Supreme Court rejects appeal against its own ruling on legal aid fees as it is not a second-instance court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against its own September 2021 decision regarding legal aid fees. The appellant argued that the court violated regulations by setting the fee at 3,600 PLN instead of 5,400 PLN. The court ruled that appeals are inadmissible against its own rulings because the Supreme Court is not a second-instance court and does not act as a regular court of appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: Appeals against Supreme Court rulings on legal aid fees are inadmissible because the Supreme Court is not a second-instance court and its decisions do not require appellate review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 170/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)SSN Teresa Bielska-SobkowiczSSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) w sprawie z powództwa W. K.przeciwko J. K. o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2022 r.,zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższegoz dnia 28 września 2021 r., sygn. akt III CSK 197/20, odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 września 2021 r. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda W. K. oraz przyznał adwokatowi B. C. kwotę 3.600 zł powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi W. K. w postępowaniu kasacyjnym.Powyższe postanowieniem zaskarżył powód w części dotyczącej przyznania adwokatowi B. C. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zarzucił Sądowi Najwyższemu naruszenie § 16 ust. 4 pkt 2 w związku z § 8 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz.
18) oraz wniósł o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez przyznanie adwokatowi B. C. kwoty 5.400 zł, powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3941 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 1). Ponadto zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (§ 11).Należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy nie jest sądem drugiej instancji, dlatego też skarżący nietrafnie upatrywał dopuszczalności zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, wydane w związku z rozstrzygnięciem w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenia Sądu Najwyższego jako organu sprawującego nadzór judykacyjny nad orzecznictwem sądów powszechnych, nie podlegają zaskarżeniu w drodze środków odwoławczych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt IV CSK 12/18, nie publ.).
Ewentualny wyjątek musiałby być wyraźnie wskazany w ustawie, a tego nie przewiduje ani ustawa o Sądzie Najwyższym, ani k.p.c. Artykuł 3942 § 11 k.p.c. odnosi się do niektórych postanowień sądu drugiej instancji, czyli do postanowień wydanych przez sąd powszechny. Sąd Najwyższy nie jest sądem powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji jak sąd powszechny (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt I PSKP 27/21, nie publ.; z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II PO 1/17, nie publ.).Wobec powyższego zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 k.p.c.Ubocznie należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. (sygn. akt I CSK 2604/22) Sąd Najwyższy sprostował omyłkę rachunkową w pkt 2 postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt III CSK 197/20 w ten sposób, że w miejsce kwoty 3.600 zł wpisał kwotę 5.400 zł.[as]