Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 17/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove damage and exhaustion of remedies.

Numero d'incarto IV CNP 17/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's extraordinary appeal challenging a final civil judgment ordering payment of damages. The appellant argued the lower court's decision violated the law, but the court found the appeal inadmissible because the appellant failed to prove the specific damage caused by the judgment and did not demonstrate that all available legal remedies were exhausted. The court emphasized that an appeal filed by a professional lawyer was not considered a valid exhaustion of remedies, and the appellant did not meet the strict statutory requirements for such extraordinary relief.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal for legal inconsistency requires the appellant to independently prove the existence and scope of damage caused by the judgment and to demonstrate the exhaustion of all available legal remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal legal inconsistency exhaustion of remedies proof of damage causal link final judgment state liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uniemożliwiającego
Art. 4245 § 1 k.p.c.
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. Sąd
Art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uniemożliwiającego
art. 4241 § 2 k.p.c
wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uniemożliwiającego
art. 4245 § 1 k.p.c
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 14 lipca 2006 r., w sprawie z powództwa D. W.

przeciwko M. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy G. Wydział l Cywilny

zasądził od pozwanej M. P. na rzecz powódki D. W. kwotę 23.530 zł wraz z

ustawowymi

odsetkami.

Powódka

wniosła

o

stwierdzenie

niezgodności

wskazanego prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia będzie

stanowić podstawę wystąpienia z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa

o naprawienie szkody wyrządzonej tym orzeczeniem (por. postanowienia SN z dnia

15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX nr 192046; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP

4/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05,

niepubl.; z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.; z dnia 10 sierpnia

2006 r.. V CNP 102/06, niepubl.; z dnia 25 maja 2007 r., II CNP 51/07, niepubl.;

z dnia 21 lipca 2008 r., l CNP 44/08, niepubl.; z dnia 30 września 2008 r., l CNP

63/08, niepubl.).

Zgodnie

z

art.

4241

k.p.c.,

przedmiotowa

skarga

przysługuje

od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto

w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały

z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych

(art. 4241 § 2 k.p.c.).

Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. Sąd

Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione

samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Jednym z nich jest wymienione

w pkt 4 wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny

wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

obliguje skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do

wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia

dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest

wskazanie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku

a powstaniem szkody (por. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP

4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 oraz postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2005 r.,

l CNP 28/05, niepubl.). Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie czyni zadość powyższemu

wymaganiu, wobec czego podlega ona odrzuceniu a limine.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. na

skarżącego

nałożony

jest

obowiązek

wykazania

w

drodze

odrębnego,

wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu prawniczego, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 17, postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2005 r., l CNP 37/05,

niepubl.). Obowiązkiem skarżącego jest wykorzystanie wszystkich istniejących

narzędzi procesowych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może – w wypadku

wystąpienia szkody – uzasadniać odpowiedzialność państwa. Strona, wnosząc

skargę, musi wykazać, iż z wszystkich innych narzędzi skorzystała lub że są one

dla niej – w konkretnej sytuacji – niedostępne. Tymczasem nie ulega wątpliwości,

co przyznała sama skarżąca, że od skarżonego niniejszą skargą wyroku została

wniesiona sporządzona przez zawodowego pełnomocnika apelacja (k. – 475), która

została odrzucona z uwagi na zaistniałe braki fiskalne (k. – 482), zaś wniesione

zażalenie

podlegało

oddaleniu

(k.

505).

Nieumiejętność

wyczerpania

przysługujących stronie środków odwoławczych nie może być utożsamiana

z wykorzystaniem przysługujących stronie środków prawnych.

Skarga wniesiona została zatem od prawomocnego wyroku sądu pierwszej

instancji – wyrok Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2006 r. W sytuacji, w której

strona nie skorzystała w sposób prawidłowy z przysługujących jej środków

prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia Sądu pierwszej instancji lub

drugiej instancji uzależniona jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek,

tj. istnienia

wyjątkowego

wypadku

oraz

występowania

niezgodności

kwestionowanego orzeczenia z prawem o kwalifikowanym charakterze, wskazanym

w tym przepisie (por. postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., l CNP 4/06, OSNC

2006, nr 6, poz. 113, postanowienie SN z 29 stycznia 2009 r., II CNP 130/08,

niepubl., postanowienie SN z 13 lutego 2009 r., l CNP 106/08, niepubl.).

Wystąpienie takiego wyjątkowego wypadku strona powinna wykazać w skardze.

Należy zwrócić uwagę, że z perspektywy wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c. skarżąca nawet nie powołała okoliczności świadczących o istnieniu

wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., uniemożliwiającego

skorzystanie z przysługujących im środków prawnych.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w zw. z art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

md