Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove damage and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's extraordinary appeal challenging a final civil judgment ordering payment of damages. The appellant argued the lower court's decision violated the law, but the court found the appeal inadmissible because the appellant failed to prove the specific damage caused by the judgment and did not demonstrate that all available legal remedies were exhausted. The court emphasized that an appeal filed by a professional lawyer was not considered a valid exhaustion of remedies, and the appellant did not meet the strict statutory requirements for such extraordinary relief.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal for legal inconsistency requires the appellant to independently prove the existence and scope of damage caused by the judgment and to demonstrate the exhaustion of all available legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 17/09
POSTANOWIENIE
Dnia 23 kwietnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Antoni Górski
w sprawie ze skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 14 lipca 2006 r., w sprawie z powództwa D. W.
przeciwko M. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 kwietnia 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy G. Wydział l Cywilny
zasądził od pozwanej M. P. na rzecz powódki D. W. kwotę 23.530 zł wraz z
ustawowymi
odsetkami.
Powódka
wniosła
o
stwierdzenie
niezgodności
wskazanego prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia będzie
stanowić podstawę wystąpienia z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa
o naprawienie szkody wyrządzonej tym orzeczeniem (por. postanowienia SN z dnia
15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX nr 192046; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP
4/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05,
niepubl.; z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.; z dnia 10 sierpnia
2006 r.. V CNP 102/06, niepubl.; z dnia 25 maja 2007 r., II CNP 51/07, niepubl.;
z dnia 21 lipca 2008 r., l CNP 44/08, niepubl.; z dnia 30 września 2008 r., l CNP
63/08, niepubl.).
Zgodnie
z
art.
4241
k.p.c.,
przedmiotowa
skarga
przysługuje
od
prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli przez jego wydanie stronie
została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto
w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia
wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały
z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub
uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych
(art. 4241 § 2 k.p.c.).
Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. Sąd
Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde wymaganie przewidziane
w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione
samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Jednym z nich jest wymienione
w pkt 4 wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej
przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny
wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
obliguje skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do
wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia
dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest
wskazanie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku
a powstaniem szkody (por. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP
4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 oraz postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2005 r.,
l CNP 28/05, niepubl.). Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie czyni zadość powyższemu
wymaganiu, wobec czego podlega ona odrzuceniu a limine.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. na
skarżącego
nałożony
jest
obowiązek
wykazania
w
drodze
odrębnego,
wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu prawniczego, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC
2006, nr 1, poz. 17, postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2005 r., l CNP 37/05,
niepubl.). Obowiązkiem skarżącego jest wykorzystanie wszystkich istniejących
narzędzi procesowych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może – w wypadku
wystąpienia szkody – uzasadniać odpowiedzialność państwa. Strona, wnosząc
skargę, musi wykazać, iż z wszystkich innych narzędzi skorzystała lub że są one
dla niej – w konkretnej sytuacji – niedostępne. Tymczasem nie ulega wątpliwości,
co przyznała sama skarżąca, że od skarżonego niniejszą skargą wyroku została
wniesiona sporządzona przez zawodowego pełnomocnika apelacja (k. – 475), która
została odrzucona z uwagi na zaistniałe braki fiskalne (k. – 482), zaś wniesione
zażalenie
podlegało
oddaleniu
(k.
505).
Nieumiejętność
wyczerpania
przysługujących stronie środków odwoławczych nie może być utożsamiana
z wykorzystaniem przysługujących stronie środków prawnych.
Skarga wniesiona została zatem od prawomocnego wyroku sądu pierwszej
instancji – wyrok Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2006 r. W sytuacji, w której
strona nie skorzystała w sposób prawidłowy z przysługujących jej środków
prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia Sądu pierwszej instancji lub
drugiej instancji uzależniona jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek,
tj. istnienia
wyjątkowego
wypadku
oraz
występowania
niezgodności
kwestionowanego orzeczenia z prawem o kwalifikowanym charakterze, wskazanym
w tym przepisie (por. postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., l CNP 4/06, OSNC
2006, nr 6, poz. 113, postanowienie SN z 29 stycznia 2009 r., II CNP 130/08,
niepubl., postanowienie SN z 13 lutego 2009 r., l CNP 106/08, niepubl.).
Wystąpienie takiego wyjątkowego wypadku strona powinna wykazać w skardze.
Należy zwrócić uwagę, że z perspektywy wymagania określonego w art. 424 5 § 1
pkt 5 k.p.c. skarżąca nawet nie powołała okoliczności świadczących o istnieniu
wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uniemożliwiającego
skorzystanie z przysługujących im środków prawnych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w zw. z art.
4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
md