Supreme Court dismisses second retrial request barred by prior rejection under Art. 416 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's second request for retrial, which was filed after a previous rejection of a similar request. The appellant argued that the defendant's legal representative lacked proper authorization, but the court found this ground insufficient for a new trial. The decision relied on Article 416 of the Civil Procedure Code, which strictly prohibits further retrial requests once a prior request has been rejected, thereby upholding the finality of the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 416 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.; Once a request for retrial is rejected, a subsequent request based on different grounds is inadmissible unless it falls under the specific exception of Art. 4011.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 21 kwietnia 2011 r.
III UZ 10/11
Poza sytuacją opisaną w art. 4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 416 k.p.c.).
Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Halina
Kiryło (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia
2011 r. sprawy z odwołania Stanisława P. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura
Emerytalnego w L. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia odwołującego się
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2011 r. […]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. odrzucił
skargę o wznowienie postępowanie w sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Lublinie z 18 lutego 2009 r. i Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2009 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, iż wyrokiem z dnia
18 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w Lublinie rozpoznając odwołanie wnioskodawcy
Stanisława P. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 18 grudnia 2008 r. oddalił je i zasądził od wnioskodawcy na rzecz pozwanego kwotę 60 zł
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelacja od tego wyroku wniesiona przez wnioskodawcę została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z
dnia 17 września 2009 r. Wnioskodawca wniósł skargę o wznowienia postępowania,
wskazując jako podstawę prawną skargi pozbawienie go możliwości działania poprzez brak jego należytej reprezentacji na rozprawie apelacyjnej. Skarga ta została
oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia 2009 r. W dniu
24 listopada 2010 r. wnioskodawca wniósł kolejną skargę o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Lublinie z 18 lutego 2009 r. i Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2009 r.
wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonych wyroków. Jako podstawę skargi wskazywał brak należytego umocowania pełnomocnika procesowego Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.
Sąd Apelacyjny w Lublinie podkreślił, iż ubezpieczony dowiedział się w styczniu lub lutym 2009 r. o osobie reprezentującej pozwanego - Dyrektora Wojskowego
Biura Emerytalnego, skoro brał udział w rozprawie przed Sądem Okręgowym i miał
możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz treścią pełnomocnictwa udzielonego
radcy prawnemu występującemu po stronie pozwanego. Wiedzę tę mógł posiąść
także w toku postępowania apelacyjnego, w którym stronę pozwaną reprezentował
ten sam pełnomocnik. Biorąc pod uwagę, że kolejna skarga o wznowienie postępowania z dnia 24 listopada 2010 r., oparta na zarzucie nieważności postępowania w
związku z nienależytą reprezentacją strony pozwanej, została wniesiona przez żalącego się po upływie trzymiesięcznego terminu od dowiedzenia się o podstawie
wznowienia, z mocy art. 410 § 1 w związku z art. 407 § 1 orzeczono o jej odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca na podstawie art. 394 1 § 1 k.p.c.
złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania wraz z
ustawowymi odsetkami.
W uzasadnieniu żalący wskazał, iż wbrew ustaleniom poczynionym przez Sąd
Apelacyjny, o podstawie złożenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego dowiedział się dopiero w pierwszych
dniach listopada 2010 r. kiedy to zapoznał się z wyrokami Sądu Najwyższego z dnia
22 lutego 2001 r., III CKN 295/00 i z dnia 9 stycznia 2009, I CSK 304/08. Podkreślił,
iż oba te wyroki nie są dostępne na stronach internetowych Sądu Najwyższego, dlatego nie mógł się z nimi wcześniej zapoznać. Żalący się wskazuje, iż ostateczną decyzję o złożeniu skargi o wznowienie postępowania podjął w dniu 4 listopada 2010 r.
gdy zapoznał się z pełnomocnictwem wystawionym przez Dyrektora Wojskowego
Biura Emerytalnego. Podkreślił, iż w jego ocenie jest poza sporem, że pełnomocnik
Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego składając pełnomocnictwo podpisane
przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nie przedstawił Sądowi Okręgowemu, ani w trakcie postępowania przez Sądem Apelacyjnym żadnego dokumentu
potwierdzającego umocowanie organu państwowej jednostki organizacyjnej, który
udzielił pełnomocnictwa do działania w imieniu mocodawcy, jakim jest Skarb Państwa, zgodnie z przepisem art. 68 k.p.c. Żalący się powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2009 r., I CSK 304/08, zgodnie z którym taki stan może
być zakwalifikowany jako nienależyte umocowanie pełnomocnika w rozumieniu art.
379 pkt 2 k.p.c., co oznacza nieważność postępowania. Konkludując, żalący się
wskazał, iż brak należytego umocowania pełnomocnika Dyrektora Wojskowego Biura
Emerytalnego na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r., niewłaściwa interpretacja
przez Sąd Apelacyjny w Lublinie art. 407 § 1 k.p.c. oraz nie wyjaśnienie kiedy i w
jakich okolicznościach dowiedział się o możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowania, co było przyczyną odrzucenia przez Sąd Apelacyjny w dniu 13 stycznia
2011 r. skargi bez badania merytorycznej zasadności jej zarzutów, uzasadnia w pełni
wniesienie zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, aczkolwiek z innych względów
niż przytoczone w jego uzasadnieniu. Zauważyć należy, iż skarga ubezpieczonego z
dnia 24 listopada 2010 r. jest kolejną skargą o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września
2009 r. […]. Wcześniej Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r.
oddalił skargę strony o wznowienie postępowania zakończonego tymże orzeczeniem.
Tymczasem w myśl art. 416 § 1 i 2 k.p.c. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek
skargi o wznowienia, za wyjątkiem sytuacji, gdy skarga została oparta na podstawie
wznowienia określonej w art. 4011. W judykaturze podkreśla się, że przepis art. 416
k.p.c. podyktowany jest dążnością do utrzymania mocy obowiązującej prawomocnych wyroków i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym. Jest to przepis bezwzględny i ani przyczyny nieważności, ani przyczyny
restytucyjne nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, wydanym na skutek skargi o wznowienie (postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001 nr 7 - 8,
poz. 108). Poza sytuacją opisaną hipotezą normy art. 401¹ k.p.c. (a więc przypadkiem oparcia skargi o wznowienie postępowania na tej podstawie, jaką jest orzecze-
nie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie
którego został wydany zaskarżony wyrok, z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą), wyłączona jest możliwość ponownego domagania się
wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio
orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie tegoż postępowania. Reguła ta dotyczy
także przypadku wniesienia skargi przez inny podmiot lub oparcia jej na innej podstawie.
Wobec bezzasadności zarzutów skarżącego, Sąd Najwyższy z mocy art.
39814 w związku z art. 3941 § 3 orzekł o oddaleniu zażalenia.