Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 710/25 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence due to failure to notify defendant of hearing, violating defense rights.

Numero d'incarto III KK 710/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the joint sentence issued by the Regional Court in Sulęczyn, ordering the case to be retried. The General Prosecutor argued that the defendant was not properly notified of the hearing date, effectively denying him the opportunity to participate or submit arguments. The Court agreed that this procedural flaw constituted a serious infringement of the defendant's right to defense, which could have influenced the severity of the combined penalty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 573 § 2 k.p.k.; Art. 117 § 1, 2 k.p.k.; Art. 134 § 2 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: Failure to properly notify a defendant of a hearing for a joint sentence, thereby depriving them of the opportunity to present their defense, constitutes a serious infringement of law that may have an important impact on the judgment and warrants the quashing of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence proper notification right to defense procedural violation quashing of judgment combined penalty hearing participation precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 573 § 2 k.p.k.
Skarżący zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 573 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 117 § 1 k.p.k.
Konsekwencją powyższego jest zatem obowiązek zawiadomienia skazanego, jako uprawnionego do wzięcia udziału w czynności procesowej, o jej czasie i miejscu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 117 § 1 k.p.k.).
Art. 117 § 2 k.p.k.
Ta zaś konkluzja, w połączeniu z okolicznością niestawiennictwa skazanego na rozprawie, implikowała konieczność odstąpienia od przeprowadzenia tej czynności (art. 117 § 2 k.p.k.).
Art. 134 § 2 k.p.k.
oraz art. 134 § 2 k.p.k. i w zw.
Art. 6 k.p.k.
z art. 6 k.p.k., polegające na wadliwym uznaniu, że zawiadomienie skazanego M.G.
art. 535 § 5 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, tym samym mogła zostać rozpoznana i uwzględniona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
akt VII K 427/18, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.
art. 11 § 3 k.k
z art. 117 § 1 i § 2 k.p.k.
art. 91 § 1 k.k
art. 262 § 2 k.k
akt II K 267/19, za przestępstwo z art. 262 § 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 710/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek (przewodniczący)‎SSN Igor Zgoliński‎SSN Paweł Kołodziejski (sprawozdawca) w sprawie M.G.skazanego wyrokiem łącznym po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 26 lutego 2026 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II K 345/21 uchyla zaskarżony wyrok łączny i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie do ponownego rozpoznania. Paweł Kołodziejski Marek Siwek Igor Zgoliński

UZASADNIENIE

W części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II K 345/21 ustalono, że M.G. w toczących się przeciwko niemu postępowaniach karnych został skazany prawomocnymi wyrokami: 1.Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Pyrzycach z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt VII K 427/18, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu 20 kwietnia 2018 r. – na karę 1 roku pozbawienia wolności;2.Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II K 502/19, za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełniony w okresie od dnia 27 lutego 2018 r. do dnia 9 maja 2018 r.

– na karę 2 lat pozbawienia wolności;3.Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K 267/19, za przestępstwo z art. 262 § 2 k.k. popełnione w okresie od dnia 18 do dnia 19 lipca 2018 r. – na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W części dyspozytywnej przedmiotowego wyroku Sąd Rejonowy w Sulęcinie orzekł, co następuje:I.na podstawie „art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk” połączył skazanemu wszystkie wymienione w części wstępnej kary jednostkowe pozbawienia wolności, a w ich miejsce wymierzył karę łączną 5 lat pozbawienia wolności;II.w pozostałym zakresie połączone wyroki pozostawił do odrębnego wykonania;III.zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.W dniu 17 lutego 2022 r. obrońca skazanego M.G. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku łącznego (w całości) i doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem (k. 29-30).

Doręczenie to nastąpiło w dniu 7 marca 2022 r. (k. 37). Wyrok ten – wobec braku jego zaskarżenia – uprawomocnił się w dniu 22 marca 2022 r. (k. 38). W dniu 17 grudnia 2025 r. (data prezentaty) kasację od ww. wyroku łącznego wywiódł Prokurator Generalny, zaskarżając to orzeczenie w całości, na korzyść skazanego M.G. Skarżący zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 573 § 2 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 134 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 6 k.p.k., polegające na wadliwym uznaniu, że zawiadomienie skazanego M.G. o terminie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego, wysłane na adres Kancelarii Adwokackiej, zostało mu prawidłowo doręczone i wystąpiły tym samym warunki do rozpoznania sprawy pod jego i obrońcy nieobecność w sytuacji, gdy skazany był pozbawiony wolności, co wynikało z treści wniosku adwokata i obligowało Sąd do doręczenia M.G. zawiadomienia o terminie pierwszej rozprawy wraz z pouczeniem o przysługujących mu prawach, za pośrednictwem administracji zakładu karnego, w konsekwencji czego skazany został pozbawiony prawa do osobistej obrony, w tym poddania wyroku łącznego kontroli Sądu wyższej instancji”.W związku z powyższym, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, tym samym mogła zostać rozpoznana i uwzględniona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że sąd rejonowy w toku postępowania o wydanie wyroku łącznego dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez nienależyte wykonanie obowiązku zawiadomienia skazanego M.G. o terminie rozprawy, a następnie wadliwe uznanie, że zawiadomienie to zostało skazanemu prawidłowo doręczone.

