Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 91/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation, upholding that the employer is the social security contributor for work performed by an employee via a third-party civil contract.

Numero d'incarto III UK 91/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that rejected the employer's claim regarding social security contributions. The employer argued that the employee's work performed for them through a third-party civil contract should not trigger additional contribution obligations beyond the main employment relationship. The court affirmed that the employer remains the sole contributor for the employee's activities, including those conducted via third-party civil agreements, based on established judicial interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The employer is the social security contributor for an employee's work performed on their behalf through a third-party civil contract, as such activity falls within the literal and systematic interpretation of the employee's scope.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions employer liability civil contract third party performance employee status contribution base Supreme Court ruling contratto di lavoro in cascata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
2 Konstytucji RP, art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art.
Art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Zważywszy, że w stosunku do pracownika płatnikiem składek jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), a art.
Art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 18 ust.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
117.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.as
art. 2 Konstytucji RP
na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
art. 3989 § 1 k.p.c
Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CSK 263/15
Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error in lower court ruling.
II UZP 6/09
Supreme Court rules employer is social security contributor when employee performs work via third-party contract.
I UK 252/09
Social Security Court dismisses appeal, ruling employer, not contractor, is liable for employee contributions under Art. 8 ust. 2a.
III UK 22/11
Social Security Court dismisses appeal; employer's request for employee's third-party income is lawful under Social Security Act.
I UK 5/12
Supreme Court dismisses appeal regarding social security contributions for civil law contract work performed by an employee. The court ruled that such income must be included in the contribution base. The court held that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration.
I CSK 33/18
Supreme Court dismisses cassation appeal as legal interpretation already established by prior precedent.
II CSK 15/18
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code Art. 3989.1.1.
I UK 268/17
Supreme Court dismisses social security appeal as legal issue already settled by precedent regarding sick pay return.
Generato dall'IA
II USK 66/25
Supreme Court dismisses social security appeal, ruling employer is sole contributor for third-party contract workers. The court rejects the claim that a third party can be a co-contributor. The decision upholds the statutory definition of employer under labor law. The court finds no legal basis for the appellant's interpretation of the social security act. The judgment clarifies that the employer alone bears the contribution obligation for such workers. The ruling emphasizes the uniformity of existing case law and statutory definitions. The court concludes that the appellant failed to provide new legal arguments. The decision affirms the employer's exclusive liability for social security contributions. The court rejects the argument regarding the separation of civil and labor contracts. The judgment confirms the employer's status as the sole payer under the law.
III UK 239/19
Supreme Court dismissed cassation appeal regarding social security contributions for work performed under civil law contracts. The court upheld the employer's liability for contributions based on established judicial interpretation. The decision confirms that the employer remains the contributor when an employee performs work for them via a third-party civil contract.
III AUa 1015/15
Appeal dismissed; employer remains liable for social insurance contributions when employee works for them via third-party contract.
II UK 144/19
Social security court dismissed appeal on work contracts, ruling service contracts lack defined work results.
III AUa 647/21
Social security court dismissed appeal, ruling employer must pay higher contributions for civil contracts benefiting the employer.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 91/19 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. ‎z udziałem zainteresowanych: R.J., M.W. ‎o objęcie ubezpieczeniami społecznymi i podstawę wymiaru składek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 października 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. II. zasądza od S. Spółka z o.o. w S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację płatnika składek S. spółki z o.o. w S. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przy udziale zainteresowanych R.J. i M.W. o objęcie ubezpieczeniami społecznymi i podstawę wymiaru składek.Sądy obu instancji przyjęły, że podstawowym skutkiem uznania osoby wskazanej w art. 8 ust. 2a za pracownika, jest objęcie jej obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi, chorobowym i wypadkowym jak pracownika (art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).

