Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 43/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious procedural violation depriving co-intervener of defense rights.

Numero d'incarto III CSK 43/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a judgment ordering joint liability for interest calculations. The appellant argued that the lower court failed to address the co-intervener's claims, allegedly preventing them from exercising their right to defense. The court rejected this claim, finding that the co-intervener actively participated in proceedings and that the alleged procedural defects did not meet the strict threshold for an obvious violation warranting cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.; A cassation appeal based on the deprivation of the right to defense is only admissible if the appellant proves an obvious violation of law that rendered the judgment obviously incorrect without requiring deep legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal right to defense co-intervener participation obvious violation of law procedural defect threshold joint liability interest civil procedure code decorrenza degli interessi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.
W pozostałym zakresie apelacje obu stron zostały oddalone.Sąd Najwyższy zważył:We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto się na przyczynie kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.
W pozostałym zakresie apelacje obu stron zostały oddalone.Sąd Najwyższy zważył:We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto się na przyczynie kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W pozostałym zakresie apelacje obu stron zostały oddalone.Sąd Najwyższy zważył:We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto się na przyczynie kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CSK 729/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet procedural requirements under Civil Procedure Code.
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.
II CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.).
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
IV CSK 189/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious error in lower court proceedings.
I CSK 714/20
Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural defect grounds, finding no invalidity of proceedings.
I UK 477/19
Supreme Court dismisses pension claimant's cassation appeal regarding special working conditions recognition. The court rejects procedural violations based on evidence evaluation. The decision upholds the lower courts' factual findings on work conditions. The court rules that evidence assessment errors cannot form a valid cassation ground. The judgment clarifies that factual findings bind the cassation court. The ruling emphasizes strict adherence to procedural limits in cassation proceedings.
IV CZ 16/20
Supreme Court quashes lower court ruling for procedural defect regarding denial of expert evidence without depriving defense rights.
I CZ 38/21
Supreme Court quashes appeal court ruling for failure to address the essence of the case under civil procedure law.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 43/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa L.C.‎przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej H. w K. i C. Spółka Akcyjna w K. ‎z udziałem interwenienta ubocznego I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt I AGa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwana Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 lipca 2020 r., zmieniajacego zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 stycznia 2018 r., którym zasądzono solidarnie od pozwanej Spółdzielni oraz od Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego […] S.A. na rzecz powoda L.C. kwotę 205 640 zł w zakresie początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie. W pozostałym zakresie apelacje obu stron zostały oddalone.Sąd Najwyższy zważył:We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto się na przyczynie kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Natomiast uzasadnienie tego wniosku dotyczy przyczyn z art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. Skarżąca wiąże oczywista zasadność skargi z nieuchyleniem przez Sąd odwoławczy wyroku Sądu pierwszej instancji ze względu na nierozpoznanie istoty zarzutów interwenienta ubocznego oraz uniemożliwienie mu złożenia zeznań.

W ocenie skarżącej doprowadziło to do niemożności obrony swych praw przez interwenienta. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego do skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - niepubl.).

Nie może budzić wątpliwości kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Nie wystarcza oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, jeżeli nie spowodowało ono wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl.). Sąd Najwyższy nie podziela argumentacji skarżącej w tym zakresie. Przede wszystkim z akt sprawy wynikają okoliczności odmienne od tych, na które powołuje się skarżąca. Interwenient uboczny I. sp. z o.o. brał bowiem czynny udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, formułował swoje stanowisko.

W orzecznictwie natomiast utrwalił się pogląd, iż pozbawienie możliwości obrony swych praw zachodzi, jeżeli z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów kodeksu postępowania cywilnego, których nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji, strona nie mogła - wbrew swej woli - brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. np. postanowienia SN z dnia 30 kwietnia 2021 r., I CSK 714/20; z dnia 18 listopada 2020 r., I UK 477/19 oraz z dnia 26 czerwca 2020, IV CZ 16/20 - niepubl.).

Wynika z tego, iż do przyjęcia niemozności obrony swych praw na gruncie danego postępowania konieczne jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek:

1) nastąpiło naruszenie skonkretyzowanego przepisu prawa, które utrudniło lub uniemożliwiło stronie aktywne uczestniczenie w procesie;

2) skutków tego utrudnienia lub uniemożliwienia nie dało się obiektywnie naprawić na późniejszym etapie postępowania;

3) niewzięcie udziału w sprawie lub jej istotnej (czyli nie jakiejkowiej wybranej) części nie wynikało z woli strony. Skarżąca nie wykazała, by wszystkie te trzy przesłanki wystąpiły w przpadku interwenienta ubocznego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Ponadto wyraźnie wskazała, że przeszkody, której - w jej ocenie - stały się udziałem interwenienta polegały na „zaniechaniu przeprowadzenia dalszych dowodów oraz niewypowiedzeniu się co do twierdzeń interwenienta”. Już z samego tego wyrażenia wynika, że interwenient faktycznie brał czynny udział w tym etapie postępowania, formułował wnioski dowodowe i twierdzenia.

Oprócz tego skarżąca powołuje się na okoliczność nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z wielokrotnie powtarzanym stanowiskiem Sądu Najwyższego nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., jest wadliwością rozstrzygnięcia polegającą na wydaniu przez sąd pierwszej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, bądź zaniechaniu zbadania przez ten sąd materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów stron z powodu bezpodstawnego przyjęcia, iż wystąpiła przesłanka materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie (zob. np. postanowienie SN z dnia 30 czerwca 2021 r., I CZ 38/21, niepubl.).

W niniejszej zaś sprawie Sąd bezsprzecznie rozpoznał roszczenie główne sprawy, czyli żądanie powództwa, tj. zdecydował o odpowiedzialności pozwanych wobec podwykonawcy. Na marginesie można dodać, że drugą przesłanką uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji mogłoby być ewentualnie nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 k.p.c.), co niewątpliwie również nie miało miejsca w tej sprawie, gdyż nawet sama skarżąca podnosi, że - w jej ocenie niesłusznie - sąd nie przeprowadził jedynie kolejnych wniosków dowodowych na okoliczności dotyczące interwenienta, nie zaś, że w ogóle nie prowadził w tym zakresie postępowania dowodowego.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. ke