Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 499/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's combined sentence for multiple crimes due to violation of statutory minimum calculation rules.

Numero d'incarto III KK 499/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the appellate court's judgment regarding the calculation of a combined sentence for the defendant R. G. The lower court incorrectly applied Article 86 § 1 of the Criminal Code, setting the combined penalty below the legally required minimum threshold for multiple crime chains. The court ruled that this error constituted a serious violation of law that significantly affected the judgment's outcome, necessitating a remand for recalculation in compliance with the correct statutory limits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 k.k.; Art. 91 § 2 k.k.: When calculating a combined sentence for multiple crime chains and individual crimes, the court must apply Article 91 § 2 k.k. as the exclusive legal basis and ensure the resulting penalty meets the minimum threshold defined in Article 86 § 1 k.k., which requires the sentence to exceed the highest individual penalty.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined sentence calculation multiple crime chains Criminal Code Article 86 statutory minimum threshold serious violation of law remand for retrial procedural error precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w pkt.
Art. 91 § 2 k.k.
VI i VII, przepisu art. 91 § 2 k.k., który stanowi, iż „jeżeli sprawca ‎w warunkach określonych w art.
Art. 85 § 1 k.k.
91 § 2 k.k., który stanowi, iż „jeżeli sprawca ‎w warunkach określonych w art. 85 § 1 k.k. popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw określonych w art.
Art. 85 § 2 k.k.
o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.W konsekwencji na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k.
Art. 91 § 1 k.k.
przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2.czynów zarzucanych mu w pkt.
Art. 537 § 2 k.p.k.
W tym stanie rzeczy, stwierdzając, że miała miejsce rażąca obraza przepisu prawa wskazanego w kasacji, która wywarła istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej (art. 537 § 2 k.p.k.).
art. 279 § 1 k.k
G.‎skazanego za czyn z art. 279 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 7 sierpnia 2024 r., kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść ‎od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 17 listopada 2022 r.
art. 279 k.k
za winnego popełnienia szeregu zarzuconych mu czynów wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 279 k.k.
art. 278 § 1 k.k
‎– siedmiokrotnie, art. 278 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 2022 r. sygn. akt III KK 138/22
wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 2022 r. sygn. akt III KK 138/22).
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 maja 2006 r. sygn. akt II AKa 126/06
wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 maja 2006 r. sygn. akt II AKa 126/06, Prok.
III KK 138/22
Supreme Court quashes combined sentence below statutory minimum, remanding for recalculation under Art. 86 § 1 KK.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 499/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński (przewodniczący)‎SSN Ryszard Witkowski (sprawozdawca)‎SSN Marek Motuk w sprawie R. G.‎skazanego za czyn z art. 279 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 7 sierpnia 2024 r., kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść ‎od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 17 listopada 2022 r. sygn. akt IV Ka 1380/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie z 9 maja 2022 r. sygn. akt II K 112/22/N, uchyla wyrok w zaskarżonej części, to jest co do orzeczenia o karze łącznej i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. [J.J.] Marek Motuk Zbigniew Kapiński Ryszard Witkowski

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie wyrokiem z 9 maja ‎2022 r. sygn. akt II K 112/22/N, uznał R. G. za winnego popełnienia szeregu zarzuconych mu czynów wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 279 k.k. ‎– siedmiokrotnie, art. 278 § 1 k.k. – pięciokrotnie, z art. 286 § 2 k.k. oraz z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przy ustaleniu, że: 1.czynów zarzucanych mu w pkt. 1, 2, 3, 5, 6 aktu oskarżenia, stanowiących pięć występków z art. 279 § 1 k.k. dopuścił się w krótkich odstępach czasu, ‎z wykorzystaniem takiej samej sposobności zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich, tj. w warunkach ciągu przestępstw, na podstawie art. 279 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2.czynów zarzucanych mu w pkt. 4, 7, 9 i 10 aktu oskarżenia, stanowiących cztery występki z art. 278 § 1 k.k. dopuścił się w krótkich odstępach czasu, ‎z wykorzystaniem takiej samej sposobności zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich, tj. w warunkach ciągu przestępstw, na podstawie art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;3.za czyn zarzucony mu w pkt. 8 aktu oskarżenia, stanowiący występek z art. 278 ‎§ 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;4.za czyn zarzucony mu pkt. 11 aktu oskarżenia, stanowiący występek z art. 279 ‎§ 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;5.za czyn zarzucony mu w pkt. 12 aktu oskarżenia, stanowiący występek z art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;6.za czyn zarzucony mu w pkt. 13 aktu oskarżenia, stanowiący występek z art. 286 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;7.za czyn zarzucony mu w pkt. 14 aktu oskarżenia, stanowiący występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.W konsekwencji na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w pkt.

I - VII wymierzył oskarżonemu R. G. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności (pkt. VIII). W wyroku tym na mocy art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono obowiązek naprawienia szkody (pkt X). Sąd orzekł również o dowodach rzeczowych i kosztach postępowania (pkt XI-XII). Sąd Okręgowy w Krakowie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy, wyrokiem ‎z 17 listopada 2022 r. o sygn. akt IV Ka 1380/22: 1.na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:uchylił punkt IV zaskarżonego wyroku i zmienił punkt I zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uznał oskarżonego R.

G. za winnego tego, że działając ‎w krótkich odstępach czasu od 25 maja 2021 r. do 29 sierpnia 2021 r. w K.‎z wykorzystaniem tej samej sposobności, popełnił przestępstwa zarzucane mu ‎w punktach 1, 2, 3, 5, 6, 11 aktu oskarżenia, stanowiące 6 występków z art. 279 ‎§ 1 k.k. i za ten ciąg występków z art. 279 § 1 k.k. na mocy art. 279 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;1.uchylił punkty III i V zaskarżonego wyroku i zmienił punkt II zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uznał oskarżonego R.

