Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 303/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed private prosecutor's cassation as obviously groundless due to lack of objective evidence.

Numero d'incarto III KK 303/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation against the lower court's acquittal of the accused for intentional injury. The prosecutor argued that the lower court ignored evidence, but the court found the appeal contained only subjective views and hypotheses lacking objective proof. The decision rested on the principle that cassation reviews are limited to clear errors of law and do not serve as a second instance for re-evaluating facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision was based on a clear error of law or a significant factual mistake affecting the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless private prosecutor acquittal maintenance lack of objective evidence causalità della lesione alla spalla lesione al polso lesione corporale da infortunio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k., bowiem do wszystkich zarzutów apelacji Sąd odniósł się w sposób szczegółowy, a więc rzetelny i zgodny z przepisami.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Należy wskazać, chociaż ten zarzut nie został podniesiony w kasacji, że nie doszło również do naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 535 § 3 k.p.k.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎sprawy M.
Art. 624 § 1 k.p.k.
akt IV 1 Ka (…) - i jednocześnie na zasadzie art. 624 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 624 § 2 k.p.k.
akt IV 1 Ka (…) - i jednocześnie na zasadzie art. 624 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich oskarżyciela prywatnego na zasadzie słuszności.
§ 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
§ 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądzono na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokata R.
art. 535 § 3 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎sprawy M.
art. 157 § 2 k.k
(S.) uniewinnionego od zarzutu z art. 157 § 2 k.k.,‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego J.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 303/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎sprawy M. S. (S.) uniewinnionego od zarzutu z art. 157 § 2 k.k.,‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego J. B. od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt IV Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.‎z dnia 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt II K (…), postanowił 1. oddalić kasację pełnomocnika jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić oskarżyciela prywatnego J. B. od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. G., Kancelaria Adwokacka w O., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i 80/100), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz oskarżyciela prywatnego.

UZASADNIENIE

Oskarżyciel prywatny J. B. oskarżył M. S. o przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. polegające na tym, że w dniu 10 września 2016 r. w B. woj. (…), działaniem umyślnym polegającym na uderzeniu ręką oskarżyciela prywatnego J. B. w okolice serca, złapaniu za bark, przewróceniu, złapaniu za nogę, wykręcaniu ręki lewej „w sposób zapaśniczy”, utrzymując ten stan przez 15 minut, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci: urazu skrętnego stawu barkowo-obojczykowego lewego z uszkodzeniem ścięgien stożka rotatorów barku lewego, stłuczenia lewej stopy, otarcia naskórka twarzy w okolicy prawego oczodołu, otarcia naskórka lewego ramienia, klatki piersiowej, okolicy lędźwiowej, dwóch zasinień w lewej połowie klatki piersiowej na wysokości drugiego i czwartego żebra, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni.Po rozpoznaniu tej sprawy Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt II K (…), przyjął, że w czasie oraz miejscu opisanym powyżej M.

S. działał w warunkach obrony koniecznej, a do powstania obrażeń ciała u J. B. (naruszających czynności narządów jego ciała na okres poniżej dni 7 w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. w postaci otarcia naskórka twarzy w okolicy oczodołu prawego, otarcia naskórka ramienia lewego, klatki piersiowej, okolicy lędźwiowej i dwóch zasinień w lewej połowie klatki piersiowej na wysokości II i IV żebra) doszło, gdy oskarżony odpierał bezpośredni bezprawny zamach w/w oskarżyciela prywatnego (który zaatakował go na klatce schodowej budynku podczas wykonywania przez M.

S. prac malarskich chwytając go za kark, za szyję, a później wyprowadzając w jego kierunku uderzenia rękami, kopiąc w okolice brzucha, usiłując uderzyć go swoją głową i grożąc przy tym pozbawieniem życia) - i na podstawie art. 25 § 1 k.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu. Zasądził przy tym od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. G. kwotę 1.845 zł, w tym VAT, tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielowi prywatnemu w toku postępowań prowadzonych przed tym Sądem pod sygn.

II K (…) i II K (…) oraz przed Sądem Okręgowym w K. o sygn. akt IV 1 Ka (…) - i jednocześnie na zasadzie art. 624 § 1 i 2 k.p.k. zwolnił oskarżyciela prywatnego od obciążenia go tymi kosztami; nadto na mocy art. 632 pkt 1 k.p.k. w pozostałym zakresie kosztami procesu obciążył oskarżyciela.Apelacje od tego wyroku wnieśli oskarżyciel prywatny oraz jego pełnomocnik.Po ich rozpoznaniu wyrokiem z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.

R. G. kwotę 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi prywatnemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, nadto od oskarżyciela prywatnego zasądził na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 100 zł i zwolnił go od wydatków za postępowanie przed Sądem drugiej instancji.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, który na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił inne rażące naruszenia prawa, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisy regulujące modus procedendi Sądu w toku postępowania dowodowego, w postaci:a/ przepisu art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd II instancji dowolnej oraz jednostronnej oceny zgromadzonych dowodów w sprawie, uchybiającej zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, skutkującej przyznaniem waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M.