Uchybienia te rzutowały na rzetelność przeprowadzonego postępowania i skutkowały rażącym naruszeniem prawa skazanego do obrony, mogącym mieć istotny wpływ na treść wydanego w niniejszej sprawie wyroku łącznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd Rejonowy w Sulęcinie – już od chwili wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem obrońcy o wydanie wyroku łącznego (data pisma: 26 lipca 2021 r.; data wpływu na prezentacie: 4 sierpnia 2021 r.) – dysponował informacją, że skazany M.G. osadzony jest w Zakładzie Karnym w C., tj. na terenie Republiki Federalnej Niemiec (k. 1).

Okoliczność ta, wprost wynikająca z treści przedmiotowego wniosku, niewątpliwe powinna stanowić dla sądu rejonowego asumpt do rozważenia kwestii właściwego sposobu doręczenia pism sądowych adresowanych do osoby pozbawionej wolności, w tym zawiadomień o planowanych terminach czynności procesowych. W tym kontekście należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 134 § 2 k.p.k. osobom pozbawionym wolności doręcza się pismo za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu. Oczywiste jest przy tym, że skazany, jako strona postępowania, ma prawo wziąć udział w rozprawie toczącej się w przedmiocie wydania wyroku łącznego, choć jego osobiste stawiennictwo nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej (art. 573 § 2 zd. pierwsze k.p.k.).

Konsekwencją powyższego jest zatem obowiązek zawiadomienia skazanego, jako uprawnionego do wzięcia udziału w czynności procesowej, o jej czasie i miejscu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 117 § 1 k.p.k.). Stosowanie zaś do dyspozycji art. 117 § 2 k.p.k., czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej.Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że zawiadomienie o terminie rozprawy kierowane do skazanego M.G. (wraz z pouczeniem o przysługujących mu prawach) – zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 26 listopada 2021 r. (k. 23) – wysłane zostało na adres kancelarii jego obrońcy – adw.

A.H. Obrońca potwierdziła odbiór zarówno zawiadomienia kierowanego do niej osobiście, jak również zawiadomienia kierowanego do skazanego (k. 25-26). Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Sulęcinie, która odbyła się w dniu 10 lutego 2022 r., nie stawił się zarówno skazany M.G., jak też jego obrońca – adw. A.H. (w protokole błędnie wpisano „A.”), przy czym sąd ten uznał, że wyżej wymienieni zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie tej rozprawy. Po przeprowadzaniu przewodu sądowego bez udziału skazanego i jego obrońcy, sąd rejonowy wydał następnie zaskarżony kasacją wyrok łączny (protokół rozprawy – k. 27).

Z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, że skazany M.G. nie został w sposób prawidłowy zawiadomiony o terminie rozprawy. Skoro bowiem sąd rejonowy dysponował informacją o pobycie skazanego w konkretnym zakładzie karnym w jednym z krajów Unii Europejskiej, to zgodnie z dyspozycją art. 134 § 2 k.p.k. winien był (po ewentualnym zweryfikowaniu tej informacji i uzyskaniu szczegółowych danych adresowych) doręczyć skazanemu zawiadomienie o terminie rozprawy za pośrednictwem administracji tego zakładu tym bardziej, że we wniosku obrońcy nie wskazano żadnego innego sposobu i miejsca doręczania pism sądowych dla skazanego.

Wysłanie korespondencji sądowej kierowanej do skazanego na adres kancelarii prawnej obrońcy nie znajduje w realiach niniejszej sprawy zarówno faktycznej, jak i prawnej podstawy. Również w protokole rozprawy sąd rejonowy nie wskazuje trybu, w jakim uznał, że skazany został w niniejszej sprawie prawidłowo zawiadomiony o terminie dokonywanej czynności procesowej. W tym względzie podzielić należy przyjęte w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, że doręczenie przesyłki zawierającej zawiadomienie o rozprawie, kierowane do oskarżonego (odpowiednio też skazanego) przebywającego w zakładzie karnym, powinno następować w myśl unormowania zamieszczonego w art. 134 § 2 k.p.k. i tylko w tym trybie może wywołać skutek w postaci prawidłowego zawiadomienia oskarżonego (skazanego) o tej czynności (zob. m.in. wyroki SN: z 13 sierpnia 2014 r., III KK 216/14, z 1 stycznia 2013 r., IV KK 140/12;

K. Sychta [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Zagrodnik, Warszawa 2024, art. 134). Jednocześnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego stwierdza się – i pogląd ten zasługuje na akceptację – że treść art. 134 § 2 k.p.k. nie różnicuje sytuacji osób pozbawionych wolności na terenie kraju oraz przebywających w zakładach karnych za granicą. Skoro ustawodawca przewidział odrębny tryb doręczania pism procesowych osobom pozbawionym wolności (art. 134 § 2 k.p.k.), to również w odniesieniu do osób przebywających w warunkach izolacji za granicą (zwłaszcza, gdy miejsce ich pobytu jest organowi znane) – nie jest skuteczne ograniczenie się do instytucji doręczenia w innym trybie (zob. wyrok SN z 20 czerwca 2018 r., IV KK 437/17, OSNKW 2018, nr 10, poz. 63).

