Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 930/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed request to transfer case due to shared building, ruling it insufficient for impartiality concerns.

Numero d'incarto III CO 930/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer the alimony case to another court based on the principle of judicial impartiality. The Regional Court argued that the plaintiff's legal representative, employed by the local prosecutor's office, shared a building with the court, potentially compromising public trust. The Supreme Court rejected this, holding that mere co-location does not constitute a valid ground for transfer under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 § 1 k.p.c.; Art. 441 § 1 k.c.: The Supreme Court may transfer a case to another court of equal jurisdiction only if the administration of justice requires it, particularly regarding the public perception of the court's impartiality; however, such circumstances must relate to the court as an institution rather than a specific judge, and mere co-location of a party's representative with the court does not suffice to justify a transfer.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction administrative of justice public perception impartiality of court co-location of offices legal representative alimony dispute giustizia di prossimità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 441 § 1 k.p.c.
Podstaw stosowania art. 441 § 1 k.p.c. nie należy bowiem utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob.
Art. 441 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.
art. 441 § 1 k.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 § 1 k.c.
art. 441 § 1 k.p.c
Podstaw stosowania art. 441 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 930/23 POSTANOWIENIE 20 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 20 grudnia 2023 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa O.K. i M.K. działających przez przedstawicielkę ustawową M.P.‎przeciwko M.K.1‎o podwyższenie alimentów,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy w Kraśniku‎postanowieniem z 31 października 2023 r., III RC 238/23,‎o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 31 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Kraśniku wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazał, że przedstawicielka ustawowa małoletnich powodów podała, że jest pracownikiem Prokuratury Rejonowej w Kraśniku mieszczącej się w tym samym budynku, co Sąd Rejonowy w Kraśniku. Zdaniem Sądu realnym jest narażenie wymiaru sprawiedliwości na pejoratywne społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Prokuratura Rejonowa w Kraśniku ma swoją siedzibę w budynku Sądu Rejonowego w Kraśniku, co wiąże się z codziennymi relacjami (w tym pozasłużbowymi) między pracownikami sądu a pracownikami prokuratury.

Z tego względu, jak również biorąc pod uwagę fakt, że Kraśnik jest niewielkim miastem, może to być niesłusznie postrzegane jako próba wpływu na wynik postępowania sądowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Przytoczona regulacja dotyczy sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości.

Chodzi zatem, co do zasady, o tego rodzaju okoliczności, które są powiązane z danym sądem w znaczeniu ustrojowym (instytucjonalnym), a nie z konkretnym sędzią.Tego rodzaju okoliczności nie zostały wskazane w wystąpieniu. Wniosku o realnym zagrożeniu dobra wymiaru sprawiedliwości nie uzasadnia wystarczająco fakt, że Prokuratura, w której zatrudniona jest przedstawicielka ustawowa powodów, ma siedzibę w tym samym budynku, co Sąd właściwy do rozpoznania sprawy. O konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie może zaś przeważyć ewentualne zaistnienie przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy w stosunku do części, nawet istotnej, sędziów sądu występującego.

Podstaw stosowania art. 441 § 1 k.p.c. nie należy bowiem utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., IV CO 191/20, niepubl.). Fakt, że przedstawicielka ustawowa powodów jest zatrudniona w Prokuraturze, której pracownicy z racji siedziby w tym samym budynku, co sąd właściwy do rozpoznania sprawy, mogą mieć czy też mają z pracownikami tego sądu codzienne relacje, nie spełnia przesłanek z art. 441 § 1 k.c. Tego rodzaju ogólna ocena oparta byłaby na niedopuszczalnym a priori stwierdzeniu, że sprawa żadnego z pracowników Prokuratury lub ich bliskich nie powinna być rozpoznawana przez Sąd Rejonowy w Kraśniku, co przekracza kryteria z art. 441 § 1 k.c., a byłoby w istocie równoznaczne z wyłączeniem właściwości tego sądu w sprawach określonej kategorii osób ze względu na miejsce urzędowania Sądu i Prokuratury w tym samym budynku.

Odejście od ścisłego wykładania przewidzianego w powyższym przepisie wyjątku od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może prowadzić do paraliżu sądownictwa, nie zaś do zapewnienia warunków do swobodnego rozstrzygania i budowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20, niepubl.). W konsekwencji Sąd Najwyższy stwierdził, że brak jest dostatecznych podstaw, by upatrywać w powołanej przez Sąd Rejonowy sytuacji realnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (R.N.)[ms]