Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 10/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses second retrial request barred by prior rejection under Art. 416 of Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III UZ 10/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's second request for retrial, which was filed after a previous rejection of a similar request. The appellant argued that the defendant's legal representative lacked proper authorization, but the court found this ground insufficient for a new trial. The decision relied on Article 416 of the Civil Procedure Code, which strictly prohibits further retrial requests once a prior request has been rejected, thereby upholding the finality of the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 416 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.; Once a request for retrial is rejected, a subsequent request based on different grounds is inadmissible unless it falls under the specific exception of Art. 4011.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request finality of judgments Civil Procedure Code procedural bar legal representation authorization defect Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 416 § 1, 2 k.p.c.
4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 416 k.p.c.).
Art. 4011 k.p.c.
Poza sytuacją opisaną w art. 4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca na podstawie art. 394 1 § 1 k.p.c.
art. 4011 k.p.c
Poza sytuacją opisaną w art. 4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art.
art. 416 k.p.c
4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 416 k.p.c.).
art. 68 k.p.c
udzielił pełnomocnictwa do działania w imieniu mocodawcy, jakim jest Skarb Państwa, zgodnie z przepisem art. 68 k.p.c.
art. 379 pkt 2 k.p.c
art. 407 § 1 k.p.c
przez Sąd Apelacyjny w Lublinie art. 407 § 1 k.p.c.
art. 401¹ k.p.c
Poza sytuacją opisaną hipotezą normy art. 401¹ k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 1142/00
Supreme Court dismisses appeal; final ruling on retrial request bars further retrial proceedings.
I CSK 304/08
22 lutego 2001 r., III CKN 295/00 i z dnia 9 stycznia 2009, I CSK 304/08.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 21 kwietnia 2011 r.

III UZ 10/11

Poza sytuacją opisaną w art. 4011 k.p.c., wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 416 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Halina

Kiryło (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia

2011 r. sprawy z odwołania Stanisława P. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura

Emerytalnego w L. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia odwołującego się

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2011 r. […]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. odrzucił

skargę o wznowienie postępowanie w sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Lublinie z 18 lutego 2009 r. i Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2009 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, iż wyrokiem z dnia

18 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w Lublinie rozpoznając odwołanie wnioskodawcy

Stanisława P. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 18 grudnia 2008 r. oddalił je i zasądził od wnioskodawcy na rzecz pozwanego kwotę 60 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Apelacja od tego wyroku wniesiona przez wnioskodawcę została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z

dnia 17 września 2009 r. Wnioskodawca wniósł skargę o wznowienia postępowania,

wskazując jako podstawę prawną skargi pozbawienie go możliwości działania poprzez brak jego należytej reprezentacji na rozprawie apelacyjnej. Skarga ta została

oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia 2009 r. W dniu

24 listopada 2010 r. wnioskodawca wniósł kolejną skargę o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Lublinie z 18 lutego 2009 r. i Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2009 r.

wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonych wyroków. Jako podstawę skargi wskazywał brak należytego umocowania pełnomocnika procesowego Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.

Sąd Apelacyjny w Lublinie podkreślił, iż ubezpieczony dowiedział się w styczniu lub lutym 2009 r. o osobie reprezentującej pozwanego - Dyrektora Wojskowego

Biura Emerytalnego, skoro brał udział w rozprawie przed Sądem Okręgowym i miał

możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz treścią pełnomocnictwa udzielonego

radcy prawnemu występującemu po stronie pozwanego. Wiedzę tę mógł posiąść

także w toku postępowania apelacyjnego, w którym stronę pozwaną reprezentował

ten sam pełnomocnik. Biorąc pod uwagę, że kolejna skarga o wznowienie postępowania z dnia 24 listopada 2010 r., oparta na zarzucie nieważności postępowania w

związku z nienależytą reprezentacją strony pozwanej, została wniesiona przez żalącego się po upływie trzymiesięcznego terminu od dowiedzenia się o podstawie

wznowienia, z mocy art. 410 § 1 w związku z art. 407 § 1 orzeczono o jej odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie wnioskodawca na podstawie art. 394 1 § 1 k.p.c.

złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania wraz z

ustawowymi odsetkami.

