.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 106/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący)SSN Jan GórowskiSSN Anna Owczarek (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M. S.przy uczestnictwie małoletniego M. S., J. S., I. S., J. S. i Skarbu Państwa - Starosty T.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r.,zażalenia uczestnika postępowania J. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.z dnia 16 września 2014 r., oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania J. S. od postanowienia z dnia 9 kwietnia 2014 r. wskazując, że wniosek o doręczenie tego orzeczenia, będącego warunkiem jego zaskarżenia skargą kasacyjną, złożyła wyłącznie wnioskodawczyni M. S. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył uczestnik J. S. Wnosząc o uchylenie orzeczenia zarzucił naruszenie art. 73 § 2 oraz art. 3986 § 2 w zw. z art 3982 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie, że pomiędzy wnioskodawczynią a uczestnikiem zachodzi współuczestnictwo konieczne i jednolite, wynikające z łączącego ich związku małżeńskiego oraz ustroju wspólności majątkowej, oraz naruszenie art. 130 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika, reprezentującego obok wnioskodawczyni także uczestnika do wskazania, czy wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia został wniesiony w imieniu ich obojga, czy też wyłącznie w imieniu wnioskodawczyni.
Sąd Najwyższy zważył:Zgodnie z utrwaloną wykładnią art. 3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. ma skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten otwiera się tylko wówczas, gdy strona w ustawowym terminie złożyła wniosek o takie doręczenie. Jego zachowanie stanowi bezwzględną przesłankę dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 listopada 1999 r., III CZ 140/99, nie publ.; z dnia 2 grudnia 1999 r., III CZ 142/99, nie publ.; z dnia 6 grudnia 1999 r., III CZ 145/99, nie publ.; z dnia 13 października 2005 r., I CZ 111/05, nie publ.; z dnia 29 września 2006 r., I CSK 304/06, nie publ.; z dnia 29 listopada 2006 r., II PZ 53/06, OSNAPUS 2008, nr 7- 8, poz. 107; z dnia 28 marca 2007 r., III CSK 66/07, nie publ.; z dnia 24 sierpnia 2007 r., I CZ 89/07, nie publ.; z dnia 24 sierpnia 2007 r., I CZ 94/07, nie publ.; z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 33/08, nie publ.; z dnia 28 sierpnia 2008 r., I CSK 342/08, nie publ.; z dnia 16 czerwca 2009 r., V CZ 25/09, nie publ.; z dnia 28 czerwca 2010 r., I CSK 331/10, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2010 r., V CZ 46/10, nie publ.; z dnia 17 października 2012 r., I CZ 124/12, nie publ.).Jeżeli treść takiego wniosku jest jasna, a tak było w przedmiotowym wypadku, skoro pełnomocnik wyraźnie wskazała w nagłówku pisma, że działa w imieniu wnioskodawczyni M.
S., a w treści że w imieniu mocodawcy wnosi o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem jej – jako pełnomocnikowi wnioskodawczyni to brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 130 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Oczywiście chybione są także dalsze zarzuty zażalenia. Pojęcie współuczestnictwa procesowego odnosi się do występowania po stronie powoda lub pozwanego w sprawie rozpoznawanej w trybie procesowym (art. 72 k.p.c.). Może ono mieć postać współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.) albo materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), a to ostatnie zostać dodatkowo zakwalifikowane jako współuczestnictwo konieczne (art. 72 § 2 k.p.c.) lub jednolite (art. 73 § 2 k.p.c.).
W trybie postępowania nieprocesowego, w którym toczy się sprawa o stwierdzenie zasiedzenia, status uczestnika jest uregulowany odrębnie w art. 510 k.p.c. poprzez wskazanie, że zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania. Stosowanie w postępowaniu nieprocesowym przepisów o procesie musi być odpowiednie (art. 13 § 2 k.p.c.), co z uwagi na samodzielną regulację kwestii podmiotowych nakazuje wyłączenie przepisów dotyczących współuczestnictwa (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 czerwca 1965 r., II CZ 51/65, z dnia 9 grudnia 2011 r., III CZ 71/11, z dnia 17 października 2012 r., I CZ 124/12).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie.