Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 402/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to supplement judgment on legal aid costs due to statute of limitations expiry.

Numero d'incarto III KK 402/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused a request to supplement a 2018 judgment regarding unpaid legal aid costs, citing the expiration of the statute of limitations. The defense attorney argued that a recent Constitutional Tribunal ruling invalidated specific fee regulations, necessitating a supplementary decision under Article 626 § 2 of the Code of Criminal Procedure. The court determined that the right to claim these costs had expired three years after the 2018 judgment became final, rendering the request inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 626 § 2 k.p.k.; Art. 20 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych; The right to claim state-paid legal aid costs is subject to a three-year statute of limitations, which bars a supplementary judgment if the claim is not filed within the prescribed period.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations legal aid costs supplementary judgment Code of Criminal Procedure state reimbursement admissibility final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 626 § 2 k.p.k.
W związku z powyższym w ocenie obrońcy uzasadnione jest wydanie postanowienia uzupełniającego w trybie art. 626 § 2 k.p.k.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Na możliwość wydania w trybie art.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP
kwotę 738 zł, obejmującą już należny VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie (pkt 2), nadto zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (pkt 3).Adwokat T.W., na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw.
Art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
Uwzględnić tu trzeba treść art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.: Dz.U.
Art. 641 k.p.k.
Nie sposób pominąć i tego, że stosownie do art. 641 k.p.k., prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, kiedy należało je uiścić (zob.
art. 13 § 1 k.k
skazanego z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 626 § 2 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2024 r., wniosku obrońcy skazanego o uzupełnienie orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie art. 626 § 2 k.p.k.
art. 190 ust. 4 Konstytucji RP
kwotę 738 zł, obejmującą już należny VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie (pkt 2), nadto zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (pkt 3).Adwokat T.W., na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw.
art. 641 k.p.k
Nie sposób pominąć i tego, że stosownie do art. 641 k.p.k., prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, kiedy należało je uiścić (zob.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2023 r., I KZP 5/23
postanowienie SN z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21
postanowienie SN z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21).
postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2024 r., III KK 352/20
postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2024 r., III KK 352/20).
uchwała SN z dnia 20 listopada 1975 r., VI KZP 30/75
uchwała SN z dnia 20 listopada 1975 r., VI KZP 30/75).
V KK 4/21
Supreme Court dismisses request for supplementary ruling on defense costs based on unconstitutional fee regulations.
III KK 352/20
Supreme Court dismisses defense appeal but overturns sentence regarding specific criminal means for victim K.M.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 402/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie P.Ł. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2024 r., wniosku obrońcy skazanego o uzupełnienie orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. postanowił: wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt III KK 402/18, Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację wniesioną przez obrońcę z urzędu P.Ł. (pkt 1) oraz zasądził od Skarbu Państwa na rzecz tego obrońcy – adw. T.W. kwotę 738 zł, obejmującą już należny VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie (pkt 2), nadto zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (pkt 3).Adwokat T.W., na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 626 § 2 k.p.k., wniósł o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w pkt 2 wskazanego postanowienia poprzez przyznanie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w dodatkowej kwocie 738 zł, obejmującej już VAT.W uzasadnieniu tego wniosku jego autor wskazał, że Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r., SK 90/22, uznał, iż § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym w ocenie obrońcy uzasadnione jest wydanie postanowienia uzupełniającego w trybie art. 626 § 2 k.p.k.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Na możliwość wydania w trybie art. 626 § 2 k.p.k. postanowienia, którym uzupełniająco zasądzonoby koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z uwzględnieniem stawek należnych adwokatowi działającemu z wyboru wskazano w postanowieniu składu siedmiu sędziów SN z dnia 13 grudnia 2023 r., I KZP 5/23. Zapatrywanie to Sąd Najwyższy w składzie niniejszym w pełni podziela.

Do orzeczenia tego odwołuje się również autor rozpatrywanego wniosku. Rzecz jednak w tym, że pomija już on, iż w uzasadnieniu tegoż postanowienia stwierdzono, że zastosowanie w takim wypadku art. 626 § 2 k.p.k. limitowane jest też terminami przedawnienia roszczenia. W wypadku kosztów obrony z urzędu i dochodzonych z tego tytułu kwot, roszczenie powstaje z chwilą wydania przez sąd rozstrzygającego tę kwestię orzeczenia. W niniejszej sprawie orzeczenie o zasądzeniu od Skarbu Państwa kosztów obrony z urzędu wydane zostało w dniu 6 września 2018 r.

Uwzględnić tu trzeba treść art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.), stosowanego w takim wypadku per analogiam, a zakładającego, że prawo strony do żądania zwrotu opłaty przedawnia się z upływem 3 lat od dnia powstania tego prawa (zob. np. postanowienie SN z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21). Nie sposób pominąć i tego, że stosownie do art. 641 k.p.k., prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, kiedy należało je uiścić (zob. postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2024 r., III KK 352/20).

Bezsprzecznie termin ten dotyczy wszystkich kosztów procesu i liczyć go należy od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, a jeżeli nie określono w nim wysokości tych kosztów - od daty uprawomocnienia się postanowienia ustalającego wysokość tych kosztów, wydanego na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. (zob. uchwała SN z dnia 20 listopada 1975 r., VI KZP 30/75). Zastosowanie wskazanych regulacji w drodze analogii skutkuje przyjęciem, że przedawnienie roszczenia adw. T.W. nastąpiło zatem w dniu 6 września 2021 r., a więc na około 3 lata przed datą wpływu niniejszego wniosku do Sądu Najwyższego.

Tym samym nie wchodziło w grę wnioskowane uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie. [WB]r.g. ‎