S. oraz dokonaniem na ich podstawie niekorzystnych dla pokrzywdzonego J. B. ustaleń faktycznych, a jednocześnie nieprzyznanie waloru wiarygodności zeznaniom oskarżyciela prywatnego w sytuacji, gdy:- depozycje J. B. dotyczące zarówno przebiegu jak i skutków zdarzenia z dnia 10 września 2016 r. były od początku spójne i konsekwentne, a nadto uzupełnione o nagranie video i dokumentację medyczną;- zeznania J. B. odnośnie relacji z rodziną K. zostały potwierdzone przez samego oskarżonego i świadków;b/ przepisu art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd II instancji dowolnej oraz jednostronnej oceny zgromadzonych dowodów w sprawie, uchybiającej zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, skutkującej przyznaniem waloru wiarygodności zeznaniom B.

K., w sytuacji gdy nie powinny być one miarodajne dla dokonywania na ich kanwie istotnych ustaleń faktycznych sprawy z uwagi na zaistniały głęboki i długoletni konflikt z oskarżycielem prywatnym, a także fakt, że świadek nie widział zdarzenia;c/ przepisu art. 7 k.p.k. poprzez oczywiście niewłaściwą ocenę dowodu z opinii głównej oraz uzupełniającej Collegium (…) Uniwersytetu (…) i uznanie ją za opinię jasną pełną, stanowczą w sytuacji, gdy opinia ta w zakresie stwierdzenia, że obecny stan zdrowia oskarżyciela prywatnego jest spowodowany zmianami degradacyjnymi, nie zaś skutkiem zdarzenia z aktu oskarżenia, pozostaje w oczywistej sprzeczności z nagraniem, dokumentacją medyczną oraz faktem, że oskarżyciel prywatny nigdy wcześniej nie miał żadnych dolegliwości stawu barkowego.W konkluzji pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k., co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie tego przepisu.

Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.Niniejsza kasacja znajduje się na granicy dopuszczalności – jakkolwiek jej zarzuty skierowane zostały bezpośrednio przeciwko orzeczeniu Sądu odwoławczego, to należy zauważyć, iż Sąd ten nie czynił własnych ustaleń faktycznych (jak błędnie przyjmuje autor kasacji), a zatem nie mógł naruszyć przepisu art. 7 k.p.k. Po drugie, autor kasacji podnosi zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co nie może być uznane za zabieg dopuszczalny w tym postępowaniu i skuteczny.

Chociaż formalnie został przedstawiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci naruszenia art. 7 k.p.k., to cała treść kasacji odnosi się sfery ustaleń faktycznych – i to nie tyle sposobu ich czynienia, czyli ewentualnego naruszenia reguł wynikających z art. 7 k.p.k., lecz jedynie do próby podważenia wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, świadka B. K., opinii biegłego oraz wyjaśnień oskarżonego. Uzasadnienie zarzutów kasacyjnych ogranicza się do forsowania wersji wydarzeń odmiennej niż przyjęta przez Sąd I instancji, a uznana za trafną przez Sąd odwoławczy i wyrażenia braku zgody na ustalenia faktyczne przyjęte w wyroku Sądu I instancji.

W szczególności pełnomocnik nie wyjaśnia, na czym miałoby polegać naruszenie przepisów procesowych przez Sąd I instancji, ograniczając się do przedstawienia swojej wersji wydarzeń. Nie wspomina również, na czym miałoby polegać naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy. W rezultacie, kasacja została zbudowana na kwestionowaniu trafności poczynionych ustaleń faktycznych, co nie jest zabiegiem skutecznym na etapie postępowania kasacyjnego, bowiem prowadzi do obejścia przepisu art. 523 k.p.k. i przekształcenia kontroli kasacyjnej w apelacyjną.

Taki sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego nie mógł zostać uznany za prawidłowy. Jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, istotą kasacji nie może być samo negowanie wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych (także w zakresie możliwości przypisania winy oskarżonemu) tylko dlatego, że zostały one ocenione w sposób dla skarżącego niekorzystny. Tego rodzaju zabieg stanowi nie tylko nieuprawnioną polemikę, ale też obejście przepisu art. 523 k.p.k. Z faktu zaś, iż określonym dowodom Sądy nadały walor wiarygodności, innym zaś go odmówiły, nie sposób czynić zarzutu obrazy prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 września 2020 r., I KK 83/20, LEX nr 3093754; z dnia 29 maja 2020 r., II KK 240/19, LEX nr 3275638).

Przede wszystkim zaś kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień – i to rażących – w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Postępowanie kasacyjne nie jest tzw. trzecią instancją, nie służy zatem do inicjowania powtórnej kontroli w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani ponownej kontroli poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację błędów wynikających z wadliwego w stopniu rażącym zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego albo związanych z wystąpieniem przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k., tj. tzw. bezwzględnych podstaw odwoławczych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 maja 2021 r., V KK 149/21, LEX nr 3269964; z dnia 27 lipca 2021 r., I KK 121/20, LEX nr 3304206).

