Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CO 19/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial claim as untimely due to statutory amendment changing the civil code provision.

Numero d'incarto IV CO 19/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's retrial claim, ruling it was procedurally inadmissible due to improper filing and untimeliness. Although the plaintiff relied on a Constitutional Court decision declaring a civil code article unconstitutional, the court noted the claim targeted only the first-instance judgment and was filed after the three-month deadline following the new law's enactment. The court held that the limitation period for retrial runs from the date the amending statute entered into force, not the Constitutional Court's original ruling date.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 407 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: When a provision declared unconstitutional by the Constitutional Court is subsequently amended to comply with the Constitution, the three-month period for filing a retrial claim expires on the date the amending statute enters into force.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial claim statutory amendment limitation period Constitutional Court civil code procedural admissibility time limit

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 407 § 2 k.p.c.
brzmienia zgodnego z Konstytucją, przewidziany w art. 407 § 2 k.p.c. termin do
Art. 401 § 1 k.p.c.
Art. 410 § 1 k.p.c.
należało ją odrzucić, jako spóźnioną (art. 410 § 1 k.p.c.).
Art. 102 k.p.c.
powoda, na mocy art. 102 k.p.c. odstąpiono od obciążania go kosztami zastępstwa
art. 442 § 1 k.c
września 2006 r., SK 14/05, w którym uznano za niezgodny z Konstytucją art. 442 §
art. 407 § 2 k.p.c
brzmienia zgodnego z Konstytucją, przewidziany w art. 407 § 2 k.p.c.
art. 442 k.c
upływie trzech miesięcy od wejścia w życie ustawy zmieniającej art. 442 k.c.,
art. 410 § 1 k.p.c
należało ją odrzucić, jako spóźnioną (art. 410 § 1 k.p.c.).
art. 102 k.p.c
powoda, na mocy art. 102 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CO 19/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

Protokolant Bogumiła Gruszka

w sprawie ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego w T.

z dnia 11 marca 2004 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa K.G.

przeciwko Skarbowi Państwa - Centrum Szkolenia A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 12 sierpnia 2009 r.,

odrzuca skargę;

odstępuje od obciążenia powoda

prawnego na rzecz strony pozwanej.

kosztami

zastępstwa

Uzasadnienie

Powód

wniósł

skargę

„o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 11 marca 2004 r.

w sprawie [...]”, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1

września 2006 r., SK 14/05, w którym uznano za niezgodny z Konstytucją art. 442 §

1 zd. drugie k.c. w części pozbawiającej pokrzywdzonego możliwości dochodzenia

odszkodowania za szkodę na osobie, która ujawniła się po upływie lat dziesięciu od

wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę.

Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratorię Generalną

wnosił o odrzucenie skargi bądź o jej oddalenie na koszt skarżącego się.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uwzględniając okoliczność, że wyrok Sądu Okręgowego poddawany był

najpierw kontroli apelacyjnej, a potem kasacyjnej, ograniczenie się przez powoda

we wniosku skargi tylko do zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu I-ej Instancji było, na

co trafnie zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę, nieprawidłowe i - formalnie

rzecz biorąc - tylko z tej przyczyny skargę o wznowienie należałoby odrzucić, jako

niedopuszczalną.

Gdyby nawet jednak podejść do tej kwestii bardziej liberalnie i przyjąć, że

skarga dotyczy w istocie także rozstrzygnięcia Sądu Kasacyjnego, podlega ona

odrzuceniu, jako spóźniona.

Zgodnie z art. 407 § 2 zd. 1 k.p.c., w sytuacji określonej w art.401 1 k.p.c.,

skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym powstała wątpliwość, od

jakiego momentu liczyć ten termin w sytuacji, takiej jak w niniejszej sprawie, kiedy

Trybunał odracza datę utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu

(w sprawie SK odroczono ten termin do 31 grudnia 2007 r.). Wątpliwość tę wyjaśnił

Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 29 stycznia 2009 r., V CZ 93/08,

przyjmując, że dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest

wtedy określony w tym orzeczeniu termin utraty przez akt normatywny mocy

obowiązującej, a nie dzień promulgacji takiego orzeczenia Trybunału w Dzienniku

Urzędowym. W sprawie niniejszej kwestia związana z określeniem terminu

wniesienia skargi o wznowienie postępowania uległa dalszej komplikacji, gdyż

z dniem 10 sierpnia 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 lutego 2007 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538), która zmienia treść

art. 442 § 1 k.c.,

dostosowując ją

- zgodnie ze wskazaniami Trybunału - do

wymogów Konstytucji. W tej sytuacji powstaje problem czy termin trzymiesięczny

do wniesienia skargi liczy się w dalszym ciągu od

upływu okresu odroczenia

wejścia w życie wyroku Trybunału, czy od wejścia w życie ustawy, dostosowującej

stan prawny do wymogów konstytucyjnych określonych przez Trybunał.

W orzecznictwie sądowym opowiedziano się za drugim z tych stanowisk.

W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2006 r., I CO 23/05 , niepubl., Sąd Najwyższy

wyjaśnił, że w sytuacji, gdy przed upływem terminu określonego w orzeczeniu

Trybunału Konstytucyjnego, z upływem którego ma utracić moc obowiązującą

przepis uznany za niezgodny z Konstytucją, został on zmieniony przez nadanie mu

brzmienia zgodnego z Konstytucją, przewidziany w art. 407 § 2 k.p.c. termin do

wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia wejścia w życie

zmienionego przepisu. Za tym poglądem opowiedział się Sąd Najwyższy także

w uzasadnieniach postanowień z dnia 11 kwietnia 2006 r., I CO 2/06 oraz z dnia

29 stycznia 2009 r., V CZ 93/08, niepubl. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym

niniejszą sprawę opowiada się również za tym stanowiskiem, a ponieważ skarga

o wznowienie postępowania została wniesiona 30 stycznia 2008 r., a więc po

upływie trzech miesięcy od wejścia w życie ustawy zmieniającej art. 442 k.c.,

należało ją odrzucić, jako spóźnioną (art. 410 § 1 k.p.c.).

Uwzględniając charakter sprawy oraz trudną sytuację materialna i osobistą

powoda, na mocy art. 102 k.p.c. odstąpiono od obciążania go kosztami zastępstwa

prawnego na rzecz pozwanego w niniejszym postępowaniu.