Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 47/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when lawyer fails to pay appeal fee after partial cost waiver denial.

Numero d'incarto III CZ 47/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a lower court's decision rejecting the appeal due to non-payment of court fees. The defendant, represented by a lawyer, had previously requested a full waiver of costs which was partially denied, yet failed to pay the remaining fee within the statutory period. The court ruled that the specific provision allowing lawyers to pay fees without prior summons overrides the general rule requiring such a summons.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 112 ust. 3 u.k.s.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: When a lawyer represents a party and a request for a waiver of court costs is partially denied, the lawyer must pay the applicable fee without prior summons by the court president.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees lawyer representation appeal dismissal cost waiver statutory period civil procedure professional counsel

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 112 ust. 3 u.k.s.c.
Sąd odwoławczy uznał, że z mocy art. 112 ust. 3 u.k.s.c. nie stosuje się art.
Art. 130 § 1 k.p.c.
Żaląca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 130 § 1 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. wobec bezskutecznego upływu terminu
Art. 39814 k.p.c.
art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98
Art. 99 k.p.c.
§ 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust.
§ 6 pkt 7 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3986 § 2 k.p.c
kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
Żaląca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 130 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 47/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. C.

przeciwko M. S.-N.

o stwierdzenie nieważności umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2013 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 lipca 2013 r.,

oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz powoda

kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. odrzucił skargę

kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. wobec bezskutecznego upływu terminu

do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej w kwocie 2500 zł, w której to części

pozwana nie uzyskała zwolnienia od kosztów sądowych, wobec oddalenia w tej

części jej wniosku o zwolnienie od kosztów, dokonanego postanowieniem Sądu

Apelacyjnego z dnia 15 maja 2013 r.

Sąd odwoławczy uznał, że z mocy art. 112 ust. 3 u.k.s.c. nie stosuje się art.

112 ust. 2 u.k.s.c. o wzywaniu strony przez przewodniczącego do opłacenia pisma,

jeżeli pismo podlegające opłacie obliczonej od wskazanej w nim wartości

przedmiotu zaskarżenia zostało wniesione przez adwokata. W takiej sytuacji

tygodniowy termin do opłacenia pisma rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia

stronie postanowienia odmawiającego w całości lub w części zwolnienie jej od

kosztów sądowych, stwierdził Sąd Apelacyjny. W jego ocenie, pozwana

reprezentowana

przez

pełnomocnika

będącego

adwokatem,

powinna

bez

dodatkowego wezwania uiścić należną opłatę od skargi kasacyjnej, a więc

w części od której nie została zwolniona przez Sąd, i uczynić to najpóźniej w dniu

29 maja 2013 r., czego nie uczyniła.

Pozwana zaskarżyła w całości powyższe postanowienie i wniosła o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wezwania

pozwanej do uiszczenia należnej opłaty sądowej od skargi kasacyjnej.

Żaląca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 130 § 1 k.p.c.

i art. 3986 § 2 k.p.c. Wskazując na uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia

15 czerwca 2010 r., sygn. akt II UZP 4/10 skarżąca twierdzi, że z mocy

odpowiedniego zastosowania art. 130 § 1 k.p.c. konieczne jest uprzednie

wezwanie strony do wniesienia opłaty, a odrzucenie skargi jest dopuszczalne

jedynie w razie niewniesienia opłaty w ustawowym terminie.

W ocenie żalącej, w związku z uchyleniem art. 1302 § 3 k.p.c. odpowiednie

zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c., a tymczasem Sąd Apelacyjny wezwał

pełnomocnika pozwanej jedynie do przedłożenia jednego odpisu skargi w terminie

tygodniowym pod rygorem jej odrzucenia. Jako nieprawdziwy określiła żaląca

element uzasadnienia zaskarżonego postanowienia o wezwaniu jej pełnomocnika

do uzupełnienia także braków fiskalnych wniesionej skargi kasacyjnej, zaprzeczając

aby wezwanie takie miało miejsce.

Powód w odpowiedzi na zażalenie wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego, podnosząc, że w aktualnym stanie

prawnym uchwała SN z dnia 15 czerwca 2010 r. (II UZ 4/10) nie powinna mieć

w sprawie zastosowania.

