Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final ruling due to missing legal citation and lack of extraordinary appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicants' appeal challenging a final order regarding the termination of co-ownership. The applicants argued the lower court violated civil code provisions but failed to cite the specific legal basis for the alleged illegality. The court ruled that citing the relevant statute is a mandatory structural element of such an appeal and that the applicants must first attempt the extraordinary appeal available under the new Supreme Court Act.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 3, 5 k.p.c.; Art. 89 i nst. ustawy o Sądzie Najwyższym: An appeal for invalidity of a final ruling requires a specific citation of the violated legal provision as a mandatory structural element, and after April 3, 2018, the applicant must demonstrate that the extraordinary appeal was filed and rejected before the appeal can be considered.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 15/18 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku W. C. i Z. C.przy uczestnictwie K. C. i G. C.o zniesienie współwłasności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2018 r.,na skutek skargi wnioskodawców o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt III Ca […], odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Postanowieniem wstępnym z dnia 18 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w L. - w sprawie o zniesienie współwłasności - ustalił, że przedmiotem postępowania jest określona nieruchomość położona w S. Apelację wnioskodawców od tego orzeczenia Sąd Okręgowy w N. oddalił postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r.Od tego postanowienia wnioskodawcy wnieśli w dniu 25 maja 2018 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 172 i 176 k.c. oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału.
Podali, że - ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 5191 k.p.c.) - skarga jest jedynym możliwym środkiem zaskarżenia postanowienia Sądu Okręgowego, nie wskazali jednak przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W wielu orzeczeniach wydanych od czasu wprowadzenia do polskiego porządku prawnego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy wyjaśniał - odwołując się do jasno brzmiącego art. 4245 § 1 pkt 3 w związku z art. 4248 § 1 k.p.c. - że wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, jest niezbędnym, samodzielnym, odrębnym od innych, elementem konstrukcyjnym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w związku z czym nie może być łączone z innymi elementami konstrukcyjnymi ani zastępowany przez nie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007, nr 21-22, poz. 319, z dnia 26 stycznia 2007 r., I CNP 79/06, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52, z dnia 29 sierpnia 2007 r., IV CNP 115/07, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52, lub z dnia 15 października 2014 r., III CNP 13/14, nie publ.).
W konsekwencji skarga, w której nie wskazano przepisu prawa pozytywnego, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania o usunięcie stwierdzonego braku.Poza tym skarżący przeoczyli, że z dniem 3 kwietnia 2018 r. - po wejściu w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm.), a zwłaszcza art. 89 i nast. tej ustawy - do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o Sądzie Najwyższym - prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia po dniu 3 kwietnia 2018 r. musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.
Należy przyjąć, że począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony. Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Z tych względów należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c.). jw