Supreme Court dismisses cassation appeal as obvious merit absent public interest in legal interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal for examination. The defendant argued that the appellate court erred by adjudicating the case's merits despite the first-instance court failing to address the core issue. The court rejected this claim, ruling that the appellate court's interpretation of the relevant procedural law was not obviously erroneous and lacked the public interest required for cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.: A cassation appeal is only admissible if obviously meritorious, requiring a clear public interest in correcting a flagrant error without complex reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 559/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa H. D.przeciwko G. P. B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 grudnia 2017 r., w ten sposób, że od zasądzonej od pozwanego G. B. kwoty 118.000 zł tytułem należności wynikającej z zawartej z powódką H.D. umowy pożyczki zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 2 sierpnia 2013 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo i apelację w pozostałej części. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny rozpoznał merytorycznie sprawę pomimo uznania, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym - a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, nie publ. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ.). Sytuacja taka nie wystąpiła w sprawie w której wniesiono skargę.
W orzecznictwie Sąd Najwyższy zdecydowanie dominuje wykładnia art. 386 § 4 k.p.c., zgodnie z którą, nierozpoznanie istoty sprawy przez sąd pierwszej instancji stwarza sądowi apelacyjnemu możliwość, a nie obowiązek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, z tym zastrzeżeniem, że Sąd powinien rozważyć - w okolicznościach konkretnej sprawy - ewentualne procesowe przeciwskazania do wydania wyroku reformatoryjnego (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2006 r., V CSK 140/06, niepubl., z dnia 12 listopada 2007r., I PK 140/07, OSNAPiUS 2009, nr 1-2, poz. 2, z dnia 16 marca 2009 r., III PK 63/08, niepubl., z dnia 20 marca 2009 r., I PK 195/08, OSNCP 2010, nr 21 -22, poz. 260, z dnia 9 lipca 2009 r., II PK 311/08, M.P.Pr. 2010 nr 3, poz. 143-147, z dnia 5 lutego 2002 r., I PKN 845/00, OSNP 2004, nr 3, poz. 46, z dnia 9 stycznia 2014 r., V CSK 84/13, niepubl. oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 r., IV CZ 11/17, niepubl., z dnia 8 listopada 2018 r., II CZ 49/18, niepubl.).
W kilku orzeczeniach Sąd Najwyższy zajął stanowisko odmienne (por. wyroki z dnia 24 stycznia 2013 r., II CSK 279/12, OSNC 2013, nr 7-8, poz. 96 oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., I CSK 457/12, niepubl.). Przyjęcie przez Sąd Apelacyjny wykładni art. 386 § 4 k.p.c. dominującej w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie przekonuje o oczywistej zasadności skargi. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. jw