Uprawniony jest zatem wniosek, że pominięcie przez sąd rejonowy trybu doręczenia przewidzianego w art. 134 § 2 k.p.k. w stosunku do M.G., jako osoby pozbawionej wolności, oznacza w istocie brak zachowania prawidłowej formy powiadomienia go o terminie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego, co jedocześnie musi skutkować uznaniem, że obowiązek wynikający z treści art. 117 § 1 k.p.k. nie został prawidłowo zrealizowany. Ta zaś konkluzja, w połączeniu z okolicznością niestawiennictwa skazanego na rozprawie, implikowała konieczność odstąpienia od przeprowadzenia tej czynności (art. 117 § 2 k.p.k.).

W tym stanie rzeczy niezastosowanie właściwego trybu zawiadomienia skazanego M.G. o terminie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego i ostatecznie rozpoznanie sprawy bez jego udziału – a nadto przy braku stawiennictwa jego obrońcy – rażąco naruszało prawo skazanego do obrony (art. 6 k.p.k.). M.G. pozbawiony został bowiem możliwości zaprezentowania własnego stanowiska choćby na piśmie, czy też złożenia dodatkowych oświadczeń lub wniosków, tym bardziej, że w toku postępowania o wydanie wyroku łącznego nie miał on w istocie kontaktu z reprezentującym go obrońcą, co potwierdza treść oświadczenia adw.

A.H. złożonego na polecenie sądu w związku z postępowaniem zainicjowanym Europejskim Nakazem Aresztowania (k. 169). Słusznie akcentuje również skarżący, że brak należytego zawiadomienia M.G. o terminie rozprawy, pozbawiał go de facto możliwości skorzystania z instrumentu przewidzianego w art. 451 k.p.k. w zw. z art. 573 § 2 zd. drugie k.p.k., tj. prawa do złożenia wniosku o sprowadzenie skazanego na rozprawę. Chociaż sąd nie jest zobligowany do uwzględnienia takiego wniosku, to jednak uruchomienie mechanizmu przewidzianego w art. 451 k.p.k. w zw. z art. 573 § 2 zd. drugie k.p.k. gwarantuje, że w rozprawie musi uczestniczyć albo skazany, gdy wyrazi taką wolę, albo jego obrońca, gdyż w wypadku nieuwzględnienia wniosku skazanego o sprowadzenie na rozprawę, udział w niej obrońcy – zarówno z wyboru, jak i z urzędu – jest obowiązkowy (zob.

D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 573; wyrok SN z 31 sierpnia 2005 r., V KK 58/05, OSNKW 2005/11, poz. 113; wyrok SN z 21 lipca 2020 r., III KK 120/20). Stwierdzić zatem należy, iż naruszenie obowiązku należytego zawiadomienia skazanego o terminie czynności procesowej stanowi bez wątpienia rażącą obrazę prawa, mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, albowiem możliwość przedstawienia na forum rozprawy argumentów wspierających złożony wniosek o wydanie wyroku łącznego, została w odniesieniu do skazanego M.G. de facto wyłączona.

Procedowanie w tych warunkach – i to przy nieobecności obrońcy na rozprawie – w poważnym stopniu musiało wpłynąć na ocenę rzetelności postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Choć w tym postępowaniu zasadnicze znaczenie mają kwestie prawne dotyczące rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia warunków do połączenia określonych kar, to jednak nie można wykluczyć, że udział skazanego w tym postępowaniu oraz jego ewentualna aktywność mogłyby mieć znaczenie dla decyzji sądu o wymiarze kary łącznej, tym bardziej, że w zaskarżonym wyroku wysokość orzeczonej sankcji bliska była górnym granicom jej dopuszczalnego wymiaru.

Stąd też konieczne było uwzględnienie kasacji Prokuratora Generalnego i tym samym uchylenie zaskarżonego nią wyroku wraz z dyspozycją przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sulęcinie. Organ ten procedując powtórnie uwzględni powyższe uwagi i stosownie do aktualnej sytuacji prawnej skazanego M.G. zagwarantuje mu realizację prawa do obrony, respektując treść art. 573 § 2 k.p.k. oraz art. 117 § 1 i 2 k.p.k.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. Paweł Kołodziejski Marek Siwek Igor Zgoliński [WB]