Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 12/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against referendum validity ruling as procedurally inadmissible under election law.

Numero d'incarto III PO 12/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a protest against the validity of a national referendum, ruling the appeal procedurally inadmissible. The petitioner argued the court was improperly staffed and lacked an implementing regulation for the referendum law, but the court noted no appeal remedies exist for Supreme Court decisions on referendum validity. Consequently, the court held that any further review of such rulings would violate the finality of the Supreme Court's decision on the referendum's validity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 ust. 2 Konstytucji RP; art. 60 pkt 2 ustawy o referendum ogólnokrajowym; Art. 129 ust. 2 Konstytucji RP; art. 248 pkt. 3 k.k.; ustawa o Sądzie Najwyższym: No appeal remedies exist for Supreme Court rulings on referendum validity, and further review is procedurally inadmissible due to the finality of the main decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
referendum validity procedural inadmissibility Supreme Court finality election protest implementing regulation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 125 ust. 2 Konstytucji RP
1375) - wniósł o unieważnienie referendum, zarzucając naruszenie art. 125 ust. 2 Konstytucji RP.
art. 60 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym
2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 60 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (jednolity tekst: Dz.U.
art. 129 ust. 2 Konstytucji RP
o wyborze Prezydenta RP nie jest aktem wykonawczym wobec art. 129 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż nie mieści się w granicach upoważnienia, a brak ustawy wykonawczej do art.
art. 248 pkt. 3 k.k.
Przerobienie kart do głosowania jest przestępstwem z art. 248 pkt. 3 k.k.”.
ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy
ustawa z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
art. 125 ust. 2 Konstytucji
w proteście przeciwko ważności referendum - zarządzonego na podstawie art. 125 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
art. 129 Konstytucji RP
Podniósł, że „ustawa o referendum ogólnokrajowym nie obowiązuje, gdyż jest sprzeczna z przepisem ustępu 2 art. 129 Konstytucji RP przez to, że nie został dochowany tryb wymagany do jej wydania”.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PO 12/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dawid Miąsik‎SSN Krzysztof Staryk w sprawie z protestu B. W. przeciwko ważności referendum,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2016 r.,‎skargi protestującego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt III SW […] , odrzuca środek zaskarżenia nazwany "wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania".

UZASADNIENIE

B. W. pismem z dnia 30 października 2015 r. wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt III SW [...]. W uzasadnieniu podkreślono, że Sąd Najwyższy był nienależycie obsadzony z uwagi na to, iż w wydaniu orzeczenia brał udział „sędzia sądu okręgowego M. P.”. Skarżący wniósł alternatywnie o „uzupełnienie orzeczenia z dnia 8 października 2015 r. w przedmiocie braku ustawy wykonawczej do przepisu ustępu 2 art. 129 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483). Zawarta w uzasadnieniu orzeczenia ocena nie odnosi się do tego zaniechania prawodawczego i jako taka nie dotyka istoty sprawy. Bez tego zabiegu nie jest możliwe dokonanie oceny protestu. Przerobienie kart do głosowania jest przestępstwem z art. 248 pkt. 3 k.k.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek przedstawiony w przedmiotowym piśmie jest niedopuszczalny i dlatego został odrzucony. Przypomnieć należy, że B. W. w proteście przeciwko ważności referendum - zarządzonego na podstawie art. 125 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 60 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 318) - postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 czerwca 2015 r. i wyznaczonego na dzień 6 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 852), którego wynik został obwieszczony w dniu 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1375) - wniósł o unieważnienie referendum, zarzucając naruszenie art. 125 ust. 2 Konstytucji RP.

Podniósł, że „ustawa o referendum ogólnokrajowym nie obowiązuje, gdyż jest sprzeczna z przepisem ustępu 2 art. 129 Konstytucji RP przez to, że nie został dochowany tryb wymagany do jej wydania”. Wyjaśnił, że ustawa z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta RP nie jest aktem wykonawczym wobec art. 129 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż nie mieści się w granicach upoważnienia, a brak ustawy wykonawczej do art. 129 ust. 2 Konstytucji RP oznacza, iż ważność wyboru na Prezydenta Rzeczypospolitej: A. K., dokonanego w dniu 8 października 2000 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy w dniu 6 listopada 2000 r., III SW 87/00 (Dz.U.

