Supreme Court dismisses appeal for legal error when extraordinary appeal remedy is available post-2018.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for legal error regarding a divorce judgment, ruling it inadmissible because the extraordinary appeal remedy became available after April 3, 2018. The plaintiff argued that no other legal remedies existed, but the court held that filing an extraordinary appeal is now a mandatory prerequisite before pursuing a standard appeal for legal error. Consequently, the court rejected the claim because the plaintiff failed to demonstrate that an extraordinary appeal was filed and rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 89 ust. 1 pkt 1, 2 oraz ust. 4 ustawy o Sądzie Najwyższym: After April 3, 2018, a party filing an appeal for legal error must prove they have not successfully filed an extraordinary appeal, as the extraordinary appeal serves as the exclusive remedy for eliminating the judicial error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/18 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie ze skargi A. K. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa K. K.przeciwko A. K.o rozwód,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2018 r.,na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I ACa […], odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 września 2016 r., wydanego w sprawie o rozwód, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 października 2015 r., powódka K. K. wniosła w dniu 2 maja 2018 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.Wskazała m.in., że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała apelacja, zażalenie ani skarga kasacyjna. Ponadto, zgodnie z art. 416 k.p.c., niedopuszczalne było również wznowienie postępowania, a także powództwo przeciwegzekucyjne. Stwierdziła zatem, że wniesiona skarga jest jedynym przysługującym jej środkiem prawnym zmierzającym do usunięcia skutków orzeczenia niezgodnego z prawem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W wielu orzeczeniach wydanych od czasu wprowadzenia do polskiego porządku prawnego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy wyjaśniał – odwołując się do jasno brzmiącego art. 4245 § 1 pkt 3 w związku z art. 4248 § 1 k.p.c. – że wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, jest niezbędnym, samodzielnym, odrębnym od innych, elementem konstrukcyjnym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w związku z czym nie może być łączone z innymi elementami konstrukcyjnymi ani zastępowany przez nie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007, nr 21-22, poz. 319, z dnia 26 stycznia 2007 r., I CNP 79/06, „Izba Cywilna” 2008, nr 2, s. 52, z dnia 29 sierpnia 2007 r., IV CNP 115/07, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52, lub z dnia 15 października 2014 r., III CNP 13/14, nie publ.).
W konsekwencji skarga, w której nie wskazano przepisu prawa pozytywnego, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania o usunięcie stwierdzonego braku.Poza tym powódka przeoczyła, że z dniem 3 kwietnia 2018 r. – po wejściu w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm. – dalej „ustawa o SN”), a zwłaszcza art. 89 i nast. tej ustawy – do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej – zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o SN – prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia po dniu 3 kwietnia 2018 r. musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.Mając ponadto na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Z tych względów należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). aj