Z pewnością, mimo przedstawienia skrótowych rozważań na temat różnicy między zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, a zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k., skarżący tego rozróżnienia nie stosuje w treści uzasadnienia kasacji. Nie można było bowiem uznać, że autor kasacji wykazał nie tylko naruszenie prawa „wyraźne, oczywiste, bezsporne, bardzo duże, zasadne i podstawowe”, ale w ogóle jakiekolwiek. Podobnie nie przekonał, że doszło do „wybiórczego potraktowania przez Sąd dowodów i pominięcia w uzasadnieniu wyroku analizy odnośnie do wiarygodności lub niewiarygodności dowodów”.

Sąd I instancji bowiem prawidłowo i w sposób pełny dokonał oceny dowodów przedstawionych w sprawie pod kątem ich wiarygodności. Należy wskazać, chociaż ten zarzut nie został podniesiony w kasacji, że nie doszło również do naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., bowiem do wszystkich zarzutów apelacji Sąd odniósł się w sposób szczegółowy, a więc rzetelny i zgodny z przepisami. Wskazał wyraźnie, na jakiej podstawie i dlaczego uznał, że Sąd i instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku oraz dlaczego wymowa zebranego w sprawie materiału dowodowego była jednoznaczna.

Przede wszystkim zaś odniósł się już do wszystkich problemów podnoszonych obecnie w kasacji, w tym do oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego M. S., zeznań oskarżyciela prywatnego J. B., a w tym - jego relacji z rodziną K., wiarygodności zeznań świadka B. K. oraz opinii głównej i uzupełniającej Collegium (…) U (…) i przyczyn uznania jej za jasną i pełną. Nie ma potrzeby ponownego przytaczania tej argumentacji i wyjaśniania, dlaczego jest trafna, bowiem kontrola apelacyjna została już raz przeprowadzona - można jedynie zalecić autorowi kasacji zapoznanie się z uzasadnieniem wyroku Sądu odwoławczego, bowiem kasacja została sporządzona niejako bez wykazania się jego znajomością.

Sąd odwoławczy wskazał w szczególności - „Zarzuty przedstawione w apelacji pełnomocnika, jak i obszerne, lecz w znamienitej części irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wywody zawarte w apelacji oskarżyciela prywatnego, w ocenie Sądu Odwoławczego stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Odwoławczy dostrzega również, że argumenty przedstawione w obu apelacjach są wyłącznie uzewnętrznieniem subiektywnych poglądów skarżącego opartych na wybiórczym traktowaniu zebranego materiału dowodowego i formułowaniu wyłącznie hipotez nie znajdujących obiektywnego, jednoznacznego potwierdzenia w treści przeprowadzonych dowodów, przy oczywistym jednoczesnym ignorowaniu wywodów i argumentów Sądu I instancji przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz poczynionych przez niego prawidłowych ustaleń faktycznych” – i z taką oceną nie sposób się nie zgodzić.

Reasumując, Sąd odwoławczy prawidłowo i rzetelnie rozważył zarzuty apelacji, a dokonana analiza uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie daje podstaw do twierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Skarżący bowiem nie wykazał, iż niektóre z zarzutów apelacyjnych nie zostały w ogóle rozpoznane (naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.), lub też jedynie w sposób niepełny (naruszenie art. 457 § 3 k.p.k.). Oba te zarzuty wymagałyby bowiem nadto wykazania, że uchybienia takie, jeżeli faktycznie wystąpiły - miały istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r., V KK 108/18, LEX nr 2642389; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2019 r., V KK 613/18, LEX nr 2615843) – czego pełnomocnik nie uczynił.

Kasacja nie służy do ponawiania kontroli instancyjnej dokonanej przez sąd odwoławczy. Z powyższego wynika, że zarzuty podnoszone w tym środku zaskarżenia powinny - i to rzeczywiście, a nie tylko pozornie - dotyczyć orzeczenia sądu odwoławczego. Można co prawda w kasacji wytykać uchybienie także wyrokowi sądu I instancji, ale warunkiem skuteczności tak skonstruowanego zarzutu jest wykazanie, że uchybienie to przeniknęło do wyroku sądu odwoławczego, będącego przedmiotem zaskarżenia. Takie <<wykazanie>> powinno nastąpić zarówno poprzez powołanie przepisów, które sąd odwoławczy naruszył dopuszczając do <<przeniesienia>> tego uchybienia do swojego orzeczenia, jak i poprzez stosowną argumentację (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 listopada 2021 r., II KK 513/21, LEX nr 3335599; z dnia 9 stycznia 2019 r., IV KK 694/18, LEX nr 2604055; z dnia 29 stycznia 2019 r., IV KK 783/18, LEX nr 2613541; z dnia 5 grudnia 2017 r., III KK 289/17, LEX nr 2427119; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2018 r., V KK 421/17, LEX nr 2488976).

W niniejszej sprawie jednak do takiego „efektu przeniesienia” nie doszło.Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Sąd Najwyższy oddalił kasację pełnomocnika oskarżyciela prywatnego na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. jako oczywiście bezzasadną. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich oskarżyciela prywatnego na zasadzie słuszności. Na podstawie § 4 ust. 3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądzono na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokata R.

G. od Skarbu Państwa kwotę 442,80 zł, obejmującą także VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz oskarżyciela prywatnego J. B.