W związku z tym osoba ta podlega obowiązkowi zgłoszenia do wymienionych ubezpieczeń społecznych. Obowiązek ten obciąża płatnika składek (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Zważywszy, że w stosunku do pracownika płatnikiem składek jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), a art. 8 ust. 2a rozszerza pojęcie pracownika na jego dalszą aktywność w ramach umowy cywilnoprawnej, jeżeli w jej ramach świadczy on pracę na rzecz swojego pracodawcy, naturalne i zgodne z wykładnią literalną tego przepisu jest uznanie, że także w zakresie tej sfery aktywności należy go uznać na potrzeby ubezpieczeń społecznych za pracownika tego właśnie pracodawcy.

Sąd Apelacyjny wywiódł, że pracodawca, ustalając podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu stosunku pracy, powinien zsumować wynagrodzenie z umowy cywilnoprawnej z wynagrodzeniem ze stosunku pracy. Obowiązki płatnika powinny bowiem obciążać podmiot, na rzecz którego praca w ramach umowy cywilnoprawnej jest faktycznie świadczona i który w związku z tym uzyskuje jej rezultaty, unikając obciążeń i obowiązków wynikających z przepisów prawa pracy.Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego: art. 2 Konstytucji RP, art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 18 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1a w zw. z art. 8 ust. 2a oraz art. 4 pkt 2 lit. a oraz art. 17 ust. 1 oraz art. 4 pkt 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, albowiem jest ona oczywiście uzasadniona, a w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia.

Skarżąca podniosła, że przedmiotem sprawy jest objęcie ubezpieczeniami społecznymi osób, o których mowa w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. O ile przywołany przepis w zakresie uznania wskazanych w nim osób za pracowników był już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego o tyle jednak, jak dotąd Sąd Najwyższy nie przeanalizował zagadnienia systemowo pod kątem tego, czy w ustawie systemowej istnieje podstawa prawna do uznania, że obowiązek naliczenia i odprowadzenia składek - w przypadka, gdy praca świadczona jest na rzecz pracodawcy, ale umowa cywilna została zawarta z osobą trzecią, która wypłaca wynagrodzenia - obciąża tego pracodawcę, w szczególności czy tę podstawę prawną stanowi powszechnie uznany w orzecznictwie art. 8 ust. 2a ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Spełniające te wymogi naruszenie przepisów prawa powinno mieć postać kwalifikowaną, dostrzegalną bez potrzeby wnikliwej analizy prawnej i zagłębiania się w szczegóły sprawy. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do sformułowanego przez skarżącą problemu, związanego ze wskazaniem płatnika składek na ubezpieczenia społeczne, w sytuacji, gdy praca była świadczona na rzecz pracodawcy na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą trzecią.

Zagadnienie to nie ma zatem waloru nowości. Skarga kasacyjna nie jest również oczywiście uzasadniona, bowiem Sądy Apelacyjny w swoim rozstrzygnięciu oparł się na jednolitej i ugruntowanej wykładni przepisu art. 8 ust. 2a ustawy systemowej przyjmowanej w orzecznictwie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, (OSNP 2010 nr 3-4, poz.

46) przyjął, że pracodawca, którego pracownik wykonuje na jego rzecz pracę w ramach umowy o dzieło zawartej z osobą trzecią, jest płatnikiem składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe z tytułu tej umowy (art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych). Zdaniem Sądu Najwyższego zważywszy, że w stosunku do pracownika płatnikiem składek jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), a art. 8 ust. 2a rozszerza pojęcie pracownika na jego dalszą aktywność w ramach umowy cywilnoprawnej, jeżeli w jej ramach świadczy on pracę na rzecz swojego pracodawcy, naturalne i zgodne z wykładnią literalną tego przepisu jest uznanie, że także w zakresie tej sfery aktywności należy go uznać na potrzeby ubezpieczeń społecznych za pracownika tego właśnie pracodawcy.

Argumentował, że za taką wykładnią przemawia także art. 18 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, według którego, w przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 2a, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło. Z przepisu tego wynika logicznie, że płatnikiem jest pracodawca, a przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej jedynie "uwzględnia się" w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy.

Pogląd ten znalazł potwierdzenie w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego – wyrokach z dnia 14 stycznia 2010 r., I UK 252/09, LEX nr 577824; z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 266; z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 117.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.as