Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 1/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses State compensation claim because extraordinary appeal was available but not filed.

Numero d'incarto III CNP 1/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's claim for state compensation against the defendant, ruling that the extraordinary appeal was a viable remedy. The plaintiff argued that no other legal means existed to challenge the final judgment, but the court noted the introduction of the extraordinary appeal on April 3, 2018. Consequently, the plaintiff failed to demonstrate that exhausting all available remedies was impossible, as they did not file the extraordinary appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 77 Konstytucji; A claim for state compensation is inadmissible if the applicant could have utilized an extraordinary appeal to remedy the judicial error.

Parole chiave

Generato dall'IA
state compensation extraordinary appeal exhaustion of remedies judicial error civil procedure code rivendicazione di terzi credito contestato modificazione delle conclusioni

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. (por.
Art. 77 Konstytucji
140).Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.
Art. 4171 § 2 k.c.
77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.
Art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast.
art. 429 k.c
471 w związku z art. 429 k.c.W zakresie konstrukcyjnego elementu skargi (art.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art.
art. 77 Konstytucji
140).Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.
art. 4171 § 2 k.c
77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym uzasadnieniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7–8, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 38/18
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2019 r., II CNP 77/18
III CNP 23/05
Supreme Court dismissed a legal challenge for failing to prove impossibility of other remedies.
III CNP 9/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to unfiled extraordinary appeal.
II CNP 38/18
Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove exhaustion of extraordinary appeal remedies.
III CNP 19/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to exhaust ordinary appeal remedies.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 1/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa K. S.‎przeciwko E. M.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2019 r.,‎na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II Ca […], odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zapłatę, na skutek apelacji powoda K. S., zmienił zaskarżony wyrok z dnia 7 lipca 2016 r. Sądu Rejonowego w K..Pozwana E.M. wniosła skargę o stwierdzenie niegodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 471 w związku z art. 429 k.c.W zakresie konstrukcyjnego elementu skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) skarżąca ograniczyła się jedynie od stwierdzenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – pomijając inne ograniczenia - jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wykazanie w niej, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym uzasadnieniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7–8, poz. 140).Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.

Inaczej mówiąc, obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może – w wypadku wystąpienia szkody – uzasadniać odpowiedzialność państwa. Pogląd ten odpowiada również tezie, że państwo demokratyczne, o rozwiniętym pierwiastku obywatelskim, musi wymagać od członków wspólnoty dbania o swoje prawne interesy i korzystania z dostarczanych przez prawo środków, w tym oczywiście środków zaskarżenia.Wnosząc skargę, skarżąca przeoczyła, że w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm. - dalej „ustawa o SN”).

Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o SN - prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.

Mając ponadto na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne z przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz. 121, z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 38/18, nie pub., z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, OSNC-ZD 2019, nr B, poz. 31, z dnia 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18, nie publ., oraz z dnia 19 kwietnia 2019 r., II CNP 77/18, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). jw