Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 87/00 Generato dall'IA

Supreme Court upheld the validity of the 2000 Polish presidential election despite minor procedural irregularities found in protests.

Numero d'incarto III SW 87/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court declared the presidential election valid after reviewing 96 protests and the Electoral Commission's report. While the court acknowledged minor violations such as unauthorized campaigning and unsealed envelopes, it determined these did not affect the election results. Consequently, the court rejected all protests and confirmed Aleksander Kwaśniewski's victory based on the lack of material impact on the outcome.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej art. 75 ust. 1; art. 76 ust. 1; Ustawa Konstytucyjna art. 129 ust. 1: Procedural irregularities in an election do not invalidate the result if they did not materially affect the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
presidential election validity electoral protest rejection procedural irregularities material impact test Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544)
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej art. 129 ust. 1
- nie miały wpływu na wynik wyboru, a także biorąc pod uwagę wnioski Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej i Prokuratora Generalnego, na podstawie art. 129 ust.
art. 129 ust. 1 Konstytucji
- nie miały wpływu na wynik wyboru, a także biorąc pod uwagę wnioski Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej i Prokuratora Generalnego, na podstawie art. 129 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

UCHWAŁA SĄDU NAJWYŻSZEGO

z dnia 6 listopada 2000 r.

III SW 87/00

w sprawie ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

dokonanego dnia 8 października 2000 r.

Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Krystyna

Bednarczyk, Teresa Flemming-Kulesza, Katarzyna Gonera, Beata Gudowska, Józef

Iwulski, Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Roman Kuczyński, Jerzy Kuźniar,

Jerzy Kwaśniewski, Zbigniew Myszka, Teresa Romer, Walerian Sanetra, Jadwiga

Skibińska-Adamowicz, Stefania Szymańska, Maria Tyszel, Barbara Wagner, Andrzej

Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z udziałem Zastępcy Prokuratora Generalnego Stefana Śnieżki i Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Ferdynanda Rymarza, po rozpoznaniu

sprawy na posiedzeniu jawnym w dniu 6 listopada 2000 r., miał na uwadze, co następuje:

1. Zgodnie z ustawą z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544) Sąd Najwyższy rozstrzyga o ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie sprawozdania z wyborów przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą

oraz opinii wydanych przez ten Sąd po rozpoznaniu protestów (art. 75 ust. 1 i art. 76

ust. 1).

2. Sprawozdanie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 października 2000

r. informuje o prawidłowym przeprowadzeniu wyborów w 68 okręgowych komisjach

wyborczych i 24.681 obwodowych komisjach wyborczych oraz o nielicznych przypadkach naruszenia prawa wyborczego. Ze sprawozdania wynika, że nieprawidłowości dotyczyły spisów wyborców, zwłaszcza w szpitalach (w jednym z nich pominięto

kilkudziesięciu wyborców, czego następstwem była konieczność sporządzenia dodatkowego wykazu osób uprawnionych do głosowania w tym obwodzie zamkniętym).

Państwowa Komisja Wyborcza stwierdziła kilkakrotne naruszenie art. 77 ust. 1

ustawy, wprowadzającego zakaz agitacji w dniu głosowania i na 24 godziny przed

tym dniem. Podała także, iż grupy anarchistyczne zakłóciły głosowanie w trzech obwodach. Wynikłe stąd przeszkody w głosowaniu zostały niezwłocznie usunięte przez

siły porządkowe. O incydentalnym charakterze tych dwóch naruszeń prawa świadczy

okoliczność, iż z tego powodu nie wpłynął do Sądu Najwyższego żaden protest wyborczy.

