Supreme Court dismisses appeal; suspension grounds bind court when parties do not challenge them.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the dismissal of civil proceedings. The lower courts held that the suspension of proceedings was valid because no request to resume it was filed within the statutory period, regardless of the specific grounds cited for suspension. The court ruled that once parties fail to challenge the suspension grounds, the court is not obligated to verify their factual accuracy before dismissing the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.; Art. 479 § 11 k.p.c.: When parties do not challenge the grounds for suspending proceedings, the court is not required to verify their factual accuracy before dismissing the case based on the lapse of the resumption period.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 342/07
POSTANOWIENIE
Dnia 4 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa Banku (…) Spółki Akcyjnej w W. Oddziału w O.
przeciwko A. W., L. R. i (...) Biuru „G.(...)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w
S. o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2008 r.,
skargi kasacyjnej strony powodowej
od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt I ACz (…),
oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006 r. umorzył
postępowanie w sprawie na podstawie art. 47911 k.p.c. Stwierdził, że w ciągu roku od
dnia wydania postanowienia o zawieszeniu tego postępowania na podstawie art. 177 §
1 pkt 6 k.p.c., tj. od dnia 21 czerwca 2005 r., nie został zgłoszony wniosek o jego
podjęcie.
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2006 r. oddalił zażalenie
strony powodowej na to postanowienie. Stanął na stanowisku, że podniesiony w
zażaleniu zarzut dotyczący zawieszenia postępowania nie ma znaczenia dla kwestii
umorzenia postępowania. Zarzut ten, aby mógł odnieść skutek winien być wniesiony w
terminie przewidzianym w art. 394 § 2 k.p.c. na postanowienie o zawieszeniu
postępowania. Tymczasem postanowienie to nie było zaskarżone, co w związku z
upływem czasu przewidzianego w art. 47911 k.p.c. doprowadziło do prawidłowego
umorzenia postępowania.
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Apelacyjnego strona powodowa
zarzuciła naruszenie art. 180 § 1, 365 § 1, 4799 i 47911 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia, że sąd przed umorzeniem
postępowania miał obowiązek sprawdzenia prawidłowości postanowienia o zawieszeniu
postępowania, a w razie stwierdzenia, że nie zachodziła wskazana w tym postanowieniu
przyczyna zawieszenia, winien odstąpić od umorzenia.
Rację ma skarżący o tyle, o ile twierdzi, że orzecznictwo przyjmowało,
iż o umorzeniu postępowania decydują właściwe podstawy zawieszenia, a nie te, które
zostały wskazane w postanowieniu o zawieszeniu (tak w orz. SN z 7 października 1955
r., IV CZ 185/55, PiP 1957, nr 3, poz. 649), z 3 marca 1977 r., I CZ 20/77, OSNCP 1977,
nr 12, poz. 238, z 14 września 1977 r., III CRN 194/74, OSP 1978, nr 4, poz. 80, z 15
kwietnia 1983 r., IV PRN 4/83, OSNCP 1983, nr 10, poz. 167, z 25 lutego 1985 r., III
CZP 86/84, OSNC 1985, nr 11, poz. 168, z 20 marca 2002 r., V CKN 947/00, M.P. 2002,
nr 20, poz. 948). Obecnie jednak przyjmuje się, iż postępowanie zawieszone na zgodny
wniosek stron i z przyczyn wskazanych w art. 177 § pkt. 5 i 6 k.p.c. sąd umarza nie
badając, czy podstawy zawieszenia były trafne (tak w orz. SN z 17 grudnia 1998 r., II
CKN 713/98, OSP 1999, nr 10, poz. 176, z 18 czerwca 2004 r., II CK 383/03, IC 2005,
nr 1, s. 49).
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną przychyla się do
stanowiska wyrażonego w wymienionych orzeczeniach z 17 grudnia 1998 r. i 18
czerwca 2004 r. U podłoża tego stanowiska legły zasadnicze zmiany w koncepcji roli
sądu w postępowaniu cywilnym wprowadzone ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie
kodeksu postępowania cywilnego… (-) (Dz. U. Nr 43, poz. 189 ze zm.). Ustawa ta
zerwała z regułą odpowiedzialności sądu orzekającego za wynik postępowania i
ograniczyła znaczenie obowiązku podejmowania przez sąd działań z urzędu, utrwaliła
natomiast zasadę dyspozycyjności stron i kontradyktoryjność procesu odwracając
niejako
dotychczasową
„filozofię”
procesu
cywilnego.
Obecnie, dysponentem
postępowania cywilnego zasadniczo jest wyłącznie strona. Na niej spoczywa obowiązek
aktywności procesowej i jej ryzykiem jest niepodejmowanie czynności procesowych
mogących ją uchronić od niekorzystnych skutków (por. wyrok SN z dnia 25 marca 1998
r., II CKN 656/97 – OSNC 1998, nr 12, poz. 208). W obecnym stanie prawnym nie
znajduje usprawiedliwienia pogląd o konieczności poszukiwania przez sąd podstawy
zawieszenia innej od wskazanej w postanowieniu o zawieszeniu, jeżeli strony nie
zaskarżyły prawidłowości tej podstawy. Prawomocne postanowienie sądu o zawieszeniu
postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., jak w sprawie, ma wiążący
charakter
co
do
przyczyny
zawieszenia
przy
rozważaniu
art.
479 11
k.p.c.
Bezprzedmiotowe jest obecnie odróżnianie przyczyny zawieszenia postępowania
wskazanej w postanowieniu o zawieszeniu od przyczyny zawieszenia rzeczywiście
istniejącej. Oznacza to, że rozważając kwestię umorzenia postępowania zawieszonego
na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. sąd nie bada, czy przewidziana w tym przepisie
przyczyna zawieszenia rzeczywiście istniała. Pogląd Sądu Apelacyjnego w tej kwestii
należało zatem uznać za trafny, natomiast pogląd skarżącego – za bezzasadny.
Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.