W uzasadnieniu żalący wskazał, iż wbrew ustaleniom poczynionym przez Sąd

Apelacyjny, o podstawie złożenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego dowiedział się dopiero w pierwszych

dniach listopada 2010 r. kiedy to zapoznał się z wyrokami Sądu Najwyższego z dnia

22 lutego 2001 r., III CKN 295/00 i z dnia 9 stycznia 2009, I CSK 304/08. Podkreślił,

iż oba te wyroki nie są dostępne na stronach internetowych Sądu Najwyższego, dlatego nie mógł się z nimi wcześniej zapoznać. Żalący się wskazuje, iż ostateczną decyzję o złożeniu skargi o wznowienie postępowania podjął w dniu 4 listopada 2010 r.

gdy zapoznał się z pełnomocnictwem wystawionym przez Dyrektora Wojskowego

Biura Emerytalnego. Podkreślił, iż w jego ocenie jest poza sporem, że pełnomocnik

Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego składając pełnomocnictwo podpisane

przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nie przedstawił Sądowi Okręgowemu, ani w trakcie postępowania przez Sądem Apelacyjnym żadnego dokumentu

potwierdzającego umocowanie organu państwowej jednostki organizacyjnej, który

udzielił pełnomocnictwa do działania w imieniu mocodawcy, jakim jest Skarb Państwa, zgodnie z przepisem art. 68 k.p.c. Żalący się powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2009 r., I CSK 304/08, zgodnie z którym taki stan może

być zakwalifikowany jako nienależyte umocowanie pełnomocnika w rozumieniu art.

379 pkt 2 k.p.c., co oznacza nieważność postępowania. Konkludując, żalący się

wskazał, iż brak należytego umocowania pełnomocnika Dyrektora Wojskowego Biura

Emerytalnego na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r., niewłaściwa interpretacja

przez Sąd Apelacyjny w Lublinie art. 407 § 1 k.p.c. oraz nie wyjaśnienie kiedy i w

jakich okolicznościach dowiedział się o możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowania, co było przyczyną odrzucenia przez Sąd Apelacyjny w dniu 13 stycznia

2011 r. skargi bez badania merytorycznej zasadności jej zarzutów, uzasadnia w pełni

wniesienie zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, aczkolwiek z innych względów

niż przytoczone w jego uzasadnieniu. Zauważyć należy, iż skarga ubezpieczonego z

dnia 24 listopada 2010 r. jest kolejną skargą o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 września

2009 r. […]. Wcześniej Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r.

oddalił skargę strony o wznowienie postępowania zakończonego tymże orzeczeniem.

Tymczasem w myśl art. 416 § 1 i 2 k.p.c. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek

skargi o wznowienia, za wyjątkiem sytuacji, gdy skarga została oparta na podstawie

wznowienia określonej w art. 4011. W judykaturze podkreśla się, że przepis art. 416

k.p.c. podyktowany jest dążnością do utrzymania mocy obowiązującej prawomocnych wyroków i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym. Jest to przepis bezwzględny i ani przyczyny nieważności, ani przyczyny

restytucyjne nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, wydanym na skutek skargi o wznowienie (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001 nr 7 - 8,

poz. 108). Poza sytuacją opisaną hipotezą normy art. 401¹ k.p.c. (a więc przypadkiem oparcia skargi o wznowienie postępowania na tej podstawie, jaką jest orzecze-

nie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie

którego został wydany zaskarżony wyrok, z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą), wyłączona jest możliwość ponownego domagania się

wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio

orzeczono o oddaleniu skargi o wznowienie tegoż postępowania. Reguła ta dotyczy

także przypadku wniesienia skargi przez inny podmiot lub oparcia jej na innej podstawie.

Wobec bezzasadności zarzutów skarżącego, Sąd Najwyższy z mocy art.

39814 w związku z art. 3941 § 3 orzekł o oddaleniu zażalenia.