Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing structural requirements under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff failed to meet structural requirements under Article 4245 of the Civil Procedure Code, specifically regarding the scope of the challenged judgment, the proof of damage, and the exhaustion of other legal remedies. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible ab initio because these essential elements were absent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; An appeal for invalidating a final judgment must cumulatively satisfy structural requirements including precise scope definition, credible proof of damage, and demonstration of impossibility to challenge via other means; failure to meet any requirement renders the appeal inadmissible ab initio.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 7/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Łodko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 grudnia 2021 r., skargi M. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z powództwa M. J. przeciwko P. K. o zapłatę, odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
M.J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego w K. z 19 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, które powinny być spełnione kumulatywnie. Brak któregokolwiek z tych istotnych elementów skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2005 r., IV CNP 4/05 i z 2 marca 2006 r., IV CNP 8/06). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05).
Przedstawiona skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.c. Skarżący ma obowiązek - poza oznaczeniem wyroku, od którego skarga jest wniesiona - określenia czy wyrok ten jest zaskarżony w całości lub w części (art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.). Precyzyjne określenie zakresu zaskarżenia pozostaje w kompetencji skarżącego i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi dotyczących jej podstaw argumentów przemawiających za ustaleniem zakresu zaskarżenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 2016 r., II CNP 16/16).
Wnosząc skargę od wyroku Sądu Okręgowego w K., skarżący nie wskazał, czy jest on zaskarżony w całości lub w części.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy uprawdopodobnić fakt wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z przepisu nie wynika obowiązek udowodnienia szkody, który zaktualizuje się dopiero w postępowaniu przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie, wytoczonym po stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ale niezbędne jest natomiast jej uprawdopodobnienie.
Wyłącznie twierdzenie strony o wystąpieniu szkody nie będzie wystarczające do przyjęcia, że wyrządzenie szkody zostało uprawdopodobnione. Przyjmuje się w judykaturze Sądu Najwyższego, że przesłanka uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem jest spełniona, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym.
W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo, że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki tylko w mniemaniu skarżącego stanowiące o szkodzie, która w istocie nie zaistniała (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06).
Twierdzenie skarżącego o wyrządzeniu szkody, bez przekonującej argumentacji prawnej wskazującej, że szkoda rzeczywiście została wyrządzona, nie jest wystarczające. W niniejszej sprawie powołanie się wyłącznie na fakt nieuwzględnienia żądania, nie może być utożsamiane z wyrządzeniem szkody, której rozmiary mogłyby odpowiadać wartości przedmiotu sporu w kwestionowanej części (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lutego 2021 r., V CNP 21/20). Skarżący uzasadniając uprawdopodobnienie poniesienia szkody nie tylko nie zindywidualizował zobowiązania, które – w jego ocenie – jest bezpodstawne, ale też nie wskazał jaki uszczerbek majątkowy już poniósł, ewentualnie jakiego dozna.
Sposób uprawdopodobnienia szkody przedstawiony w skardze jest zatem niewystarczający również ze względu na zbyt wysoki stopień jego uogólnienia. Wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano bowiem obok obowiązku uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, wskazanie jej rodzaju i rozmiaru oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie i przedstawianie dowodów. Skarga nie spełnia tego wymagania, gdyż uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody zostało sformułowane zbyt ogólnie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2019 r., III CNP 18/18).
Konstrukcyjnym elementem skargi warunkującej jej dopuszczalność jest obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Polega na ujawnieniu i przedstawieniu w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości tych okoliczności oraz na dowiedzeniu ich istnienia i przekonującym uzasadnieniu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05). Skarżący analizy takiej nie przedstawił. Ograniczył się wyłącznie do twierdzenia, że „wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r.
Sądu Okręgowego w Krakowie jest ostateczny i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze.”. Skarga nie spełnia jej konstrukcyjnych przesłanek bez "wykazania", że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Obowiązku tego nie można zastąpił wyłącznie przez: "wskazanie", "przytoczenie", czy "uwiarygodnienie". Nie wystarczy więc samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, które nie zostało poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa.
Nie można zatem uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. również została spełniona. Ze tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248§ 1 k.p.c.