G. za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu od 1 maja 2021 r. do 10 września 2021 r. z wykorzystaniem tej samej sposobności, popełnił przestępstwa zarzucane mu w punktach 4, 7, 8. 9. 10, 12 aktu oskarżenia, a tym, że w zakresie czynu zarzucanego w punkcie 7 aktu oskarżenia ustalił, iż oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia nadto koło przednie od roweru, a wartość skradzionego roweru marki „G.” ustalił na kwotę nie mniejszą niż 9.000 złotych i nie wyższą niż 15.000 złotych oraz czyn z punktu 9 zakwalifikował jako występek z art. 278 § 1 k.k. i ustalił wartość rejestratora monitoringu wraz z 4 kamerami na kwotę 800 złotych, a łączną wartość szkody na kwotę 3.450 złotych, w zakresie czynu z punktu 8 aktu oskarżenia ustalił wysokość szkody na kwotę 2.500 złotych, a w zakresie czynu z punktu 12 aktu oskarżenia ustalił, że oskarżony dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dodatkowo pilota do wiatraka oraz dwóch śrub mikrometrycznych. a łączną sumę strat ustalił na kwotę 7.810 złotych i za ten ciąg występków z art. 278 § 1 k.k. na mocy art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. zmienił punkt VIII zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w punkcie I.

II, VI, VII wymierzył oskarżonemu R. G. karę łączną 2 lat ‎i 6 miesięcy pozbawienia wolności;3.na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. zmienił punkt XII zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzonej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłaty od kary w wysokości 400 złotych;1.na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy;2.zasądził od oskarżonego R. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę ‎ 400 złotych tytułem opłaty od kary łącznej wymierzonej za obie instancje‎ i zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa ‎ wydatków za postępowanie odwoławcze.

Wyrok został zaskarżony w zakresie orzeczenia o karze łącznej na niekorzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego, który zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego - art. 86 ‎§ 1 k.k., polegające na wymierzeniu kary łącznej poniżej dolnego progu przewidzianego w powyższym przepisie i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. Z treści wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie wynika bowiem, że sąd ten, kształtując na nowo wymiar kary łącznej orzeczonej wobec R. G. przy ustalaniu wysokości tej kary, kierował się zasadą absorpcji. W efekcie, łącząc kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, 1 roku i 9 miesięcy, 6 miesięcy oraz 6 miesięcy wymierzył karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższe daje podstawę do wnioskowania, że sąd odwoławczy pominął to, że art. 86 § 1 k.k. wyklucza możliwość orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji.

Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu - w brzmieniu nadanym przez art. 38 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz ‎o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086) - karę łączną wymierza się w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Ustawa ta w powyższym zakresie weszła w życie w dniu 24 czerwca 2020 r., a zatem przepis art. 86 § 1 k.k. w podanym brzmieniu obowiązywał zarówno w dacie popełnienia przez skazanego przypisanych mu czynów, jak i w dacie orzekania przez sąd odwoławczy.

R. G. dopuścił się bowiem zarzucanych mu czynów w okresach od 1 maja 2021 r. do 10 września 2021 r.; od 25 maja 2021 r. do 29 sierpnia 2021 r. oraz w dniu 14 września 2021 r. Tym samym, w przedmiotowej sprawie sąd, orzekając na podstawie art. 86 § 1 k.k. nie mógł wymierzyć oskarżonemu R. G. kary łącznej w wymiarze równym najwyższej z kar jednostkowych tj. 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a był zobowiązany do wymierzenia jej powyżej tej granicy, ‎w wymiarze zatem nie niższym niż kara 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 2022 r. sygn. akt III KK 138/22).

Zaistniałe uchybienie, polegające na rażącym naruszeniu art. 86 § 1 k.k. ‎w sposób oczywisty wywarło wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do orzeczenia kary łącznej, w wysokości jakiej nie można było orzec, tj. poniżej jej dolnej granicy.Niezależnie od powyższego, tylko na marginesie zauważyć należy również, ‎iż sąd odwoławczy zaniechał wskazania w podstawie prawnej wymiaru kary łącznej za dwa ciągi przestępstw określone w pkt. I i II oraz dwa przestępstwa jednostkowe określone w pkt. VI i VII, przepisu art. 91 § 2 k.k., który stanowi, iż „jeżeli sprawca ‎w warunkach określonych w art. 85 § 1 k.k. popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw określonych w art. 91 § 1 k.k. lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy tego rozdziału".

Zbędnym jest zatem w takim wypadku wskazywanie również przepisu art. 86 § 1 k.k. Ponieważ art. 91 § 2 k.k. stanowi wyłączną podstawą wymiaru kary łącznej, tylko ten przepis należy powoływać, konstruując wyrok (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 maja 2006 r. sygn. akt II AKa 126/06, Prok. i Pr.-wkl. 2007, nr 2 , poz. 14; Włodzimierz Wróbel (red.), Andrzej Zoll (red.), Kodeks karny. Cześć ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 52-116, wyd. V, opubl. WK2016). W tym stanie rzeczy, stwierdzając, że miała miejsce rażąca obraza przepisu prawa wskazanego w kasacji, która wywarła istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej (art. 537 § 2 k.p.k.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Krakowie winien mieć na uwadze poczynione uwagi i rozstrzygnąć sprawę w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. [J.J.][ms] Marek Motuk Zbigniew Kapiński Ryszard Witkowski