Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with power of attorney formalities under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a legal challenge due to procedural defects in the power of attorney. The appellant argued that the previous attorney was not summoned to correct the document, yet the court found the electronic delivery record insufficient to prove service. Consequently, the court ruled that the failure to submit a corrected power of attorney constituted a formal defect barring the appeal's admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 87 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c.: A procedural declaration, including a power of attorney defining the scope of authorization, is subject to interpretation; failure to correct a formal defect regarding the identification of the challenged judgment renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 46/23 POSTANOWIENIE 6 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)SSN Paweł Grzegorczyk (sprawozdawca)SSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 6 kwietnia 2023 r. w Warszawie,zażalenia M. J.na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniuz 27 października 2022 r., X WSC 11/21,w sprawie z powództwa M. M.przeciwko M. J.o zapłatę, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu odrzucił skargę pozwanego M. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 5 marca 2020 r., sygn. X Ga 1212/19. Sąd Okręgowy wskazał, że pozwany, reprezentowany przez radcę prawnego, dołączył do wnoszonej skargi pełnomocnictwo procesowe, w którym błędnie oznaczono datę wydania objętego skargą wyroku, przez co Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy w celu doprowadzenia do usunięcia tego braku formalnego. W związku z tym, pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec nieusunięcia braku skarga podlegała odrzuceniu (art. 4246 § 3 k.p.c.).Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył zażaleniem skarżący, zarzucając, że poprzedni pełnomocnik procesowy skarżącego nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków, a ponadto, o ile w pełnomocnictwie istotnie wskazano błędną datę wydania zaskarżonego wyroku, to prawidłową datę wskazano w skardze, a w pełnomocnictwie podano prawidłową sygnaturę akt i oznaczono sąd, który wydał zaskarżone skargą orzeczenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z materiału sprawy wynikało, że do skargi dołączono pełnomocnictwo procesowe obejmujące umocowanie do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu, wydanego w sprawie o sygn.
X Ga 1212/19 w dniu 18 października 2018 r. Składana skarga odnosiła się – jak wynikało z jej treści – do wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu, wydanego w sprawie o sygn. X Ga 1212/19 w dniu 5 marca 2020 r., toteż Sąd Okręgowy, po dostrzeżeniu niezgodności dat przez Sąd Najwyższy, zasadnie zwrócił się do pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego R. J. - o przedłożenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi i reprezentowania przed Sądem Najwyższym, prawidłowo wskazującego zaskarżone orzeczenie, w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi R. J. po uprzednim awizowaniu w dniu 28 września 2022 r. (k. 44-45) i nie zostało wykonane. Skarżący nie wyjaśnił, z jakich przyczyn dołączony do akt sprawy dokument elektronicznego potwierdzenia odbioru nie miałby stanowić wiarygodnego dowodu na fakt doręczenia wezwania. Racją jest, że zgodnie z utrwalonym poglądem oświadczenia procesowe stron podlegają interpretacji, co odnosi się również do oświadczenia określającego zakres umocowania wynikającego z pełnomocnictwa procesowego (art. 87 k.p.c.).
In casu Sąd Okręgowy zwrócił się jednak do pełnomocnika skarżącego o przedstawienie pełnomocnictwa, w którym oznaczone jest skarżone orzeczenie, z czego wynikało, że dotychczasową treść pełnomocnictwa Sąd ten uważał za niewystarczającą do należytego wykazania umocowania. Działanie to dawało jednocześnie możliwość wyjaśnienia intencji skarżącego przy udzielaniu pełnomocnictwa procesowego, usunięcia ewentualnej omyłki i wykazania umocowania pełnomocnika w sposób niebudzący wątpliwości, co usuwałoby zastrzeżenia podniesione przez Sąd Najwyższy.
W tym stanie rzeczy pozostawienie przez pełnomocnika wezwania Sądu bez reakcji uzasadniało stwierdzenie, że nie doszło do usunięcia braku umocowania, co prowadziło do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 4246 § 3 k.p.c.). Poza sporem jest przy tym, że niewykazanie umocowania przez pełnomocnika procesowego składającego pismo procesowe, w tym środek zaskarżenia lub środek prawny inicjujący nadzwyczajną kontrolę prawomocnego orzeczenia, należy traktować jako brak formalny pisma, uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu (art. 126 § 3 w związku z art. 89 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2017 r., II CZ 47/17 i powołane tam orzecznictwo).Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.