W ocenie powoda, zasadą jest co prawda odrzucenie nieopłaconego środka

odwoławczego, wniesionego przez profesjonalnego pełnomocnika, wyłącznie po

przeprowadzenie procedury naprawczej, tj. dopiero po bezskutecznym wezwaniu

tegoż pełnomocnika w trybie art. 130 § 1 k.p.c., jednakże jedynym wyjątkiem od tej

zasady jest art. 112 ust. 3 u.k.s.c., który wyłącza obowiązek przewodniczącego

wzywania strony do opłacenia środka

odwoławczego wniesionego przez

profesjonalistę i podlegającego opłacie stałej lub stosunkowej.

Zdaniem powoda, możliwość stosowania art. 130 § 1 k.p.c. została wprost

wykluczona w ustawie, tj. w art. 112 ust. 3 u.k.s.c., a wskazana przez skarżącą

uchwała SN z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10 (OSNP 2011/3-4/38) nie odnosi

się do regulacji zawartej w art. 112 ust. 3, lecz poddaje wykładni skutki uchylenia

art. 1302 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W orzecznictwie odróżnia się sytuację wniesienia przez profesjonalnego

pełnomocnika nieopłaconego środka odwoławczego i niezawierającego wniosku

o zwolnienie od opłat, od sytuacji gdy wniosek taki został sformułowany

i merytorycznie przez sąd rozstrzygnięty przez jego oddalenie w całości lub

w części.

W pierwszej z wymienionych sytuacji konieczne jest uprzednie zarządzenie

przez przewodniczącego wezwania strony do opłacenia skargi na podstawie art.

3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. i dopiero w razie jego niewykonania

przez stronę odrzucenie nieopłaconej skargi kasacyjnej (postanowienie SN z dnia

24 maja 2012 r., II CZ 12/12, niepubl.).

Natomiast

w

sytuacji,

jak

w

rozpoznawanej

sprawie,

uprzedniego

rozpoznania i częściowego oddalenia przez sąd wniosku pozwanego o zwolnienie

od kosztów sądowych, znajduje zastosowania art. 112 ust. 3 u.k.s.c., który wyłącza

możliwość wdrożenia postępowania naprawczego określonego w art. 130 § 1

k.p.c., co oznacza, że profesjonalny pełnomocnik procesowy powinien sam

obliczyć i uiścić należną opłatę. Przepis art. 112 ust. 3 u.k.s.c. wprost wykluczył

możliwość zastosowania art. 130 § 1 k.p.c., ponieważ

jednoznacznie wyłączył

obowiązek

reprezentowanej

przewodniczącego

wezwania

strony

przez

profesjonalnego pełnomocnika procesowego do realizacji obowiązku opłacenia

pisma, co oznacza, że pełnomocnik powinien sam obliczyć i przekazać opłatę

w zakreślonym w art. 112 ust. 3 u.k.s.c. terminie (postanowienia SN z dnia: 25 lipca

2013 r., II CZ 54/13; 17 kwietnia 2013 r., V CZ 111/12, niepubl.; 21 czerwca 2012 r.,

II CZ 27/12).

Judykatura zgodna jest co do tego, że art. 112 ust. 3 u.k.s.c. ma

zastosowanie także w razie częściowego oddalenia wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych, zawartego m.in. w skardze kasacyjnej wniesionej przez

profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Celem wprowadzenia tego przepisu

było bowiem przyspieszenie postępowań sądowych i odciążenie sądów od

wzywania stron, reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników, do

uiszczania opłat, gdy obowiązek uiszczenia opłaty i jej wysokość jednoznacznie

wynika czy to z przepisów u.k.s.c., czy też wprost z orzeczenia sądu oddalającego

w określonej części wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (uchwała SN

z dnia 16 listopada 2012 r., III CZP 56/12, OSNC 2013/6/70; postanowienia

SN z dnia: 6 lipca 2012 r., V CZ 24/12, niepubl.; z dnia 22 czerwca 2012 r., V CZ

18/12, niepubl.).

We wskazanej przez pozwaną w zażaleniu uchwale siedmiu sędziów z dnia

15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10 (OSNP 2011/3-4/38) dokonano wykładni skutków

uchylenia z dniem 1 lipca 2009 r. art. 1302 § 3 k.p.c., natomiast nie odnosi się ona

do regulacji zawartej w art. 112 ust. 3 u.k.s.c.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98

§ 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).

jw