Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to lack of mandatory lawyer representation in enforcement proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the creditor's appeal against a lower court's rejection of a legal challenge in enforcement proceedings. The creditor filed the appeal personally without a lawyer, violating the mandatory representation rule for Supreme Court cases. The court ruled that the appeal was inadmissible because the parties were not exempt from the requirement to be represented by an attorney or legal advisor.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c.: An appeal to the Supreme Court in enforcement proceedings is inadmissible if filed personally by a party without mandatory legal representation, as the mandatory attorney or legal advisor representation applies to all proceedings before the Supreme Court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 72/23 POSTANOWIENIE 16 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Grzegorz MisiurekSSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 16 maja 2023 r. w Warszawie,zażalenia wierzycielki E. T.na postanowienie Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskichz 18 maja 2022 r., I Co 256/21,w sprawie ze skargi wierzycielki E. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich w sprawie z wniosku dłużnika B. L. o podjęcie czynności w sprawie nadzoru nad komornikiem sądowym w Ząbkowicach Śląskich w sprawie Km 796/21, odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich postanowieniem z 18 maja 2022 r. odrzucił wniesioną przez wierzycielkę E.T. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich w sprawie I Co 256/21. U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c.). Ponadto w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem obowiązuje przymus zastępstwa przez fachowego pełnomocnika, skarga wniesiona osobiście przez stronę podlega zatem odrzuceniu (art. 871 § 1 w związku z art. 4246 § 3 k.p.c.).Zażalenie na wymienione postanowienie skarżąca E.T. - działając przez pełnomocnika H.T.- wniosła osobiście, wraz z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W dniu 5 września 2022 r. Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Rejonowemu w Ząbkowicach Śląskich w celu rozpoznania wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 23 stycznia 2023 r. Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich oddalił wniosek wierzycielki E.T. i H.T. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia wydanego przez Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich w sprawie (I Co 256/21). Stanął na stanowisku, że wnioskodawcy są w stanie pokryć koszty pomocy prawnej, a ustanowienie pełnomocnika z urzędu w postępowaniu w którym skarga jest niedopuszczalna jest oczywiście bezcelowe Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.W przypadku, gdy skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odrzuci sąd pierwszej instancji, na jego postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko – radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia.
Skarżąca samodzielnie sporządziła zażalenie, przy czym z okoliczności sprawy nie wynikało, aby skarżąca lub reprezentujący ją pełnomocnik H.T. należeli do kręgu osób zwolnionych z obowiązku reprezentacji przez adwokatów lub radców prawnych, stosownie do art. 871 § 2 k.p.c. Nieusuwalna wada zażalenia, polegająca na jego wniesieniu przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej skutkuje koniecznością jego odrzucenia, bez możliwości jej sanowania (zob. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13; z 3 czerwca 2015 r., V CZ 25/15; z 9 maja 2014 r., I PZ 9/14; z 7 maja 2014 r., II CZ 19/14; z 15 maja 2015 r., III PZ 7/15; z 16 września 2015 r., III CZ 40/15; i z 29 stycznia 2016 r., II CZ 97/15).
Złożenie wraz z niedopuszczalnym zażaleniem wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu – który ostatecznie został przez Sąd Rejonowy oddalony - pozostaje bez znaczenia dla wyniku postępowania zażaleniowego. Profesjonalny pełnomocnik nie mógłby bowiem sanować braków zażalenia wniesionego przez stronę osobiście, a mógłby jedynie sporządzić nowy środek zaskarżenia, abstrahując w tym miejscu od jego dopuszczalności (zob. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 11 marca 2008 r., II CZ 2/08 i z 31 stycznia 2014 r., II CZ 84/13) Z przytoczonych względów zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 oraz w zw. z art. 871 k.p.c.).