Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of required legal provision citation and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by A.M. and E.C. against a final judgment from the District Court in L. The applicants failed to meet statutory requirements under Article 4245 § 1 of the Code of Civil Procedure, specifically omitting a clear citation of the violated legal provision and a detailed argument proving the unavailability of other remedies. The court ruled that these missing elements are mandatory and cannot be inferred from the general grounds of the complaint.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; A cassation appeal must explicitly cite the specific legal provision allegedly violated and provide a separate, detailed argumentation proving the exhaustion of other legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 123/08
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie ze skargi A.M. i E.C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa SM "O."
przeciwko A.M.
o zapłatę
oraz w sprawie z powództwa SM "O."
przeciwko E.C.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 lutego 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wniesiona przez obie pozwane skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 października
2006 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi
wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.
Po pierwsze, skarga pozwanych pozbawiona jest wskazania czy orzeczenie,
od którego jest wniesiona, zostało zaskarżone w całości czy w części (art. 424 5 § 1
pkt 1 k.p.c.). Brak ten jest szczególnie istotny w sytuacji, w której sentencja
zaskarżonego orzeczenia składa się aż z sześciu rozbudowanych punktów, a nie
jest zadaniem Sądu Najwyższego samowolne przesądzanie o zakresie zaskarżenia
w oparciu o obszerne uzasadnienie skargi.
Po wtóre, skarga, wbrew pozorom, nie spełnia również wymogu określonego
w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymogu tego nie spełnia zawarte
na
s.
sformułowanie:
„Pogwałcenie ...
cytowanych
przepisów
CZYNI
ZASKARŻONY WYROK NIEZGODNY Z PRAWEM ...”, ponieważ nie jest
spełnieniem wskazanego wymogu ustawowego skargi odwołanie się do podstaw
skargi i ich uzasadnienia, skoro ustawodawca wyraźnie, odrębnie i niezależnie
wyartykułował oba wymogi określone w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c.
W orzecznictwie jednoznacznie przesądzono, że wyraźne wskazanie przepisu
prawa, z którym – zdaniem strony skarżącej – kwestionowane orzeczenie pozostaje
w sprzeczności, należy do konstrukcyjnych wymogów tej skargi, a braku tego nie
sanuje okoliczność, że podane zostały liczne zarzuty naruszenia przepisów prawa,
których obszerne uzasadnienie jest wyłącznie przejawem przytoczenia podstaw
skargi oraz ich uzasadnienia. Tymczasem wymagania przewidziane w pkt 2 i 3 art.
4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi,
różne funkcje (v. postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 41/06, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 26 lipca 2006 r., IV CNP 68/06, niepubl.).
Ponadto nie została spełniona kolejna przesłanka, a mianowicie wynikająca
z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia,
że pozwanym nie przysługiwała skarga o wznowienie postępowania i dlatego
pozwane jej nie składały, a nadto że wyrok nie podlegał zaskarżeniu skargą
kasacyjną ze względu na wartość przedmiotu „sporu”. Takie sformułowanie nie jest
równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.
(por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1,
poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie
pogłębionej argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący
wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia
2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia
27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.