Nr 96, poz. 1052); L. K., dokonanego w dniu 23 października 2005 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 23 listopada 2005 r. III SW 195/95 (Dz.U. Nr 232, poz. 1966); B. K., dokonanego w dniu 4 lipca 2010 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 3 sierpnia 2010 r., III SW 370/10 (Dz.U. Nr 139, poz. 936) i A. D., dokonanego w dniu 24 maja 2015 r., stwierdzona przez Sąd Najwyższy dnia 23 czerwca 2015 r. III SW 66/15 (Dz.U. z 2015 r., poz. 952) nie ma skutków prawnych. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt III SW [...], na podstawie art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego (stosowanego z mocy art. 34 ust. 2 ustawy o referendum ogólnokrajowym, do warunków i trybu wnoszenia protestu oraz sposobu jego rozpatrzenia i trybu podejmowania uchwały w tej sprawie przez Sąd Najwyższy) pozostawił przedmiotowy protest bez dalszego biegu.

Sąd Najwyższy podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o referendum ogólnokrajowym, każda osoba uprawniona do udziału w referendum może wnieść protest ze względu na zarzut dopuszczenia się przestępstwa przeciwko referendum lub naruszenia przez Państwową Komisję Wyborczą przepisów tej ustawy dotyczących ustalenia wyników głosowania lub wyniku referendum. Żaden z zarzutów postawionych przez wnoszącego protest nie nawiązywał do tych okoliczności, co powoduje, że wniesione pismo nie jest co do istoty – mimo nadania takiej nazwy – protestem przeciwko referendum.Analizując dopuszczalność niniejszego środka zaskarżenia zatytułowanego wnioskiem należy zauważyć, że od postanowień Sądu Najwyższego nie przysługują środki odwoławcze.

Zarówno przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 Nr 21, poz. 112 ze zm.), jak i przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 318) nie dopuszczają możliwości zaskarżenia orzeczeń Sądu Najwyższego w przedmiocie ważności wyborów lub referendum ani skargą kasacyjna, ani zażaleniem, ani skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ani skargą o wznowienie postępowania. O niedopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Najwyższego o pozostawieniu protestu wyborczego (protestu przeciwko ważności referendum) bez dalszego biegu decyduje także wzgląd na ustrojową pozycję tego Sądu oraz na charakter i funkcję postępowania w kwestii ważności referendum.

Zakres zadań Sądu Najwyższego został określony w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.). Przepisy tej ustawy dotyczące postępowania przed Sądem Najwyższym nie pozwalają na przyjęcie stanowiska, że orzeczenia tego Sądu podlegają zaskarżeniu bez jednoznacznego określenia takiej możliwości w ustawie. Wszelka dalsza kontrola podjętych przez Sąd Najwyższy uchwał i wydanych orzeczeń musiałaby zostać wyraźnie przewidziana w ustawie. Nawet w postępowaniu przed sądami powszechnymi każdy środek odwoławczy (zaskarżenia) ma swą wyraźną podstawę.

Niedopuszczalność środków zaskarżenia od orzeczeń zapadłych w sprawie protestów wyborczych (referendalnych) wynika również z wyjątkowego trybu postępowania w przedmiocie ważności wyborów czy referendum. Rozpoznawanie protestów stanowi w tym przepadku wyodrębnioną część procedury, będącą w istocie postępowaniem wstępnym przed podjęciem uchwały o ważności wyborów (referendum). Po podjęciu takiej uchwały rozpatrywanie protestu byłoby całkowicie sprzeczne z funkcją postępowania w przedmiocie ważności wyborów czy referendum.

Trzeba bowiem podkreślić, iż uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2015 r., III SW […] w sprawie ważności referendum ogólnokrajowego przeprowadzonego w dniu 6 września 2015 r., jest ostateczna. Skoro Sąd Najwyższy rozstrzygając o ważności wyborów lub referendum ma na uwadze wszystkie wniesione protesty, to po podjęciu tej treści uchwały jakakolwiek kontrola prawidłowości postanowień dotyczących protestów wyborczych (referendalnych) jest niedopuszczalna (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., III SO 17/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 301; z dnia 2 lutego 2012 r., III SO 21/11, LEX nr 1215452; z dnia 27 sierpnia 2014 r., III SO 6/14, LEX nr 1504920; z dnia 27 sierpnia 2014 r., III SO 7/14, LEX nr 1738510; z dnia 4 grudnia 2014 r., III SO 10/14, LEX nr 1616915).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. l.n