Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 20/25 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ruling for failing to check prior identical criminal proceedings before dismissal.

Numero d'incarto III KK 20/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's judgment and dismissed the criminal proceedings against the defendant. The defendant had been previously convicted for the same act within the same timeframe in a separate, earlier case. The court ruled that the lower court erred by accepting the prosecutor's request to dismiss the case without verifying this prior conviction, which created a procedural defect requiring a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 537 § 2 k.p.k.: The court must verify that circumstances do not raise doubts before dismissing a case; failure to check for identical prior proceedings constitutes a procedural defect requiring quashing.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural defect prior conviction dismissal without trial criminal proceedings procedural review identical acts quashing of judgment proroga della carcerazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 343 § 6 i 7 k.p.k.
art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw.
Art. 335 § 2 k.p.k.
z art. 335 § 2 k.p.k. oraz art.
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w sprawie; II.
Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
akt II K 388/23, zostało już wcześniej zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. W konsekwencji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 4 marca 2024 r., sygn.
Art. 537 § 2 k.p.k.
zm.).Z tych też względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie w tej sprawie (art. 537 § 2 k.p.k.).
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
Jednocześnie na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art.
Art. 638 k.p.k.
i art. 638 k.p.k. kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.
art. 209 § 1 k.k
skazanego z art. 209 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 338/16
Supreme Court quashes lower court judgment for failure to verify prior conviction record before summary conviction.
III KK 260/07
wyrok SN z dnia 25 października 2016 r., IV KK 338/16; wyrok SN z dnia 26 września 2007 r., III KK 260/07; wyrok SN z dnia 17 listopada 2004 r., V KK 272/04).
V KK 272/04
wyrok SN z dnia 25 października 2016 r., IV KK 338/16; wyrok SN z dnia 26 września 2007 r., III KK 260/07; wyrok SN z dnia 17 listopada 2004 r., V KK 272/04).
III KK 147/09
wyrok SN z dnia 23 lipca 2009 r., III KK 147/09).
I KK 436/22
Supreme Court quashes lower court verdict for failure to exclude time periods where defendant served prior prison sentence.
V KK 4/09
wyrok SN z dnia 18 lutego 2009 r., V KK 4/09).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 20/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek (przewodniczący)‎SSN Paweł Kołodziejski (sprawozdawca)‎SSN Igor Zgoliński w sprawie Ł. J. skazanego z art. 209 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 16 kwietnia 2025 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II K 16/24 I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w sprawie; II. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa [J.J.] Paweł Kołodziejski Marek Siwek Igor Zgoliński

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Nowym Targu wyrokiem z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II K 16/24, uznał Ł. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu polegającego na tym, że „w okresie od 12 października 2021 r. do 07 marca 2022 r. w K. n/D rejonu [...], uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniej córki O. J. określonego co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w N. z dnia 24.05.2018 r. do sygn. akt IC […], przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych”, tj. występku z art. 209 § 1 k.k., za który wymierzył mu karę 2 lat ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Jednocześnie na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązał go do bieżącego łożenia alimentów na rzecz córki i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 370 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym wymierzył opłatę w wysokości 300 zł. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 12 marca 2024 r. Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego Ł. J. . Jednocześnie orzeczeniu temu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora o skazanie Ł.

J. bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku skazującego w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu i wina oskarżonego budziły wątpliwości w świetle uprzedniej karalności wymienionego, co skutkowało wydaniem w dniu 4 marca 2024 r. wyroku skazującego Ł. J. za czyn z art. 209 § 1 k.k. popełniony w okresie od 12 października 2021 r. do 7 marca 2022 r. pomimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby, zawierającego się w identycznych granicach czasowych przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., tj. w okresie od 12 października 2021 r. do 7 marca 2022 r., za który Ł.

J. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt II K 388/23, zostało już wcześniej zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. W konsekwencji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II K 16/24 i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. i uwzględnienie w całości.

Jak wynika z materiału aktowego, wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 388/23, Ł. J. został uznany za winnego tego, że „w okresie od 12 października 2021 roku do 7 marca 2022 w miejscowości K. n/D rejonu [...], uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniej córki O. J. określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z dnia 24.05.2018 roku do sygn. akt […], przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych”, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, rozstrzygając w przedmiocie kosztów procesu.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 28 grudnia 2023 r. bez postępowania odwoławczego (k. 183 akt sprawy II K 388/23). Pomimo okoliczności, iż funkcjonowanie w obrocie prawnym powyższego orzeczenia stanowiło przeszkodę w ponownym rozstrzyganiu w tym samym przedmiocie, Sąd Rejonowy w Nowym Targu wyrokiem z dnia 4 marca 2024 r., w sprawie o sygn. akt II K 16/24, ponownie uznał Ł. J. za winnego tego samego przestępstwa (k. 80-81 akt sprawy II K 16/24). Niewątpliwie okoliczność ta stanowiła rażące naruszenie przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., który expressis verbis stanowi, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.Kwestia tożsamości czynu przypisanego Ł.