W konkluzji Państwowa Komisja Wyborcza nie stwierdziła takich naruszeń

prawa wyborczego, które mogły wywrzeć wpływ na wyniki głosowania i wynik wyboru

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Do Sądu Najwyższego wpłynęło 96 protestów. Rozpatrując je Sąd Najwyższy w trzech sprawach wydał opinie uznające zasadność zarzutów. W dwóch opiniach stwierdził naruszenie art. 2 ustawy. Naruszenie to polegało w jednej sprawie na

bezpodstawnym skreśleniu wyborcy ze spisu wyborców, a w drugiej na uniemożliwieniu głosowania niepełnosprawnym uczestnikom pielgrzymki w Rzymie. W obu

sprawach zasadnie przyjęto, że z uwagi na liczbę osób pozbawionych możliwości

głosowania, naruszenia art. 2 ustawy nie miały wpływu na wynik wyborów. W trzeciej

opinii ustalono naruszenie art. 65 ust. 1 ustawy, polegające na przesłaniu przez 10

obwodowych komisji wyborczych protokołów głosowania w zaklejonych, lecz nie

opatrzonych pieczęcią kopertach. Nie miało to wpływu na wynik wyborów, gdyż

podstawą ustalenia wyników głosowania jest prawidłowo sporządzony protokół

głosowania.

W jedenastu sprawach Sąd Najwyższy wydał opinie o bezzasadności protestu

(art. 75 ust. 1 i 1a). W sprawach tych postawiono zarzuty przekroczenia granic dozwolonej pomocy w głosowaniu osobom niepełnosprawnym (art. 54), niezapewnienia

tajności głosowania ( art. 6), błędnego liczenia głosów wyborców (art. 61),

naruszenia przepisów o kampanii wyborczej, w tym art. 77 ust. 1 i art. 79 ust. 1

ustawy, głosowania poza lokalem wyborczym (art. 49). Zarzuty te nie zostały

udowodnione lub wynikały z błędnego rozumienia przez wnoszącego protest

przepisów ustawy.

W 71 sprawach Sąd Najwyższy pozostawił protesty bez dalszego biegu na

podstawie art. 74 ust. 1 i 2 ustawy, zaś w 10 sprawach uznał, że pismo wyborcy nie

jest protestem w rozumieniu art. 72 ust. 1 ustawy. Podstawami do wydania tych

orzeczeń było: wniesienie protestu przed terminem (3 sprawy) lub po terminie (21

spraw) określonym w art. 73 ust. 1 i 2 ustawy; wniesienie protestu przez podmiot nie-

uprawniony do tego na mocy art. 72 ust. 2 i 3 ustawy (3 sprawy); niezawiadomienie o

ustanowieniu pełnomocnika zamieszkałego w kraju przez wyborcę wnoszącego protest z zagranicy – art. 72 ust. 2 ustawy (3 sprawy); niewskazanie dowodów, na których oparte były zarzuty protestu, co stanowi naruszenie art. 73 ust. 3 ustawy (14

spraw); postawienie zarzutów wykraczających poza przewidziane w art. 72 ust. 1

ustawy podstawy protestu (24 sprawy); wniesienie protestu w sprawie, w której była

możliwość wniesienia skargi lub odwołania do sądu lub Państwowej Komisji Wyborczej przed dniem głosowania – art. 74 ust. 2 ustawy (10 spraw) oraz wniesienie protestu dotyczącego osoby, która nie została wybrana na Prezydenta RP – art. 72 ust.

1 ustawy (3 sprawy).

W jednej sprawie postępowanie zostało umorzone wobec cofnięcia protestu.

4. Prokurator Generalny wniósł o podjęcie uchwały stwierdzającej ważność

wyboru.

Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej wniósł o podjęcie uchwały

stwierdzającej ważność wyboru.

Sąd Najwyższy, po rozważeniu sprawozdania Państwowej Komisji Wyborczej oraz

opinii w sprawach protestów wyborczych stwierdził nieliczne naruszenia ustawy o

wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, które - przy uwzględnieniu obwieszczenia Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 9 października 2000 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych na

dzień 8 października 2000 r. (Dz.U. Nr 85, poz. 952) - nie miały wpływu na wynik wyboru, a także biorąc pod uwagę wnioski Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej i Prokuratora Generalnego, na podstawie art. 129 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, podjął następującą uchwałę:

wybór Aleksandra Kwaśniewskiego na Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, dokonany dnia 8 października 2000 r., jest ważny.