Supreme Court dismisses appeal for non-compliance as inadmissible regarding costs decisions under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against a final ruling on litigation costs, declaring it inadmissible under Article 4248 § 1 of the Civil Procedure Code. The lower court had dismissed the plaintiff's objection to the cancellation of mutual legal representation costs after the plaintiff withdrew their claim. The court ruled that such cost-related decisions are not subject to appeals for non-compliance, which are reserved only for final judgments on the merits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c. Appeals for non-compliance do not apply to final rulings on litigation costs; they are admissible only for final judgments on the merits where a final judgment is impossible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PUNP 2/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa R. A.przeciwko P.P.H.U. B. Sp. z o.o. w R. o wynagrodzenie i odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 sierpnia 2021 r.,na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV Pz [...], odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w R., postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019 r., oddalił zażalenie pełnomocnika powoda na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w pkt II postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 31 maja 2019 r., zgodnie z którym wzajemne koszty zastępstwa procesowego między stronami zostały zniesione.Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Powód R. A. dochodził od pozwanego P.P.H.U. B. Sp. z o.o. w R. zapłaty wynagrodzenia za kwiecień i maj 2018 r. oraz odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy.W dniu 6 lutego 2019 r.
Sąd pierwszej instancji wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił żądanie pozwu w całości. Pozwany złożył sprzeciw, podając, że należność dochodzona pozwem została uregulowana. Pismem z 7 maja 2019 r. powód cofnął pozew i jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego, podnosząc, że pozwany spełnił roszczenie po wniesieniu pozwu. W piśmie z 30 maja 2019 r. strona pozwana wyraziła zgodę na cofnięcie pozwu i wniosła o zasądzenia od powoda kosztów zastępstwa procesowego.Od powyższego postanowienia Sądu Okręgowego w R. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wywiódł pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: (-) art. 100 k.p.c., przez błędne uznanie, że zaszły przesłanki pozwalające na wzajemne zniesienie kosztów zastępstwa procesowego, podczas gdy kosztami zastępstwa procesowego należało obciążyć pozwanego i zasądzić ich zwrot na rzecz powoda; (-) art. 232 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, przez dokonanie sprzecznych ustaleń z treścią materiału dowodowego, brak uwzględnienia przez sąd przedstawionych przez powoda dowodów, które potwierdzają, iż roszczenie powoda jest w pełni uzasadnione; (-) 232 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., przez nietrafne określenie konsekwencji prawnych wynikających ze źródeł dowodowych i sformułowanie przez sąd błędnych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż analiza zgromadzonych dowodów prowadzi do odmiennych ustaleń niż tych, które poczynił Sąd.Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymaga odrzucenia jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, jeśli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Brzmienie takie nadane zostało cytowanemu przepisowi przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. (druk sejmowy nr 2525) celem ustawodawcy było ograniczenie obowiązku orzekania o niezgodności z prawem przez Sąd Najwyższy jedynie do przypadków niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2014 r., II BP 14/13, LEX nr 2551955).W przedmiotowej sprawie domniemanej kontroli ma podlegać postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 sierpnia 2019 r. (IV Pz [...]), mocą którego oddalono zażalenie powoda w przedmiocie kosztów procesu, o jakich niezgodnie z prawem – zdaniem powoda - orzekł Sąd Rejonowy w R., umarzając postępowanie wobec cofnięcia pozwu.
Tymczasem wniesiona skarga nie przysługuje od innych prawomocnych orzeczeń, w tym w szczególności postanowień formalnych, wpadkowych czy dotyczących kosztów postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lutego 2013 r., V CNP 44/12, LEX nr 1314478).Niezależnie od powyższych przesłanek tamujących należy skarżącemu zwrócić uwagę, że wniesiona skarga mogłaby być uwzględniona tylko wówczas, gdyby naruszenie prawa miało charakter kwalifikowany i elementarny. Z tego względu skarga nie może być traktowana jako środek prowadzący do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego wyroku sądu.
Niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może wynikać tylko z oczywistych błędów sądu, spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa. Dlatego skargę uzasadnia tylko dokonanie przez sąd wykładni prawa sprzecznej z treścią przepisu, nie uwzględniającej innych regulacji prawnych, naruszającej zasady utrwalone w orzecznictwie, a nadto bez ustosunkowania się do prawnej argumentacji strony. W zestawieniu z tym modelem procesowe podstawy wskazane w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zbudowane na wzór skargi kasacyjnej, już same w sobie dyskwalifikują tego rodzaju technikę, niezależnie od innych – bo pierwotnie dostrzeżonych - wad.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.