J. w obu postępowaniach nie budzi wątpliwości. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, przez ten sam czyn rozumieć należy to samo zdarzenie faktyczne, które było już uprzednio przedmiotem osądu, bez względu na jego kwalifikację prawną czy różnice w opisie czynu, jeżeli tylko konkretne okoliczności ustalone w obu postępowaniach odnośnie identyczności przedmiotu przestępstwa, przedmiotu czynności wykonawczej, a także posiłkowo miejsca, czasu i okoliczności jego popełniania wskazują na tożsamość czynu (zob. wyrok SN z dnia 18 lutego 2009 r., V KK 4/09).

Właśnie taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Porównanie wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 18 grudnia 2023 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II K 388/23 oraz Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 4 marca 2024 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II K 16/24 nie pozostawia wątpliwości, że obydwa orzeczenia dotyczyły tego samego przestępstwa niealimentacji określonego w art. 209 § 1 k.k., które zostało popełnione przez tego samego oskarżonego (Ł. J. ), na szkodę tego samego pokrzywdzonego (córki O. J.) i dokładnie w tym samym okresie (od 12 października 2021 r. do 7 marca 2022 r.).

W tej sytuacji skazanie Ł. J. za czyn, który był już wcześniej przedmiotem zakończonego prawomocnie postępowania, stanowiło rażące naruszenie przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., gdyż okresy uporczywego uchylania się od obowiązku świadczeń alimentacyjnych w obu wskazanych postępowaniach są identyczne (zob. wyrok SN z dnia 25 października 2016 r., IV KK 338/16; wyrok SN z dnia 26 września 2007 r., III KK 260/07; wyrok SN z dnia 17 listopada 2004 r., V KK 272/04). Konsekwencją tego uchybienia było zaistnienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Już tylko powyższa okoliczność skutkowała koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu w sprawie II K 16/24 jako chronologicznie późniejszego i umorzenie tego postępowania. Niezależnie od powyższego rację należy przyznać Prokuratorowi Generalnemu, że Sąd Rejonowy w Nowym Targu procedując w sprawie II K 16/24 mógł uniknąć powyższego uchybienia. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem sądu orzekającego na podstawie art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k. jest dokonanie kontroli wniosku prokuratora zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

Jednym z warunków konsensualnego zakończenia postępowania karnego w tym trybie jest ustalenie, że okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Sformułowanie to należy rozumieć szeroko, bowiem dotyczy ono nie tylko ustaleń w zakresie sprawstwa czynu, ale wszelkich okoliczności mających wpływ na dokonanie jego właściwej oceny prawnej, w tym także wystąpienia negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 k.p.k. (zob. wyrok SN z dnia 23 lipca 2009 r., III KK 147/09). Tymczasem Sąd Rejonowy w Nowym Targu uwzględniając załączony do aktu oskarżenia wniosek prokuratora o skazanie Ł.

J. bez przeprowadzenia rozprawy nie dostrzegł okoliczności, które winny wzbudzić wątpliwość co do prawidłowości czasookresu czynu zarzuconego ww. w akcie oskarżenia. Już z samego zawiadomienia Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nad D. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wynikało bowiem, że zostało ono złożone w związku z przyznaniem świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletniej O. J. za okres od dnia 1 października 2023 r. do 30 września 2024 r. (k. 1 akt sprawy II K 16/24). Natomiast Ł. J. oskarżono o czyn popełniony wcześniej, gdyż od 12 października 2021 r. do 7 marca 2022 r.

Rozpoznając sprawę o przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. sąd był zobowiązany do zachowania szczególnej staranności, gdyż jak wskazuje doświadczenie zawodowe w odniesieniu do czynów rozciągniętych w czasie mogą być niekiedy prowadzone dwa różne postępowania, przy czym okresy czynów, będących przedmiotem różnych postępowań, mogą się w całości pokrywać, mogą się wzajemnie krzyżować albo jeden może zawierać się w całości w drugim (por. wyrok SN z dnia 11 stycznia 2023 r., I KK 436/22). Każda wątpliwość w tym zakresie obliguje sąd do dokonania aktualizacji zalegającej w aktach sprawy karty karnej nawet wówczas, gdy nie formalnie nie zmaterializował się obowiązek o jakim mowa § 309 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r.

Regulamin urzędowania sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 867 z późn. zm.).Z tych też względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie w tej sprawie (art. 537 § 2 k.p.k.). Jednocześnie na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 638 k.p.k. kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. [J.J.][a.ł] Paweł Kołodziejski Marek Siwek Igor Zgoliński